Zapach deszczu miał w sobie coś magicznego – nawet w środku miasta, a co dopiero na wsi czy w lesie, gdzie roślinność nim wręcz oddychała. Victoria, być może gdyby była nieco większą romantyczką, pomyślałaby sobie, że deszcz jest oznaką, że wszechświat też czasami musi zapłakać. Jej myśli ograniczały się jednak do tego, że atmosfera deszczu potrafiła wpływać melancholijnie, czasami może nawet i sennie. Ale nie dzisiaj, gdy w policzki uderzał też lekki wiaterek i nie była sama w swojej pracowni czy salonie, a na Horyzontalnej z mężczyzną, który kilka godzin temu powiedział jej, że chce się spotykać z nią, a nie z Cressidą.
– Ma w sobie coś uspokajającego, prawda? – zauważyła, gdy już Chris zastanowił się nad odpowiedzią, a potem się uśmiechnęła, no bo kto mógłby lubić deszcz podczas patroli? To nie była wtedy przyjemna praca, niejednokrotnie musieli rezygnować z parasoli i zadowolić się kapturem, a w wyjątkowo wilgotne dni, wilgotniejsze niż zwykle, włosy Victorii przestawały się słuchać i z miękkich fal, niemalże rozprostowanych, potrafiły się zrobić takie dziwne skręty, nad którymi mogłaby zapanować tylko ulizanną w dużej ilości (nawet jeśli było jej z tym do twarzy, to jednak wolała się w klasycznym wydaniu, tak jak dzisiaj, niemal prostych włosów). Gdyby miała wybierać, to też wolałaby słoneczną pogodę, z wielu powodów, ale nie chciałaby rezygnować z deszczu (zwłaszcza przy tym, jak kochała rośliny).
Słowa, jakie usłyszeli, układały się w piosenkę, którą pewnie kiedyś już słyszała, ale nie kojarzyła jej się z niczym konkretnym, za to w tych okolicznościach miało to w sobie coś wesołego, miłego nawet. I tak jak zwykle swój umysł lubiła przyrównywać do twierdzy (niestety nie takiej, której nie dało się sforsować – przekonała się o tym bardzo boleśnie w ostatnich miesiącach), tak ten wpływ, który otarł się o wysokie mury oklumencji, nie smakował źle. Pachniał jakąś taką beztroską, tym bardziej, gdy Chris stwierdził, że ma ochotę zmoknąć, a parasol wylądował w jej dłoni. Victoria wpierw była odrobinę zdziwiona, może zmieszana, ale trwało to raptem trzy sekundy, po których roześmiała się krótko, za to czysto, aż niemal nieśmiało zasłoniła usta dłonią.
Nie godziło się, by ona stała z parasolem, a on moknął, nawet jeśli na własne życzenie.
– W takim razie możemy zmoknąć razem – stwierdziła i po prostu opuściła parasol. Czy to był wpływ piosenki, czy może jednak atmosfery i wypitego wina – można tylko zgadywać, ale przez jej głowę przebiegła taka myśl, że nie jest przecież z cukru i się nie rozpuści od tego deszczu. A czułaby się głupio, gdyby Chris stał tu taki mokry, a ona pod parasolką, którą zresztą sam wyczarował. – Nie znałam cię od tej strony – przyznała za to, z jakimś takim zainteresowaniem w głosie, bo Rosier nie jawił jej się człowiekiem, któremu w głowie zabawy z deszczem.