11.05.2026, 20:34 ✶
Każda sekunda milczenia potęgowała tylko to duszne napięcie, a ja czułem się winny temu, że cienie z mojego przeszłego życia wciąż miały czelność kłaść się na progu naszego wspólnego domu. Czułem aromat whisky mieszający się z wonią deszczu przyniesioną przez Prudence z pogrążonego w mroku podwórza i medykamentów, które nagle zdominowały całe pomieszczenie, ich intensywność niespodziewanie zaczęła wdzierać mi się w nozdrza, wybijając się ponad wszelkie inne zapachy i drażniąc coraz bardziej pobudzone zmysły. Wiedziałem, jak bardzo nienormalne to było - nigdy nie należałem do spokojnych, cierpliwych i opanowanych ludzi, wręcz przeciwnie, byłem ich całkowitym zaprzeczeniem, lecz w tym momencie czułem się całkowicie wytrącony z jakiejkolwiek równowagi. Nie musiała nawet powtarzać swojego przekazu, wszystko we mnie już spięło się w gotowości do tego, co zdecydowanie potrzebowało czasu, by wyryć się w mojej głowie. Kiedy jednak już tam dotarło…
„Spotkałam Alice, kiedy wracałam do domu…”
Słyszałem każde słowo, nawet jeśli wolałbym, żeby to imię nigdy więcej nie odbiło się echem od kafelków w naszej kuchni, lecz zupełnie nie wiedziałem, w jaki sposób miałbym na to zareagować, skoro wszystko, co nasuwało się intuicyjnie, nie było żadnym rozwiązaniem - nie mogłem tak po prostu chwycić koperty z dłoni Prue, aby podrzeć ją na drobne fragmenty, a kominek nie był jeszcze rozpalony… W przeciwieństwie do ognia pod patelnią, na której dogorywało to, co miało być naszą wspólną kolacją. Zgasiłem palnik zdecydowanym ruchem, bo zapach przypalonego masła w połączeniu z eliksirami wykorzystywanymi na zapleczu biura koronera zaczął drażnić moje nozdrza niemal tak mocno jak świadomość, że po całym dniu użerania się z prymitywną magią w jakiejś zapomnianej przez bogów dziurze w Sussex, musiałem teraz we własnym domu stawiać czoła widmu osoby, która powinna dawno zostać jedynie martwym wspomnieniem, a nie powodem, dla którego moja żona szukała ukojenia w alkoholu, zamiast po prostu odpocząć po swojej własnej, ciężkiej pracy. Sposób, w jaki zaciskała palce na szklance, z kłykciami białymi niczym kreda i wzrokiem utkwionym w bursztynowym płynie w sposób sugerujący chęć utopienia w nim obrazu kobiety, która powinna pozostać jedynie duchem mojej przeszłości, sprawił, że moja krew najpierw zastygła, a potem zawrzała tą specyficzną furią, jaką zazwyczaj rezerwowałem dla najbardziej popapranych, niebezpiecznych sytuacji. Kuchnia, która jeszcze dziesięć minut temu miała być moim azylem po upokarzająco nudnym zleceniu, nagle stała się polem bitwy z demonami przeszłości, o których istnieniu wolałbym zapomnieć raz na zawsze, zwłaszcza w kontekście kobiety, której jedynym prawdziwym talentem było niszczenie wszystkiego, czego się dotknęła. To nie był zwykły przypadek, że kręciła się tutaj właśnie teraz, w ten konkretny październikowy dzień, gdyż zawsze posiadała ten niemal zwierzęcy instynkt wyczuwania momentów, w których człowiek czuł się choć odrobinę stabilniej, by wtedy właśnie uderzyć ze swoją potrzebą atencji i niszczenia wszystkiego, czego sama nie potrafiła zbudować. Wspomnienie tego, jaka była, nie wymagało wysiłku, nie potrzebowałem sięgać daleko, wystarczyło kilka konkretnych obrazów, które wracały same, kiedy tylko ktoś wypowiadał jej imię, i każdy z nich utwierdzał mnie w tym samym.
