07.05.2026, 20:19 ✶
- Bardzo dobrze, bardzo dobrze, siadaj nędzny - zażartowała, przywołując Hogwardzki żart i poklepując Buźkę nieco protekcjonalnie. Zwlekła się już na swoje krzywe chude nogi i spojrzała czujnie na Basiliusa, który ciągnął najprawdopodobniej resztkami sił, ale kto z nich nie ciągnął (hehe, zapewne ranny Thomas na zapleczu miałby kilka rzeczy do powiedzenia w tej materii). Tymczasem zaczęło się polowe badanie i nie chciała w nim przeszkadzać, a na medycynie znała się tyle co stojący tu na ostatnich nogach lekarz opowiadał jej onegdaj przy zimnej kawie i czerstwych ciastkach. Nie była pewna czy ich ulubiona piekarnia jeszcze stała, ale to będzie zmartwienie jutrzejszej Milles. Była wdzięczna też Lukasowi że jej nie wydał i miała w sobie taką potrzebę, żeby mu sięodwdzięczyć, ale to mogło być zmartwienie Milles zakwadrans...
- Ej wiem, gdzie Nora kitrała takie ciągutki na gardło, może to cokolwiek załagodzi! - przypomniała sobie nagle, z otwartej dłoni waląc się po czole. - Zaraz będę, to będzie tylko moment - obiecała przez ramię obierając właściwą sobie trajektorię pioruna, bo zamiast iść prosto do skrytki... ktoś tam jeszcze czegoś potrzebował, ktoś ją zawołał, kogoś przypadkiem podeptała nie patrząc za bardzo pod nogi. Dzień jak co dzień. Znaczy noc. Spalona. Zdecydowanie Spalona. W końcu zniknęła z widoku, dając wątpliwe poczucie prywatności, skoro w pomieszczeniu w którym zwykle stały stoliczki, kanapeczki i wszystko co dawało wystrojowi klubokawiarnii przytulnego, niezapomnianego nastroju teraz wypełnione było równie kaszlającymi co nieszczęśliwymi ludźmi. Moody bardzo liczyła na te ciągutki, nie tylko Lukas mógł skorzystać na tym przebłysku geniuszu w jej wykonaniu.
- Ej wiem, gdzie Nora kitrała takie ciągutki na gardło, może to cokolwiek załagodzi! - przypomniała sobie nagle, z otwartej dłoni waląc się po czole. - Zaraz będę, to będzie tylko moment - obiecała przez ramię obierając właściwą sobie trajektorię pioruna, bo zamiast iść prosto do skrytki... ktoś tam jeszcze czegoś potrzebował, ktoś ją zawołał, kogoś przypadkiem podeptała nie patrząc za bardzo pod nogi. Dzień jak co dzień. Znaczy noc. Spalona. Zdecydowanie Spalona. W końcu zniknęła z widoku, dając wątpliwe poczucie prywatności, skoro w pomieszczeniu w którym zwykle stały stoliczki, kanapeczki i wszystko co dawało wystrojowi klubokawiarnii przytulnego, niezapomnianego nastroju teraz wypełnione było równie kaszlającymi co nieszczęśliwymi ludźmi. Moody bardzo liczyła na te ciągutki, nie tylko Lukas mógł skorzystać na tym przebłysku geniuszu w jej wykonaniu.