Biedny, chory i niedostrzegalny – to były te rzeczy, które raczej Christopherowi nie groziły. Co musiałoby się stać, by on czy reszta Rosierów stracili wszystkie swoje pieniądze? A mając te pieniądze, mieli więcej możliwości w razie jakiegoś wypadku czy choroby – czyli rzeczy, których przewidzieć się zbytnio nie dało. Niedostrzegalny… czy ktoś charyzmatyczny, charakterny i charakterystyczny jak on mógł w ogóle liczyć na to, by być niedostrzegalnym? Póki co z wyczuciem przedstawiał się socjecie, nie był znany jako skandalista, czy ktoś niestabilny. W szkole znała przynajmniej z widzenia sporo osób, a teraz części z nich nie pamiętała nawet z imienia czy do jakiego domu chodzili, minęło w końcu dobre dziewięć lat, odkąd skończyła szkołę, ale Chris do tych bezimiennych nie należał. Jego i o nim przecież pamiętała.
– Dlatego dla jednych róże, a dla innych czerń – stwierdziła, doskonale wiedząc, że i jej róż by pasował, ale niekoniecznie byłby to jej pierwszy wybór. – Deszcz mi nie przeszkadza. Pytanie, czy ty chcesz moknąć – właściwie to już byli strasznie mokrzy i trochę więcej deszczu by tego stanu nie zmieniło. Victoria zaś… była przyzwyczajona i nie była zrobiona z cukru, nie groziło jej więc rozpuszczenie w wodzie. W innym wypadku nic by po niej nie pozostało, gdy w sierpniu musiała pływać w jeziorze Windermere i to niemało, bo za trytonami i to pod wodą. – To nie jest długa teoria – dodała, pozwalając dotknąć swoich włosów, twarzy, gdy Rosier bardzo delikatnie odsunął jej mokre kosmyki i nawet się wtedy leciuteńko uśmiechnęła. – Tak w skrócie wydaje mi się, że to się odnosi do źródła ich powstania. Że stworzyć wampira można na dwa różne sposoby i ten wampirzy, powiedzmy, że gen – a bardziej wirus – albo się przenosi, albo tworzy całkowicie od zera i przez to, że wampir może wcale nie mieć wampirzego przodka, myślę, że to jest miejsce, w którym dochodzi do tak ogromnych różnić pomiędzy poszczególnymi wampirami – nie miała pojęcia, czy nie powiedziała tego zbyt skomplikowanie, ale starała się być po prostu zwięzła, żeby się nie rozwodzić niepotrzebnie.
– Czerwień zdecydowanie pasuje do wyobrażeń o wampirach – przyznała, myśląc właśnie o tej krwi. I koronki. Z jakiegoś powodu jak myślała o wampirzycy, to miała przed oczami koronki. – Nie pogryzła cię? – zażartowała sobie, bo wcale nie uważała, że każdy wampir jest tak niecywilizowany, by rzucać się na każdego jak leci. No i mogła zapytać, a Chris się zgodzić.
Przyjęła jego ramię i chyba żadne nie miało zamiaru się kłopotać z wyczarowywaniem kolejnego parasola, gdy ponownie ruszyli w drogę.
– Ludzie chyba lubią myśleć o pracy aurora jako o takim wiesz… marzeniu. Pościgi, wybuchy, ryzyko, niebezpieczeństwo, władza, walka dobra ze złem, bla bla… – tylko jakoś nikt nie pisał potem o stresie pourazowym, o problemach psychicznych, o uszczerbku na zdrowiu, a nawet i życiu… Tak to sobie wszystko wyobrażała, dlaczego mogły powstawać powieści o aurorach, a o projektantach mody nie aż tak wiele. – Ale ja wolałabym czytać o projektantach mody – nawet jeśli miałoby to być tylko w tle. Żywota aurora miała aż nadto na co dzień i sama żyła trochę życiem jak bohaterka książki, która weszła do Limbo by powstrzymać złego czarnoksiężnika przed skrzywdzeniem niewinnej kobiety.
– Tak i nie. Znamy wcześniej grafik jeśli trzeba obstawić jakąś większą imprezę. Podczas Beltane faktycznie pracowałam, pilnowałam sabatu… – ze skutkiem takim jak widać. – Ale nie miałam być na patrolu podczas Lithy. W czasie Lammas czy Mabon nie pracowałam na przykład – i normalnie takie święta pilnowali brygadziści, ale odkąd ujawnił się Voldemort… to wrzucano kilku aurorów. Chociaż, jak pokazało Beltane, to nadal było za mało. – Zwykle jak komuś zależy żeby nie pracować w dane święto, to jakoś się wymieniamy tak, żeby każdy był zadowolony – bo nie każdy świętował, nie każdy to chciał i tak dalej.
– Tylko jeśli chcesz posłuchać – odparła, również nie przejmując się tymi wszystkimi kałużami. Wyschnie w domu, od czego były czary? – Tamtego dnia dostaliśmy zawiadomienie o zaginięciu kilkorga dzieci i o ponownym pojawieniu się statku widmo, Perły Morza, więc, naturalnie, założenie było takie, że dzieciaki mogły chcieć zbadać ten cholerny statek… No a tam dowiedzieliśmy się dokładnie dlaczego statek widmo był statkiem widmo. Znaleźliśmy… odpowiedź gdzie zniknęły na przestrzeni lat inne osoby i co z nich zostało. To bardzo smutna historia, tym bardziej, że mogliśmy skończyć tak samo, na szczęście finał jest pozytywny. A te dzieciaki wcale tam nie zaginęły – opowiedziała to bardzo ogólnikowo, nie chcąc straszyć Chrisa tym, co działo się na Perle Morza. – Ten statek wysysał w ludzi siły, bardzo dosłownie, dlatego… No nie byłam później w kondycji do zabawy na sabacie. Zresztą… niespecjalnie miałam na to ochotę, biorąc pod uwagę Beltane, sam rozumiesz – wydawało jej się, że akurat tę niechęć rozumiał każdy, kto pamiętał, co jej jest i w jaki sposób do tego doszło. – Może oni właśnie tego chcą? Żebyśmy żyli w strachu, nie znali dnia ani godziny. Ale co to za życie… Tym bardziej, że mamy je jedno – chyba sama była lekko zdumiona swoimi słowami, ale nie widziała fałszu w tym rozumowaniu.