– A zależy ci w ogóle na takiej ocenie? – zapytała tak po prostu, kiedy skończył wymieniać kolejne pomysły, które mogłyby go w jej oczach zakatalogować jako „ekscentryczny artysta”. – Uważaj, bo jeszcze się przyczynisz do wzmożonego skubania pawi z ich piór, kiedy twój płaszcz zostanie okrzyknięty najgorętszym trendem sezonu – dodała i uśmiechnęła się lekko. Co zaś się tyczyło krzyczenia na ludzi… to była raczej domena wariatów, to o to mu chodziło? Jakoś wątpiła, biorąc pod uwagę niedawne doświadczenia z wariatką, której imię zaczynało się na literkę C.
– Hahahaha, jeśli tak, to za chwilę i ja będę nazywana ekscentryczną – a raczej nie było to słowo, które pojawiało się w głowach ludzi, kiedy słyszeli „Victoria Lestrange”. Chłodna, sztywna, zdystansowana, snobka – z pewnością. Czystokrwista suka w mundurze – być może. Ale ekscentryczna? Chyba nie bardzo. – Nie wiem czy mi to pasuje do oczu – palnęła i uśmiechnęła się leciutko, bo w sumie to nie mówiła poważnie.
Nie myślała teraz o tych wszystkich tragediach, nawet jeśli byli właśnie w miejscu, które półtorej miesiąca temu płonęło ogniem tak wielkim, że czary sobie z tym nie radziły. Być może nawet znajdowali się w miejscu, w którym po panicznych poszukiwaniach odnalazła Aidana, z którym razem wbiegli do płonącej, walącej się kamienicy, by wyciągnąć z niej uwięzionego mężczyznę. Nie wiedziała. Nie przyglądała się otoczeniu, bo zapomniała na tę jedną chwilę o całym świecie, gdy muzyka grała, słowa płynęły w jej takt, a oni wirowali pomiędzy tworzącymi się kałużami, nie zważając na to, że byli już właściwie całkiem przemoczeni.
– Za mało mrocznie? Za dużo turystów? – podpytywała go. – Nie lepiej byłoby spotkać się z prawdziwym wampirem? – i wcale nie miała tu na myśli swojego byłego-niedoszłego, o którym kilka godzin temu opowiadała Christopherowi właśnie w kontekście wampiryzmu. To nie był jedyny wampir, z jakim miała styczność, ale z pewnością Sauriel był w jej życiu pewnym przełomem.
Czuła, że była blisko do tego, żeby upaść, albo wpaść na Christophera, na szczęście udało się jakoś równowagę utrzymać, chociaż trochę wypadła z rytmu, a blondyn, być może wyczuwszy ten moment zawahania puścił jej dłoń, a dwie sekundy później jej nogi oderwały się od chodnika, a zdziwiona Victoria musiała się złapać teraz wolną dłonią jego ramienia. Świat odrobinę zawirował, do wtóru jej cichego śmiechu.
– Czyli nie często – stwierdziła. Ale też nie nigdy. Ona raczej stroniła od takich zabaw, a już na pewno od tańców i wariactw Beltane – nigdy nie poszła z nikim w las. – Nie chciałbyś tego powtórzyć? – zapytała. – Co robiłeś w tę Lithę? – raczej nie tańczył w deszczu. Czy w ogóle tego dnia padało? Nawe nie pamiętała. To był jeden z gorszych okresów w jej ostatnim czasie – druga połowa czerwca.