[Jesień 72, 12.10, Lamezia Terme] All inclusive [Henry i Hannibal]

Selwyn pociągnął nosem nad wanną, jakby chciał sprawdzić, czy faktycznie czuć było wszystkie zapachy naraz. Zrobił dziwną minę, wzruszył ramionami i popatrzył przez ramię na Lockharta.
- Oczywiście, że ma znaczenie! Zapachy wpływają na nasz nastrój! Cytrusy pobudzają, lawenda relaksuje, a eukaliptus oczyszcza zapchany nos. Jak napuściłeś wszystkiego to pewnie tak nie zadziała, ale potestuj sobie jutro!

Parsknął śmiechem na wizję łysego Henry’ego. Zachowywał się tak, jakby naprawdę nie miał pojęcia, co robi. Cóż, ani mieszkając z dziadkami, ani w Hogwarcie, ani obecnie w domu pewnie nie miał styczności z taką ilością kosmetyków. Znając życie, wychowano go w przekonaniu, że woda i mydło to najlepsze pachnidło. Dobrze, że wybrał opcję ponacierania się wszystkim, a nie uznał, że tylko kobiety i geje używają czegoś więcej, niż pasta do zębów i olejek typu pięć w jednym.
- Co rano? - zapytał, wciąż z uśmiechem - Umówiłeś się na randkę? - rzucił lekko, bo wszak obsługa kurortu pełna była urodziwych, młodych Włochów płci obojga i gdyby tylko Hannibal miał cały apartament dla siebie, kto wie, może sam by skorzystał?...
 
Posłusznie zatrzymał się w pół ruchu, podtrzymując rozpięte spodnie ręką i poczekał, aż kumpel opuści łazienkę.
- Dobra, dobra - przewrócił oczami, bo co niby Henry mógł takiego zobaczyć, co już nie zostało wystawione na widok publiczny?
Hannibal nie bardzo pamiętał czasy, kiedy jego ciało należałoby tylko i wyłącznie do niego. Nie do kolejnych trenerów i instruktorów. Nie do któregoś z teatrów. Wreszcie - nie do co bardziej dominujących kochanków.
Henry zachowywał się, jakby gapienie się na Hannibala nie było jego przyrodzonym prawem i nieodmiennie było to dla Selwyna drobnym zaskoczeniem.

Powietrze wypełnił zapach pomarańczy z nutą korzennych przypraw. Ubrania zawisły na haczyku, a on ostrożnie wszedł do wanny. Woda była idealnie, porządnie ciepła, tak, jak lubił. W domu nieraz przesadzał z temperaturą i kąpiel, którą przygotowywał, była tak gorąca, że musiał się zanurzać po kawałeczku. Teraz po prostu ułożył się w wannie i westchnął z zadowoleniem. W trosce o poczucie przyzwoitości Henry’ego podkręcił ilość piany tak, żeby zakryła go aż po szyję i dopiero wtedy zawołał:
- Już, możesz patrzeć! To mówisz, że pijemy dzisiaj? Masz coś upatrzonego?