06.05.2026, 12:16 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 06.05.2026, 12:18 przez Helloise Rowle.)
Normalna. Słowo, które od zawsze było używane wyłącznie przeciwko Helloise; w cudzych ustach zapowiadało dla niej wyłącznie nową udrękę związaną z niedopełnieniem kanonicznej normalności. Lecz gdy wypowiadała je sama…
— Jestem normalna. — Uśmiechnęła się, bo słowo smakowało wybornie.
Nie rwała się wcale do przodu. Korzystała z tego, że Lukas ściągnął na siebie pełnię uwagi, że z takim rozmachem wkroczył w scenę. Wiedźma trzymała się z tyłu za nim, bliżej kamienicznych murów niż środka drogi. Korzystała z przywileju obserwatora, który może wycofać się wciąż w każdej chwili, mimo że i ona została wkrótce zauważona. Choć budziła swoją obecnością podejrzenie i czujność, to w tych pierwszych momentach przeciwnicy skupieni byli wyłącznie na brawurowym wybawicielu, nie cichej drobnej postaci, która wślizgnęła się w ulicę niemal ukradkiem.
Kobieta śledziła biernie z boku poczynania Notta, słuchała tego, co mówi, lecz wzrok jej uciekał ku ofierze napaści. Nie mogła oderwać od niej oczu, mimo że ów widok przepełniał ją na wskroś bólem, jakąś makabryczną odmianą empatii dla cierpiących. Co za nieszczęsne stworzenie. Nad głową Helloise huczały mocne słowa Lukasa, a ona błądziła po sińcach kwitnących na puchnącej twarzy kobiecej, po strzępach poszarpanej sukni i po tej krwi, co pobroczyła rozbite wargi. Tyle soczystego życia już z niej wydusili. Nieszczęsne stworzenie, o, nieszczęsne. Widok przewracał coś w czarownicy, ściskał nieprzyjemnie wnętrzności, a jednak patrzyła wciąż pociągana tą wstydliwą dla wielu fascynacją, co budzi się w człowieku, gdy ogląda on horror z dystansu. Gdy sam czuje się bezpieczny…
Była bezpieczna do czasu. Bo gdy czarownica usłyszała warknięcie i ciężki łomot butów Billy’ego dudniący o bruk, moment prysł, a krew i w jej żyłach szybciej zaszumiała. Zbliżając się do Lukasa, mugolak zbliżał się i do niej. Helloise kurczowo ścisnęła różdżkę. Zrobiła kilka pokracznych kroków w bok, próbowała jeszcze bardziej wtulić się w mur — lecz na próżno, już ściągnęła uwagę pozostałych dwóch mężczyzn. Jeden wciąż przytrzymywał zaatakowaną kobietę, drugi przebierał nerwowo palcami. Szykował się do czegoś. I patrzył wprost na nią.
Billy — ciężki i wielki, ale sprawny. Nie ustępował wiele Lukasowi. Tam, gdzie Nott był szybki, Billy nadrabiał siłą wynikłą z masywnej postury: jego pięści rzeczywiście spadały ciężko. I ta właśnie prawa pięść napastnika wystrzeliła, aby sięgnąć ciosem głowy Lukasa. Brakowało jednak tym pięściom wprawy w faktycznej walce.
// Dlatego też Billy’emu damy statystykę AF4, lecz za brak walki wręcz, którą Lukas posiada, Billy dostanie do każdej próby karę -10, bo jednak wali na oślep. Rzucam tutaj na pierwszy atak tego NPC.
Helloise tymczasem mierzyła bystrym wzrokiem pozostałych mugolaków. Niepewni byli wciąż, czy czekać, aż sprawa zostanie załatwiona, czy próbować rozszerzyć bilans tej nocy o kolejną ofiarę. Widziała czarownica to niezdecydowanie w ich oczach i ruchach, i spróbowała pomóc podjąć im decyzję:
— Słyszeliście! Nie plączcie się walczącym pod nogi — zawołała, siląc się na możliwie autorytatywny ton, mimo że nie mogła w nerwach w pełni ufać swojemu głosowi. Liczyła na to, że mężczyźni nie odważą się przeciskać koło walczących, którzy kotłowali się na drodze między nimi a Helloise.
// Rzucam charyzmę na to, czy uda mi się przekonać dwóch panów, żeby nie pchali się do mnie przez bójkę.
