06.05.2026, 00:23 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 00:23 przez Jonathan Selwyn.)
Jego towarzyszka rzeczywiście cofnęła się, czego nie można było powiedzieć o wilku, który przecież na pewno zaraz przestanie sprawiać nam problem.
Wilk zawarczał groźnie, a Jonathan powoli zaczął rozważać mniej romantyczny, i niestety pozbawiony zabarwionego poetyką heroizmu czyn w postaci szybkiej ucieczki. No cóż... Z wilkiem i tak walczyć nie zamierzał, liczył natomiast że uda mu się go odgonić, ale jeśli i to było niewykonalne... To jednak ucieczka i to na własnych skrzydłach nie brzmiała jak aż tak tragiczna opcja. Oczywiście sam mógłby zaatakować zwierzę pierwszy, zranić aby go odgonić, tylko że... Może odurzony uroczą nocą, przyjemną randką i kieliszkiem wybornego wina zaczął doszukiwać się rzeczy, których wcale nie było, ale im dłużej patrzył na dostojną bestię tym bardziej miał wrażenie, że jej śmierć byłaby stratą. Pozostawała więc tylko skrzydlata ucieczka i nadzieja, że zranione zwierze ostatecznie sobie poradzi. To lub szybkie ewakuowanie stąd Malachaily i jeszcze szybsze zaimprowizowanie w jaki sposób mógłby opatrzeć stworzenie, co zapewne nie byłoby mądre, ale na pewno zaimponowałoby jego randce.
W tym momencie na polanę wpadli również łowcy, a Jonathan zmrużył oczy w błysku irytacji.
Prawda była taka, że nigdy szczególnie nie przepadał za polowaniami. Uważał je za prostacko-barbarzyńskie o ile nie służyły zdobywaniu pożywienia. I owszem istniały poematy, które w pięknie wykutych piórem słowach, opisywały dzielnych łowczych, którzy w wolnych chwilach, zamiast całować ukochane wargi, polowali dla zabawy ale dla Jonathana tego typu teksty przypominały raczej ładnie napisaną receptę na miksturę wymiotną. Oczywiście co innego, gdy chodziło o prawdziwą bestię krzywdzącą niewinnych mieszkańców.
Wilk jednak nikogo nie krzywdził. To wilk był w tym momencie krzywdzony i Jonathanowi wystarczyło jedynie jedno spojrzenie na łowczych, aby podjąć ostateczną decyzję.
– Zejdzie nam z drogi! – Zawołał jeden z fae. W ręku trzymał łuk, a nos miał jeszcze bardziej czerwony niż wino, którym zapewne się ciągle raczył.
– Nigdy więcej schadzek w lesie – wymamrotała Machaila, ale kątem oka Jonathan zauważył, że kobieta nie ruszyła się ze swojego miejsca za jego plecami, chociaż równie dobrze już dawno mogła sama odlecieć. Wyprostował się więc jeszcze bardziej, rozpiął nieco skrzydła dla efektu i przemówił do grupy łowieckiej jak najbardziej stanowczym głosem jak tylko się dało.
– To wy stąd odejdźcie. Co to ma w ogóle być? Biegacie pijani po tych lasach, polujecie na niczego winne istoty tylko dla zabawy, czym narażacie kuzyna samego Księcia tego dworu! – Tutaj znaczaco poprawił diadem na głowie, który chociaż nie niósł za sobą żadnego prawdziwego znaczenia, to zawsze w głowach innych podkreślał jego stanowisko. – Jak i jego partnerkę na niebezpieczeństwo. Jeszcze chwila a pomyślę, że specjalnie podjudzacie zwierzęta, aby uprzykrzyć życie ważnym dyplomatom!
Łowcy cofnęli się o krok, spojrzeli po sobie jakby nie do końca wiedzieli czy powinni ufać jego słowom, po czym zaczęli mamrotać pod nosem coś o tym że z tym wilkiem tak jakoś wyszło.
Wilk zawarczał groźnie, a Jonathan powoli zaczął rozważać mniej romantyczny, i niestety pozbawiony zabarwionego poetyką heroizmu czyn w postaci szybkiej ucieczki. No cóż... Z wilkiem i tak walczyć nie zamierzał, liczył natomiast że uda mu się go odgonić, ale jeśli i to było niewykonalne... To jednak ucieczka i to na własnych skrzydłach nie brzmiała jak aż tak tragiczna opcja. Oczywiście sam mógłby zaatakować zwierzę pierwszy, zranić aby go odgonić, tylko że... Może odurzony uroczą nocą, przyjemną randką i kieliszkiem wybornego wina zaczął doszukiwać się rzeczy, których wcale nie było, ale im dłużej patrzył na dostojną bestię tym bardziej miał wrażenie, że jej śmierć byłaby stratą. Pozostawała więc tylko skrzydlata ucieczka i nadzieja, że zranione zwierze ostatecznie sobie poradzi. To lub szybkie ewakuowanie stąd Malachaily i jeszcze szybsze zaimprowizowanie w jaki sposób mógłby opatrzeć stworzenie, co zapewne nie byłoby mądre, ale na pewno zaimponowałoby jego randce.
W tym momencie na polanę wpadli również łowcy, a Jonathan zmrużył oczy w błysku irytacji.
Prawda była taka, że nigdy szczególnie nie przepadał za polowaniami. Uważał je za prostacko-barbarzyńskie o ile nie służyły zdobywaniu pożywienia. I owszem istniały poematy, które w pięknie wykutych piórem słowach, opisywały dzielnych łowczych, którzy w wolnych chwilach, zamiast całować ukochane wargi, polowali dla zabawy ale dla Jonathana tego typu teksty przypominały raczej ładnie napisaną receptę na miksturę wymiotną. Oczywiście co innego, gdy chodziło o prawdziwą bestię krzywdzącą niewinnych mieszkańców.
Wilk jednak nikogo nie krzywdził. To wilk był w tym momencie krzywdzony i Jonathanowi wystarczyło jedynie jedno spojrzenie na łowczych, aby podjąć ostateczną decyzję.
– Zejdzie nam z drogi! – Zawołał jeden z fae. W ręku trzymał łuk, a nos miał jeszcze bardziej czerwony niż wino, którym zapewne się ciągle raczył.
– Nigdy więcej schadzek w lesie – wymamrotała Machaila, ale kątem oka Jonathan zauważył, że kobieta nie ruszyła się ze swojego miejsca za jego plecami, chociaż równie dobrze już dawno mogła sama odlecieć. Wyprostował się więc jeszcze bardziej, rozpiął nieco skrzydła dla efektu i przemówił do grupy łowieckiej jak najbardziej stanowczym głosem jak tylko się dało.
– To wy stąd odejdźcie. Co to ma w ogóle być? Biegacie pijani po tych lasach, polujecie na niczego winne istoty tylko dla zabawy, czym narażacie kuzyna samego Księcia tego dworu! – Tutaj znaczaco poprawił diadem na głowie, który chociaż nie niósł za sobą żadnego prawdziwego znaczenia, to zawsze w głowach innych podkreślał jego stanowisko. – Jak i jego partnerkę na niebezpieczeństwo. Jeszcze chwila a pomyślę, że specjalnie podjudzacie zwierzęta, aby uprzykrzyć życie ważnym dyplomatom!
Łowcy cofnęli się o krok, spojrzeli po sobie jakby nie do końca wiedzieli czy powinni ufać jego słowom, po czym zaczęli mamrotać pod nosem coś o tym że z tym wilkiem tak jakoś wyszło.