[27.09.1972 r.] Jak pies bezpański za mięsem, biegnę jak dekadę wcześniej (tęsknię)

— Gdybym miała wybierać raz jeszcze, nie zmieniłabym niczego — odpowiedziała cicho.
Rozumieli się doskonale, nie było nikogo innego, kto potrafiłby wzniecić w niej pożar z taką łatwością, aby następnie ugasić go jednym czułym słowem. Był człowiekiem niezwykłym i najwyraźniej naprawdę musiał ją kochać. Czy mogła trafić lepiej? Czyż nie o to właśnie chodziło od samego początku?

Łacina była dla niej obca, jednakże słowa rozbrzmiały miękko. Ich znaczenie ukryło się w sposobie, w jaki na nią patrzył. Rowle była za bardzo dociekliwa, toteż już otwierała usta, żeby zapytać o tłumaczenie. Icarus nie pozwolił jej na to. Zamknął kobiecie usta pocałunkiem, a wraz z nim rozwiała się potrzeba zadawania pytań.

Świat wokół przestał mieć znaczenie. Nie było nic poza ciepłem jego bliskości i miękkim naciskiem ust, które odnajdywały jej własne. Z każdą sekundą coraz trudniej było jej zachować rozwagę, zdążyła natomiast wydusić pomiędzy…
— Ty mój… historyczny geniuszu…
Jej usta przesunęły się wolniej, smakowały każdą sekundę, sprawdzając, ile jeszcze mogły znieść. Oddech stał się cieplejszy oraz krótszy. Wtedy zdrowa dłoń Mony objęła tył jego głowy i oddała pocałunek z czułością — z dziesięcioma latami tęsknoty przelanymi w ten gest.