Mugolacy łypnęli okiem na prowodyra całej akcji, i znów na kobietę. Na razie nie podjęli żadnej akcji, trwając w pełnym gotowości niezdecydowaniu.
— Jestem normalna. — Uśmiechnęła się, bo słowo smakowało wybornie.
Nie rwała się wcale do przodu. Korzystała z tego, że Lukas ściągnął na siebie pełnię uwagi, że z takim rozmachem wkroczył w scenę. Wiedźma trzymała się z tyłu za nim, bliżej kamienicznych murów niż środka drogi. Korzystała z przywileju obserwatora, który może wycofać się wciąż w każdej chwili, mimo że i ona została wkrótce zauważona. Choć budziła swoją obecnością podejrzenie i czujność, to w tych pierwszych momentach przeciwnicy skupieni byli wyłącznie na brawurowym wybawicielu, nie cichej drobnej postaci, która wślizgnęła się w ulicę niemal ukradkiem.
Kobieta śledziła biernie z boku poczynania Notta, słuchała tego, co mówi, lecz wzrok jej uciekał ku ofierze napaści. Nie mogła oderwać od niej oczu, mimo że ów widok przepełniał ją na wskroś bólem, jakąś makabryczną odmianą empatii dla cierpiących. Co za nieszczęsne stworzenie. Nad głową Helloise huczały mocne słowa Lukasa, a ona błądziła po sińcach kwitnących na puchnącej twarzy kobiecej, po strzępach poszarpanej sukni i po tej krwi, co pobroczyła rozbite wargi. Tyle soczystego życia już z niej wydusili. Nieszczęsne stworzenie, o, nieszczęsne. Widok przewracał coś w czarownicy, ściskał nieprzyjemnie wnętrzności, a jednak patrzyła wciąż pociągana tą wstydliwą dla wielu fascynacją, co budzi się w człowieku, gdy ogląda on horror z dystansu. Gdy sam czuje się bezpieczny…
Była bezpieczna do czasu. Bo gdy czarownica usłyszała warknięcie i ciężki łomot butów Billy’ego dudniący o bruk, moment prysł, a krew i w jej żyłach szybciej zaszumiała. Zbliżając się do Lukasa, mugolak zbliżał się i do niej. Helloise kurczowo ścisnęła różdżkę. Zrobiła kilka pokracznych kroków w bok, próbowała jeszcze bardziej wtulić się w mur — lecz na próżno, już ściągnęła uwagę pozostałych dwóch mężczyzn. Jeden wciąż przytrzymywał zaatakowaną kobietę, drugi przebierał nerwowo palcami. Szykował się do czegoś. I patrzył wprost na nią.
Billy — ciężki i wielki, ale sprawny. Nie ustępował wiele Lukasowi. Tam, gdzie Nott był szybki, Billy nadrabiał siłą wynikłą z masywnej postury: jego pięści rzeczywiście spadały ciężko. I ta właśnie prawa pięść napastnika wystrzeliła, aby sięgnąć ciosem głowy Lukasa. Brakowało jednak tym pięściom wprawy w faktycznej walce.
// Dlatego też Billy’emu damy statystykę AF4, lecz za brak walki wręcz, którą Lukas posiada, Billy dostanie do każdej próby karę -10, bo jednak wali na oślep. Rzucam tutaj na pierwszy atak tego NPC.
Rzut PO 1d100-10 - 30 -10 = 20
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Helloise tymczasem mierzyła bystrym wzrokiem pozostałych mugolaków. Niepewni byli wciąż, czy czekać, aż sprawa zostanie załatwiona, czy próbować rozszerzyć bilans tej nocy o kolejną ofiarę. Widziała czarownica to niezdecydowanie w ich oczach i ruchach, i spróbowała pomóc podjąć im decyzję:
— Słyszeliście! Nie plączcie się walczącym pod nogi — zawołała, siląc się na możliwie autorytatywny ton, mimo że nie mogła w nerwach w pełni ufać swojemu głosowi. Liczyła na to, że mężczyźni nie odważą się przeciskać koło walczących, którzy kotłowali się na drodze między nimi a Helloise.
// Rzucam charyzmę na to, czy uda mi się przekonać dwóch panów, żeby nie pchali się do mnie przez bójkę.
Rzut N 1d100 - 84
Sukces!
Sukces!
Mugolacy łypnęli okiem na prowodyra całej akcji, i znów na kobietę. Na razie nie podjęli żadnej akcji, trwając w pełnym gotowości niezdecydowaniu.
dotknij trawy