04.05.2026, 22:00 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.05.2026, 22:07 przez Lukas Nott.)
Osunął się w bok. Głowa poleciała mu bezwładnie i dopiero uderzenie w bark siedzącej obok kobiety wyrwało go z tej krótkiej, niebezpiecznej miękkości, w którą właśnie zapadał się coraz głębiej. Trwał tak, półprzytomny, z ciężarem własnego ciała wspartym o Millie, i patrzył na nią z bliska, jakby nie do końca rozumiał, co widzi. W rozedrganym świetle, pośród pyłu, kurzu i cudzego skomlenia jej twarz na moment straciła ostrość. Czarne włosy rozsypane wokół głowy zlały mu się z cieniem, a bladość skóry wydała się niemal nierealna, jakby nie siedziała obok niego zwyczajna kobieta, tylko coś znacznie dziwniejszego. Coś nie na miejscu. Jej uśmiech, zbyt szeroki, zbyt szybki, zupełnie niepasujący do tej nocy. W omamach Lukasa przestała wyglądać jak oznaka szaleństwa, a zaczęła przypominać coś niemal łagodnego. Przez chwilę pomyślał absurdalnie, że wygląda jak anioł. Mrugnął powoli. Raz. Potem drugi. Czy to już? Myśl przyszła cicho, prawie bezwiednie. Czy on właśnie umarł?
Niebo okazało się zadziwiająco brudne. Twarde, zimne, pachnące popiołem i krwią. Anioł siedział obok niego rozczochrany, z tym niepokojącym błyskiem w oczach, i mówił wcześniej o kiełbasie, bimbrze oraz skrętach. To nie miało sensu. Ale może śmierć właśnie taka była? Pozbawiona godności, absurdalna, trochę bezczelna. Może po całym tym bólu człowiek nie trafiał do chóralnych śpiewów, tylko na kamienną podłogę, obok szalonego anioła z rozwichrzonymi włosami. Kącik jego ust drgnął lekko. Czuł, jak obraz znowu mu odpływa. Jak brzegi świata miękną i rozmazują się, a dźwięki stają się odległe, przytłumione, jakby słyszał je spod wody. A jednak nie potrafił oderwać wzroku od siedzącej obok Millie. Im dłużej na nią patrzył, tym bardziej wydawała mu się nierzeczywista. Wypuścił powietrze ostrożnie, bardzo powoli, jakby bał się, że jeśli zrobi to zbyt szybko, rozsypie się od środka.
— Tłuste czasy pokoju brzmią dobrze... — mruknął po chwili.
Mocny kaszel powrócił, wyrywając go z letargu tak brutalnie, jakby ktoś szarpnął go za wnętrzności. Niebo pękło. Została Millie, jej bark pod jego skronią, brud na policzkach, czarne włosy, niepokojący uśmiech i chaos dookoła. Został też ból. Bardzo realny, bardzo ziemski, rozlewający się po klatce piersiowej przy każdym kolejnym skurczu. Lukas odruchowo odsunął się od niej, choć zrobił to niezgrabnie, bardziej osuwając się z powrotem na ścianę niż naprawdę prostując. Przez chwilę nie mógł mówić. Dłoń zacisnęła mu się na materiale koszuli na wysokości mostka, jakby mógł w ten sposób przytrzymać płuca na miejscu. Kaszel przeszedł przez niego jeszcze raz, głęboki i chropowaty, zostawiając w ustach posmak popiołu. Kiedy odjął rękę od warg, na skórze znów został ciemny, pylisty ślad. Spojrzał na Basiliusa
— Kaszel zaczął się dzisiaj — powiedział ochryple. Każde słowo drapało go w gardło. — Po tej chmurze. Czarnej. Nie wiem, czym to było. Dym, pył, popiół… coś.
Urwał, bo głos mu się załamał. Oddychał płytko, przez chwilę licząc w myślach własne wdechy, jakby to mogło utrzymać go przy świadomości.
— Wpadło mi do gardła. Najpierw tylko kaszlałem, potem zaczęło boleć tutaj.
Dotknął drżącymi palcami klatki piersiowej, mniej więcej pod mostkiem.
— Piecze. Jakbym nawdychał się ognia. Coś siedzi w środku i zabija mnie powoli.
