04.05.2026, 12:51 ✶
W tym całym nieszczęściu spotkało go jednocześnie wprost niesamowite szczęście, że akurat tu, w środku mugolskiej dzielnicy, trafił na uzdrowicielkę. Ta wydawała się chłodna, nadzwyczaj spokojna, jak na okoliczności, ale przez to bardziej profesjonalna. Zachowywała się, jakby wiedziała, co robić. Bo rzeczywiście tak było. Biła od niej aura siły, niemal niepojętej dla chłopaka, który jeszcze przed kilkoma minutami myślał, że umrze. Nadal go bolało jak diabli, ale uzdrowicielce udało się usztywnić jego rękę w taki sposób, żeby nie wyglądała tak koszmarnie jak wcześniej. Nie mógł nią ruszać, dzięki czemu był spokojny, że nie zrobi sobie krzywdy przez nieobaczne zgięcie łokcia.
Przytaknął na wzmiankę o Mungu, choć nie do końca szczerze. Nie chciał się tam wybierać tej nocy. Pragnął jedynie wrócić do domu, położyć się i do, jasnej cholery, odpocząć. Przez chwilę uspokoić zszargane nerwy, nafaszerować się eliksirami przeciwbólowymi, wpatrywać się tępo w sufit. Co innego pozostało? W wydarzeniach dzisiejszej nocy nie dało się odnaleźć żadnego sensu. Przemoc była bezgraniczna, wszechobecna. Zasnuwała londyńskie niebo czarnym całunem.
Nie mogę już czuć się jak mały chłopiec — pomyślał Henry, biorąc od kobiety papierosa. Zaciągnął się dymem, odetchnął tym, co znajome i kojące. Wszystko odrobinę zwolniło, mroczki przed oczami rozproszyły się.
— Mam mieszkanie — powiedział tuż po tym, jak wypuścił ustami chmurkę papierosowego dymu. — Nieopodal, w Hackney. Mogę tam przejść, tylko... muszę jeszcze chwilę posiedzieć.
Znowu się zaciągnął. To był już trzeci papieros ponad dzisiejszą normę. Henry wiedział, że to syf, oczywista sprawa. Ale skoro całe miasto spowiło się dymem, czy jeden szlug robił jakąś różnicę?
— Nie znam tego smaku. Zwykle palę Player's-y — rzekł po chwili. — Czy jakoś... będę mógł się pani odwdzięczyć? Nie jestem zbyt zamożny, ale...
Ale co? Co mógłby tej nieznajomej dać taki Henry Lockhart? Być może jego mieszkanie spłonęło? Możliwe, że poza kilkoma knutami, paczką papierosów i aparatem nie miał już nic.
Przejechał zdrową dłonią po twarzy.
— Ta noc. Ta pierdolona noc...
Przytaknął na wzmiankę o Mungu, choć nie do końca szczerze. Nie chciał się tam wybierać tej nocy. Pragnął jedynie wrócić do domu, położyć się i do, jasnej cholery, odpocząć. Przez chwilę uspokoić zszargane nerwy, nafaszerować się eliksirami przeciwbólowymi, wpatrywać się tępo w sufit. Co innego pozostało? W wydarzeniach dzisiejszej nocy nie dało się odnaleźć żadnego sensu. Przemoc była bezgraniczna, wszechobecna. Zasnuwała londyńskie niebo czarnym całunem.
Nie mogę już czuć się jak mały chłopiec — pomyślał Henry, biorąc od kobiety papierosa. Zaciągnął się dymem, odetchnął tym, co znajome i kojące. Wszystko odrobinę zwolniło, mroczki przed oczami rozproszyły się.
— Mam mieszkanie — powiedział tuż po tym, jak wypuścił ustami chmurkę papierosowego dymu. — Nieopodal, w Hackney. Mogę tam przejść, tylko... muszę jeszcze chwilę posiedzieć.
Znowu się zaciągnął. To był już trzeci papieros ponad dzisiejszą normę. Henry wiedział, że to syf, oczywista sprawa. Ale skoro całe miasto spowiło się dymem, czy jeden szlug robił jakąś różnicę?
— Nie znam tego smaku. Zwykle palę Player's-y — rzekł po chwili. — Czy jakoś... będę mógł się pani odwdzięczyć? Nie jestem zbyt zamożny, ale...
Ale co? Co mógłby tej nieznajomej dać taki Henry Lockhart? Być może jego mieszkanie spłonęło? Możliwe, że poza kilkoma knutami, paczką papierosów i aparatem nie miał już nic.
Przejechał zdrową dłonią po twarzy.
— Ta noc. Ta pierdolona noc...
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.