Nie wróżyła mu bycia nikim. Pochodził z rodziny, która znana była chyba na cały magiczny świat z wyznaczania modowych trendów i zdolnych projektantów, a tak się właściwie składało, że moda była nieodłączną rzeczą każdej cywilizacji. Projektanci mody często zyskiwali ogrom sławy, a jeśli zdanie Victorii mogło tutaj coś znaczyć, to nie mogłaby powiedzieć, że suknie, jakie posiadała w swojej szafie, a które wyszły z pomysłu Christophera, były nieudane. Zwykle o czymś mówiły, podkreślały to, co podkreślać miały, ukrywały to, co powinno być ukryte. Podobał jej się styl, w którym szył i to, co wymyślał i sądziła, że nie jest jedyną osobą, która uważa, że to, co tworzył, jest dobre i nie chodziło o to, jak bardzo to wszystko było limitowane czy niedostępne. Czy ktoś taki, kto cały czas pracuje na tę reputację, mógł być nikim?
Cóż, a jeśli pragnął rozgłosu bardziej plotkarskiego, to właśnie kręcił się w odpowiednim towarzystwie. Nie dlatego, że z Victorii była plotkara, a dlatego, że również była znana, a ludzie z jakiegoś powodu interesowali się życiem prywatnym znanych osób. A znana osoba plus znana osoba – wiadomo.
– Czerń to nieprzemijająca klasyka – odparła, a uśmieszek jej nie znikał z twarzy, bo chyba Chris już zauważył, że Victoria jakiś czas temu bardzo się z czernią polubiła (a nawet mu o tym mówiła, gdy spotkała się z nim przymierzyć suknie do pokazu, który z wiadomych powodów odbyć się nie mógł) i nosiła ją często, od czasu do czasu przełamując to jakimś kolorem, ale nie dało się ukryć, że w czerni było jej niezwykle do twarzy i nie chodziło wcale o to, że miała ciemnobrązowe oczy i włosy tak ciemne, że niemal czarne.
Był blisko, wręcz bardzo blisko, gdy się pochylił i spojrzał w oczy, jakby potraktował to jak pewnego rodzaju wyzwanie. I po części Victoria również tak to potraktowała, bo nie odwróciła wzroku i wytrzymała to badawcze spojrzenie, po którym zawyrokował, że z ekscentrycznością byłoby jej do twarzy.
– Przede wszystkim wampir wampirowi nierówny. Bardzo się od siebie różnią – więc nic dziwnego, że nie pasowały do legendarnego wizerunku, skoro na jednego działało srebro, na innego zupełnie nie, jeden potrzebował wyraźnego zaproszenia, żeby przejść przez próg domu, a inny mógł to kompletnie zignorować. Mogła się zgodzić, ze angielskie zamki miały w sobie dużo ducha. No i nie były oblegane przez mugoli aż w takiej ilości – może dlatego, że były zabezpieczane magią, jak jeden taki, który odwiedziła w sierpniu z wampirem… – Mam na to pewną teorię, ale nie wiem, czy chciałbyś o tym słuchać – teorię o tym, dlaczego te wampiry były tak różne i tak bardzo niepasujące do niczego, że mogłeś wziąć do ręki dwie książki o wampirach i przeczytać dwa zupełnie różne od siebie opisy, a potem spotkać takiego na ulicy i uznać, ze w sumie to nic się nie zgadza. Nie chciała Christophera zanudzać swoim naukowym paplaniem, no bo w sumie co go to mogło obchodzić? – Wybrnąłeś z tego? W sensie z inspiracyjnego impasu – kto wie jak dawno temu to było. Miała zresztą wrażenie, że nawet mroczne, czarne róże w ogrodzie Lestrange bardziej by pasowały do wampirzego klimatu niż zamek, w którym odbijało się echo setek mugolskich stóp.
– Teraz chyba jesteśmy bohaterami takiej książki – skoro tak tańczyli w tym deszczu, póki muzyka grała, przemoczeni już do suchej nitki. Victoria czuła, jak włosy przyklejają się jej do twarzy, deszcz zacinał w oczy, krople skapywały jej na rzęsy i nos, ale to nic, nic. Chwilo trwaj. Rozumiała za to, dlaczego nie wybrał się tym razem na Lithę, chociaż z tego co słyszała, była to całkiem udana zabawa – to znaczy do czasu aż arcykapłanka nie próbowała czegoś tam zrobić na polanie. – Nie byłam. Z rana mieliśmy pilne wezwanie z pracy i jak skończyliśmy to nie byłam w nastroju na zabawę – po pierwsze była wykończona fizycznie tym, co miało miejsce na Perle Morza. A po drugie – miała wtedy naprawdę parszywy czas prywatnie, to wtedy Sauriel złamał jej serce po raz pierwszy, i zwyczajnie nie miała ochoty na zabawę. Poza tym… po Beltane jakoś… To było za szybko. Świętowała dopiero w Lammas. I Mabon też nie ominęła, chociaż było wtedy jak było… – Kto wie… Ludzie jednak potrzebują nadziei – i potrzebują wierzyć, że się ułoży. Bała się tego, co może się wydarzyć w Samhain… ale Yule? Czy ktokolwiek ośmieliłby się popsuć Yule?