Nie spodziewała się tego, że przyjdzie taki moment, kiedy będzie czerpała przyjemność z siedzenia nad jeziorem. To nie było w jej stylu. Wolała chować się w ścianach swojego mieszkania, z dala od świata zaczytując się w kolejnych, grubych tomiskach. Tym razem jednak było inaczej, to trwało od kilku dni, zachowywała się trochę jakby odkryła jakieś kolejne uroki życia, które ignorowała od lat. Niby nie było to nic wielkiego, ale jednak robiło to na niej wrażenie. Dawno nie pozwalała sobie na coś takiego. Raczej twierdziła, że nie lubi słońca, wiatru, natury, co nie do końca chyba było prawdą. Wystarczyła odpowiednia osoba u boku, a wszystko mogło się zmienić.
Nie potrzebowali wiele do szczęścia. Nie sądziła, że uda jej się jeszcze kiedyś go spotkać, tym bardziej nie spodziewała się tego, że w ogóle będą mieli szansę naprostować ich relację, nie po tym wszystkim, co wydarzyło się w przeszłości. Jakimś cudem jednak udało im się to zrobić. Być może byli na tyle samotni, że próba dogadania się była dla nich najlepszą, możliwą opcją, to, że zawsze przyciągała ich do siebie jakaś dziwna siła na pewno tylko temu sprzyjało.
Jakoś tak się więc złożyło, że postanowili dać sobie szansę, na chwilę, stać się sobie znowu bliscy, bliżsi niż kiedykolwiek indziej, naprawdę wydawało jej się to być wyjątkowo właściwe, w końcu czuła, że wszystko między nimi wygląda tak jak powinno od samego początku, kiedy jeszcze nie mieli świadomości jak to nazwać, kiedy jeszcze byli niewinnymi dzieciakami, które nie potrafiły określić swoich uczuć.
- Kiedyś często nam się zdarzało to robić. - Znikać, razem, pałętać po różnych miejscach, z dala od innych ludzi. Przychodziło im to całkiem naturalnie. Nigdy nie zapomniała jak jej tego brakowało, bo przecież nie umiała zapominać, pamiętała wszystko, taki już był jej urok, a może przekleństwo.
Drgnęła, poczuła chłód na swojej skórze, mimo tego, że słońce nie przestawało prażyć, czuła, że coś nie gra, jakby ciało wiedziało, że nie może do końca się rozluźnić, sugerowało, że ma być czujna. Tyle, że przecież znajdowali się z dala od ludzi, raczej nikt nie powinien się tu plątać, chociaż, czy aby na pewno? Niepokoiło ją to tylko dlatego, że już wcześniej tego dnia miała wrażenie, że ktoś ją obserwuje. Na pewno jednak ta osoba nie dotarłaby tutaj, nikt przecież nie miał pojęcia o tym, gdzie aktualnie pomieszkiwała. Być może jej paranoja znowu dawała o sobie znać, to nie byłoby niczym nowym, zwłaszcza po tym, co wydarzyło się tamtej okropnej nocy.
- Myślisz, że łatwo jest się tutaj dostać? W sensie, czy dużo osób wie o tym miejscu? - Próbowała nieco wybadać grunt, przecież Benjy znał okolicę jak własną kieszeń w przeciwieństwie do niej. Być może w leśnym gąszczu czaiło się jakieś zwierzę, to było prawdopodobne, był przecież domem dla wielu stworzeń, istniała szansa, że zaniepokoiła je ich obecność.
Nie chciała jeszcze dzielić się tym, co czuła przez cały dzień, wolała nie wyjść na paranoiczkę, ale niepokój nie ustępował, ponownie przeniosła spojrzenie w stronę drzew, tyle, że nadal niczego nie widziała.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control