– Jakby świat krzyczał – dodała, nie wiedząc do końca dlaczego. Była to jakaś myśl, która zatańczyła w jej lekko zamroczonej alkoholem głowie, której normalnie nie wypowiedziałaby na głos, ale czuła, że ma nieco mniejszy filtr niż zazwyczaj, jakby po prostu bez zastanowienia powiedziała to, co po prostu pojawiło się w jej głowie, a zwykle bardzo ostrożnie dobierała słowa. A nawet jeśli nie ostrożnie, to przynajmniej z jakąś chwilą pomyślunku.
To, jak artyści potrafili zaczarować swoje twory, było dla Victorii akceptowalne i tolerowane dlatego, że nie zmieniało to myślenia o świecie, ledwie odbierało się twór tak, jak artysta tego chciał i miało to swoją wartość, by odczuwać to tak, jaki był plan. Wszystko w ramach tych artystycznych uniesień właśnie i póki nie wymykało się to spod kontroli. Była to sztuka, która miała w sobie coś pięknego, było to narzędzie, które można było użyć dobrze… i można też było użyć źle, jak chyba wszystko w tym świecie. To zaś, że Christopher był artystą, było dla Victorii oczywiste i może nawet wiedział, jak wydobywać emocje ze swoich dzieł? Nie zastanawiała się nad tym w tej chwili. Tak samo jak nad tym, że miała ewidentną słabość do artystycznych dusz.
– Potrafię zrozumieć potrzebę szybkiego przelania na papier swoich myśli, żeby nie uciekły – przyznała i uśmiechnęła się, lekko nawet mrużąc oczy, co na szczęście było widoczne w świetle latarni, która oświetlała im chodnik. Jej też się to zdarzało, kiedy akurat wpadła na coś, co mogło być przełomowe dla jakiegoś jej eksperymentu. Na szyciu się nie znała, może rozdarcie sukni to jedyne, co pozostało i nie dało się odratować już materiału, jeśli projekt okazywał się nie udany… – Nie brzmi to bardzo ekscentrycznie – zawyrokowała w końcu. – Oglądanie zamku Draculi dla złapania inspiracji brzmi jak całkowicie racjonalna decyzja – dodała i uśmiechnęła się do Chrisa. – Łapałeś inspirację na jakiś mroczny projekt? – przygryzła usta, by się nie roześmiać, choć nie dlatego, że to było takie śmieszne, a dlatego, że… cóż, Dracula, wampir – a mimo wszystko wampiry były bohaterami wielu romansideł. – Twoje pracownice nie byłyby zbyt obiektywne – stwierdziła jeszcze po chwili.
– Nie, nigdy – przyznała ze śmiechem, całkowicie szczerze. – A tobie często się zdarza? – nie wydawało jej się, ale mogła się okropnie mylić, w końcu aż tak dobrze się nie znali. Deszcz był zimny, choć jej to nie przeszkadzało, a i Christopher zdawał się ignorować te zimne krople, które wsiąkały w jego płaszcz, i zimną dłoń, którą właśnie trzymał w swojej, gdy tak zawirowali raz, i drugi, na śliskim od tysięcy stóp bruku, teraz dodatkowo jeszcze zmoczonym. Victoria nie miała problemu z tym, by nad Chrisem nadążyć, w ostatnich miesiącach znacznie poprawiła swoją kondycję, ale ta pogoda i jej buty nie były być może najlepszym wyborem do tańca w deszczu.
// Aktywność fizyczna ◉◉◉○○ z minusem bo popiłam trochę wina; na to, czy utrzymam równowagę na śliskim bruku, a może jednak się potknę i wyrżnę
Słaby sukces...