Spróbował zaczerpnąć głębiej powietrza, żeby pokazać, o co mu chodzi, ale natychmiast pożałował. Twarz wykrzywił mu grymas, a ramiona spięły się gwałtownie. Kaszel wrócił krótką serią, suchą. Lukas pochylił się nad własnymi kolanami i odpluł na bok kolejną grudkę ciemnego pyłu zmieszanego ze śliną. Przez chwilę patrzył na nią z odrazą.
— To… — wydusił w końcu. — To ze mnie wychodzi.
Podniósł wzrok na Basiliusa. W jego oczach było zmęczenie, ale też coś trzeźwiejszego. Strach, którego nie zdążył przykryć arogancją.
— Plecy też bolą. Oberwałem chyba czymś albo upadłem, nie pamiętam dokładnie. Ale najgorzej jest z oddychaniem.
Niebo okazało się zadziwiająco brudne. Twarde, zimne, pachnące popiołem i krwią. Anioł siedział obok niego rozczochrany, z tym niepokojącym błyskiem w oczach, i mówił wcześniej o kiełbasie, bimbrze oraz skrętach. To nie miało sensu. Ale może śmierć właśnie taka była? Pozbawiona godności, absurdalna, trochę bezczelna. Może po całym tym bólu człowiek nie trafiał do chóralnych śpiewów, tylko na kamienną podłogę, obok szalonego anioła z rozwichrzonymi włosami. Kącik jego ust drgnął lekko. Czuł, jak obraz znowu mu odpływa. Jak brzegi świata miękną i rozmazują się, a dźwięki stają się odległe, przytłumione, jakby słyszał je spod wody. A jednak nie potrafił oderwać wzroku od siedzącej obok Millie. Im dłużej na nią patrzył, tym bardziej wydawała mu się nierzeczywista. Wypuścił powietrze ostrożnie, bardzo powoli, jakby bał się, że jeśli zrobi to zbyt szybko, rozsypie się od środka.
— Tłuste czasy pokoju brzmią dobrze... — mruknął po chwili.
Mocny kaszel powrócił, wyrywając go z letargu tak brutalnie, jakby ktoś szarpnął go za wnętrzności. Niebo pękło. Została Millie, jej bark pod jego skronią, brud na policzkach, czarne włosy, niepokojący uśmiech i chaos dookoła. Został też ból. Bardzo realny, bardzo ziemski, rozlewający się po klatce piersiowej przy każdym kolejnym skurczu. Lukas odruchowo odsunął się od niej, choć zrobił to niezgrabnie, bardziej osuwając się z powrotem na ścianę niż naprawdę prostując. Przez chwilę nie mógł mówić. Dłoń zacisnęła mu się na materiale koszuli na wysokości mostka, jakby mógł w ten sposób przytrzymać płuca na miejscu. Kaszel przeszedł przez niego jeszcze raz, głęboki i chropowaty, zostawiając w ustach posmak popiołu. Kiedy odjął rękę od warg, na skórze znów został ciemny, pylisty ślad. Spojrzał na Basiliusa
— Kaszel zaczął się dzisiaj — powiedział ochryple. Każde słowo drapało go w gardło. — Po tej chmurze. Czarnej. Nie wiem, czym to było. Dym, pył, popiół… coś.
Urwał, bo głos mu się załamał. Oddychał płytko, przez chwilę licząc w myślach własne wdechy, jakby to mogło utrzymać go przy świadomości.
— Wpadło mi do gardła. Najpierw tylko kaszlałem, potem zaczęło boleć tutaj.
Dotknął drżącymi palcami klatki piersiowej, mniej więcej pod mostkiem.
— Piecze. Jakbym nawdychał się ognia. Coś siedzi w środku i zabija mnie powoli.
Spróbował zaczerpnąć głębiej powietrza, żeby pokazać, o co mu chodzi, ale natychmiast pożałował. Twarz wykrzywił mu grymas, a ramiona spięły się gwałtownie. Kaszel wrócił krótką serią, suchą. Lukas pochylił się nad własnymi kolanami i odpluł na bok kolejną grudkę ciemnego pyłu zmieszanego ze śliną. Przez chwilę patrzył na nią z odrazą.
— To… — wydusił w końcu. — To ze mnie wychodzi.
Podniósł wzrok na Basiliusa. W jego oczach było zmęczenie, ale też coś trzeźwiejszego. Strach, którego nie zdążył przykryć arogancją.
— Plecy też bolą. Oberwałem chyba czymś albo upadłem, nie pamiętam dokładnie. Ale najgorzej jest z oddychaniem.