[27.09.1972 r.] Jak pies bezpański za mięsem, biegnę jak dekadę wcześniej (tęsknię)

— Najdroższy, jakim sposobem zdołaliśmy przejść z pocałunków do rozmowy o moim ojcu? — jęknęła żałośnie, pociągając nosem. Chwilę wcześniej całowała go zachłannie, a w tym momencie jej kaprys zmęczonego serca wywołał sam wilka z lasu… Wystarczyło więc zamknąć oczy, wtulić się w lubego i udawać przez kilka minut, że nie była najmarniejszym ogniwem własnej rodziny. W związku z tym, powolutku osunęła się niżej, przywarła do Icarusa boku całym ciałem. Policzek oparła o jego ramię. Gdy odchyliła głowę, spojrzenie zatrzymało się na śladzie po własnym ugryzieniu na szyi mężczyzny.

Mona uśmiechnęła się wbrew własnemu zawstydzeniu, czerpiąc dziwną satysfakcję z tego, co zrobiła.

Przysunęła się i raz jeszcze musnęła ustami to miejsce z nabożeństwem.
— Za mocno? — spytała o wcześniejsze ugryzienie. Pamiętała przecież tamten wieczór w łazience Marty, kiedy żartowała bezwstydnie szczęśliwa, że któregoś dnia będą musieli tłumaczyć się przed jej ojcem. Jednocześnie westchnęła ciężko. — Gdybyś rzeczywiście postanowił zabiegać o moją rękę, przepytałby cię zapewne z podstaw smokologii, a później zabrał wysoko w góry, żeby sprawdzić, czy potrafisz dotrzymać mu kroku. Po śmierci mamy… a potem po moim… — poruszyła ramieniem. Mona poczuła gęsią skórkę. — Stał się bardzo… agresywny i okrutny. Nie sądzę, żeby potrafił spojrzeć na mnie i nie widzieć porażki — przyznała. — Gra nigdy nie była warta świeczki w moim przypadku, Ari.