– Tak, o to dokładnie. Informacje w książkach są ze sobą sprzeczne i potrafią się zupełnie nie pokrywać z prawdą. A charakter… No tu już różnie bywa. Mam wrażenie, że te starsze wampiry, te, które mają na karku kilka wieków, trochę bardziej się wpisują w te wszystkie legendy – może to kwestia ich wychowania, czasów, w których byli żywi, a w których jakoś „zastygali” – nie wiedziała, bo miała styczność z tylko jednym starym wampirem… No dobrze, z dwoma, ale nie wiedziała, że ten drugi jest równie stary, jeśli nie starszy. W każdym razie jej obserwacje na tym polu były niekompletne i nie czuła się, póki co, na siłach, by taką tezę wypowiedzieć na głos. Nie traktowała wampirów inaczej niż kogokolwiek innego.
– Nie? – zdumienie w słowach Victorii było raczej spore, bo miała przed oczami choćby właśnie Cressidę, pomijając to, że niekoniecznie od razu miała na myśli romans z wampirzą modelką. Ale blondynki nie były jego typem? To była dla Victorii nowość, bo zdążyła sobie wbić do głowy, że w oczach facetów (a na pewno niektórych), blondynki to było to. – Myślałam, że lubisz blondynki – stwierdziła, jak jej się wydawało, lekko, ale w jej głowie, z wiadomych powodów, lekkie to wcale nie było. To znaczy: to chyba dobrze, powinno jej ulżyć, a jakoś w tej konkretnej chwili tej ulgi nie czuła, gdy przypomniała sobie o tych wszystkich swoich niepokojach i strachach. Bo jeśli chodziło o jej typ… Lubiła wysokich facetów, to na pewno.
– Hahaha, nie wiem, nie bardzo czytam takie książki… – nawet trochę o tym rozmawiali i to bodaj nawet niejeden raz. – Biedne te cne niewiasty ratowane z rąk czarnoksiężników, nikt ich nigdy niczego nie nauczył w szkole? – możliwości fabularne były i w przypadku projektantów mody, tak jej się przynajmniej wydawało. – No i co z paniczami w opresji? – w ich świecie może i nie było równości na linii czystości krwi, ale chociaż była ta płciowa i nikogo nie dziwiło, że kobieta jest aurorem czy Ministrem Magii. – Myślę sobie, że to mógłby być całkiem niezły temat, projektant mody na tropie zagadek do rozwiązania w miejscach aktualnych pokazów i w tle ten krwiożerczy świat mody, ileż można czytać o tych aurorach – i nawet puściłaby do niego oko, ale w warunkach, w których co chwila czuła zacinające krople na twarzy, nie miałoby to żadnego efektu.
– Nie patrzę na to, czy to lepiej czy gorzej. Czy gdybyś był po drugiej stronie, nie czułbyś się spokojniej, wiedząc, że będzie ktoś, kto będzie przynajmniej próbował ci pomóc? – a i tak Victoria starała się grubą kreską oddzielać swoje prywatne życie od pracy i nie interweniowała, kiedy absolutnie nie musiała, gdy była poza godzinami pracy. – Nawet w swoim czasie wolnym – uśmiechnęła się do niego łagodnie, bo Victoria się z akurat tym stanem rzeczy pogodziła. Tak, pytał ją, czy naprawdę to lubiła i wtedy nie odpowiedziała mu do końca wprost – bo to, co lubiła najbardziej na świecie, rzeczywiście nie było pracą aurora, ale… nie czuła się na tym stanowisku źle. A na pewno nie czuła się źle, gdy nie myślała o tym, jak beznadziejna jest i jak bardzo do niczego się nie nadaje z tą swoją niedziałającą oklumencją. Mieli świat w kryzysie i trzeba było pomóc, bez głębokiego zastanawiania się.
– Po części na pewno tak. Od nas tylko zależy, czy będziemy im pozwalać na to, by dalej kontrolowali nasze życia, czy nie – stali tak, przed tymi drzwiami, a Victoria, przemoczona do suchej nitki, zerkała na Chistophera, czując, że to wino z niej chyba wyparowuje. – Nie zgadzam się, żeby zabrali nam całą radość – dodała nieco ciszej.