[Jesień 72, 12.10, Lamezia Terme] All inclusive [Henry i Hannibal]

Henry miał ochotę powiedzieć, że wciąż nie rozumie, co to za różnica, ale się powstrzymał. Był ignorantem, jeśli chodziło o zastosowania roślin w innych celach niż gotowanie. Nie wiedział też, czy jutro będzie czas, by testować każdy jeden specyfik do kąpieli. W sumie po co, skoro i tak potem w życiu nie będzie go na takie stać? Na co dzień używał białego mydła, które miało również właściwości szamponu, niedrogiej wody kolońskiej i zwykłego kremu do twarzy. Nie miał powodów, żeby kiedykolwiek się specjalnie wypachniać. Raczej chodziło o to, by najzwyczajniej nie śmierdzieć. Podziwiał, że niektórzy mieli cierpliwość do tego, by dobierać sobie doskonałe kosmetyki.

Pytania o randkę uniknął, przynajmniej na czas, dopóki Hannibal nie wszedł do wanny i nie zaprosił go z powrotem. Za drzwiami łazienki Henio intensywnie myślał nad odpowiedzią. Jak mógłby to ująć we właściwe słowa? Chyba nie dało się powiedzieć o porannym spotkaniu z Hestią tak, żeby to nie brzmiało jak randka. Nonszalanckie kłamstwo typu "tak, to randka" przyniosłoby tylko serię niewygodnych pytań, więc ostatecznie Henry wybrał opcję szczerego powiedzenia, jak było. A sugestie Hannibala zamierzał najzwyczajniej zaakceptować jako wliczone ryzyko.

— To nie randka — odparł, siląc się na spokój. Tylko ten przeklęty rumieniec... To pewnie przez duchotę w łazience. — Idę z Hestią na spacer do sadu cytrusowego. Ona będzie szkicować, ja porobię zdjęcia. To... projekt artystyczny — przerwał na chwilę. Wolał zdecydowanie pogadać o drinkach. — Myślałem o tym, żeby spróbować tutejszych win. Jedno z nich ponoć zmienia smak wraz z temperaturą powietrza.