[27.09.1972 r.] Jak pies bezpański za mięsem, biegnę jak dekadę wcześniej (tęsknię)

Kiedy skruszonym głosem wypowiedziała jego imię, najpierw przestraszył się, że coś źle zrobił. Poszedł za daleko. Dał się porwać uczuciu, samolubnie i bez namysłu. Ale rozumiał Monę. Miała pełne prawo odsunąć się. Odmówić, nawet bez żadnych wyjaśnień.

– Jeśli coś źle zrobiłem, z całego serca przepraszam – powiedział szybko. – Oczywiście nie naciskam, wiem, że jesteś zmęczona i...

Jednak chodziło o coś jeszcze. Jej ból był zbyt głęboki, wydzierał się z jej pięknych, orzechowych oczu. Icarus za dobrze ją znał, by nie wiedzieć, że coś się w niej łamało. Podniosł się na łokciach, chwycił ją ostrożnie za zdrową dłoń. Wtedy padło wyjaśnienie. Krótkie, jednosłowne. Jednak dzięki niemu Icarus wszystko zrozumiał.

– Mo, popatrz na mnie – poprosił łagodnie. – Jak mówiłem, że cię kocham, chodziło mi o całą ciebie. Ze wszystkim, co uważasz za niedoskonałe. Dla mnie jesteś idealna, taka jaka jesteś.

Ujął jej drugą, sztuczną rękę. Protezę – chłodną i niecielesną.

– Znasz moje blizny, Mo. Wiesz, jaki jestem pokruszony. I wciąż mnie kochasz, mimo, że jestem niestabilnym psychicznie pijakiem – przerwał na moment. Sięgnął wyżej, do mocowań protezy. W każdej chwili Mona mogła go od siebie odsunąć.– Chciałbym zobaczyć cię bez niej. Prawdziwą ciebie.