– Tak, ale oni nadal oprócz tego są czarodziejami – nie tracili magicznych zdolności po przebudzeniu jako wampir. Zresztą podobnie było chyba z ghoulami. Magia sprawiała, że ożywali po śmierci, ale ta ich nie opuszczała… To też nie tak, że Victoria była jakąś wielką ekspertką od wampirów, ale prawdą było, że sporo o nich czytała, pytała i myślała. I Christopher miał rację: przez Sauriela, ale to nie dlatego, że na coś liczyła, a po prostu znajomość z nim była dla niej katalizatorem, by zainteresować się tematem. I powodem, dla którego zaczęła swoje eliksirowe eksperymenty, choć pracowała nad nimi nie tylko dla Rookwooda, testowała je również z młodym Yaxleyem i nie uważała, by swoją pracę powinna całkowicie zamknąć w szufladzie. Można powiedzieć, że Sauriel otworzył jej oczy na problem pewnej części społeczeństwa. I nie chodziło o żadne porywy serca. A na pewno już nie.
Było prawdą, że Chris nigdy nie miał problemu komplementami, jakie kierował w jej stronę. Gdzieś w głębi duszy czuła, że na pewien sposób musiała mu się podobać, skoro też zresztą szył dla niej sukienki, a przecież nie robił tego dla każdej kobiety. Wiedziała, że to, co powiedział wczorajszego dnia w Domu Mody, również wiele mówiło. Ale wiedziała też, że będzie potrzebowała trochę czasu, nim uda jej się wyjść z tej niskiej samooceny, bo Rookwoodowi udało się jedno: sprawił, że Victoria w siebie zwątpiła na kilku polach. Racjonalne argumenty jednak nie zawsze od razu docierały do człowieka.
– Mhm, myślałam, że przynajmniej w jakimś tam stopniu była w twoim typie. Wiem, że potem wyszło szydło z worka, więc spokojnie – bo i po prawdzie to go nie winiła za to, że umawiał się z wariatką. Ludzie się poznawali i po pewnym czasie wychodziło, czy do siebie pasują, czy nie, a tu ewidentnie zaiskrzyło na początku, ale ogień nie był zbyt mocny, a w końcu okazało się, co się okazało. Victoria myślała zwyczajnie, że Cressida przykuła jego uwagę chociażby urodą. Jakiś pierwszy bodziec musiał być. Ale skoro mówił, że nie – to znaczyło, że może jednak chodziło o co innego. Lestrange nie zamierzała go o to wypytywać, ten temat – znowu – wyszedł przypadkiem.
Ale może… Może powinna w końcu stanąć przed lustrem i weź spojrzeć i przekonać się, że nie była taka beznadziejna, za jaką się uważała?
– Właśnie mi też się nie wydaje, żeby ktoś o takich pisał, ale może…? – Victoria nie miała czasu na takie książki. Takie: znaczy nie naukowe. Ostatnia, jaką przeczytała, to był właśnie ten Demon, który ubiera się od Rosierów kupiony w Wenecji, a wcześniej… Cóż, wcześniej to był Władca Pierścieni. Mugolska książka, którą pożyczyła od Sauriela… i która ciągle była gdzieś w jej domu. Miała mu ją oddać, a potem kamienica gdzie mieszkał spłonęła i te książki już tak zostały. – Przyznaj, że to całkiem niezły pomysł – ten projektant mody, w tle pokazy i to całe piekiełko świata mody i modelingu, a na pierwszym planie tajemnice i zagadki, które może i mógłby rozwiązać ktoś inny, ale główny bohater ma jakieś niebywałe szczęście się w takowe pakować i pomysły jak je rozwikłać. – Może być odświeżający w tym gąszczu książek o aurorach i ich perypetiach.
Weszła do punktu, gdy Christopher otworzył drzwi i dość odruchowo przetarła czoło i policzki, chcąc się pozbyć choć odrobiny wody.
– Coś zmieni na pewno. Tak uważam – odpowiedziała mu po tej chwili i uśmiechnęła się do Chrisa. – Dziękuję za przemiły wieczór – dodała zaraz i odwróciła się do niego. – Naprawdę dobrze się bawiłam – i to pomimo tego, jak się to spotkanie rozpoczęło i jakie było jego podłoże: konieczność porozmawiania po wczoraj i tematów, jakie im się wywiązały. Ale Victoria musiała przyznać, że dobrze jej się z Christopherem rozmawiało. Że dobrze się przy nim czuła. Nie czuła niezręczności. No i zaliczyli już drugi taniec w dość niestandardowym miejscu. – Dobrej nocy, panie Rosier – lekko zmrużyła oczy, po czym wrzuciła garść proszku do ognia.