- Oczywiście, sze ci się nie podoba. Jasna splawa. - Powiedziałem, wolniej, niż byłem przyzwyczajony, z wyraźną kontrolą w głosie, która kosztowała mnie więcej, niż powinna. Bierność wobec nachalności Adelais była dla mnie najbardziej frustrującym elementem tej całej układanki, ponieważ przywykłem do rozwiązywania problemów za pomocą różdżki i konkretnego działania, a nie poprzez znoszenie czyjejś obecności na obrzeżach mojego życia. To było wyrachowane postępowanie - uderzenie dokładnie w momencie, gdy nasze wspólne życie zaczęło nabierać trwałych kształtów, a świadomość, że stała tam, na zewnątrz, obserwując naszą furtkę i wchodząc po schodach na ganek, podczas gdy ja w środku zajmowałem się przygotowaniem kolacji, wywołała we mnie mdłe poczucie porażki w roli kogoś, kto obiecał żonie bezpieczeństwo, lecz pozwolił sobie całkowicie stracić uwagę. Powinienem był być czujniejszy…
Przesunąłem dłonią po twarzy, wolno, czując pod palcami cholerne napięcie każdej komórki mojego ciała, które nie chciało odpuścić, chociaż naprawdę starałem się brać pod uwagę wszystko, nie tylko to, co czułem w tej chwili. Nie mogliśmy pozwolić na to, czego najpewniej pragnęła moja była - na to, by nasz wieczór zamienił się w koszmar pełen wyrzutów, domysłów i napięcia - opuściwszy rękę, spojrzałem na jeszcze raz w kierunku Prue, przez moment bez słowa wpatrując się w jej nogi zawieszone nad blatem, już bez tej pierwszej konsternacji, za to z czymś cięższym, bardziej stwardniałym. W innych okolicznościach uznałbym jej wspinanie się na blat za coś, co momentalnie wywołałoby uśmiech na mojej twarzy, niechybnie jakoś bym to wykorzystał, choćby po to, by oprzeć się rękami po obu stronach jej ciała i wyłudzić od niej całusa, ale nie teraz… Nie dzisiaj. Dziś tylko wziąłem głębszy oddech, w dalszym ciągu nie ruszywszy się z miejsca, czekając aż wreszcie na mnie spojrzy - to, że dotąd tego nie zrobiła mówiło równie wiele, co wypowiadane przez nią słowa.
- Losumiem, skąd to się wzięło, selio, losumiem, ale… Kurwa. Powinienem. Powinienem mieś wpływ, Sun… Wiesz to ty, wiem to ja… - I nic z tego nie wynikało. Urwałem, zaciskając na chwilę zęby, bo myśli nie układały się w moich ustach tak gładko, jak powinny, właściwe słowa nigdy nie przychodziły mi naturalnie w takich momentach - zamilkłem, stojąc naprzeciwko jedynej osoby, na której tak naprawdę mi teraz zależało, nadal w tej samej kuchni, która jeszcze chwilę temu była zwyczajna, nasza, lecz teraz stała się pełna czegoś gęstego, niewygodnego, co nie chciało tak po prostu zniknąć, nawet jeśli oboje bardzo byśmy tego chcieli. To, co najważniejsze, siedziało gdzieś głębiej w mojej piersi, kłębiło się w zakamarkach umysłu i nie wychodziło na zewnątrz z łatwością, chociaż wiedziałem, że nie mogłem tego zostawić w pół zdania, wrzucić listy do ognia i zrobić tego, co należało uczynić, bez gadania, bez angażowania Sunny w coś, co - według naszej rozmowy - miało być naszą wspólną sprawą.
- Ona nie ma tu czego szukaś - podjąłem na nowo, starając się nie emanować złością, która buzowała w moich żyłach - nie miała wtedy, nie ma telas, i nie będzie miała jutlo, niezalesznie od tego, ile listów zostawi pod naszymi dszwiami i ile lasy splóbuje się wpiepszyś w nasze szycie. A to - skinąłem lekko głową w stronę koperty - szczesze mówiąs, gówno mnie obchodzi, co tam jest napisane. Jeśli chcesz, moszesz to przeczytaś, jeśli nie, po plostu weś to spal.
Nie zamierzałem się wczytywać w cudze wyznania, nie sądziłem również, aby Prue tego chciała, jednak było dla mnie jasne, iż z nas dwojga, to ona powinna mieć tę wątpliwą przyjemność, by móc zadecydować, co zrobić dalej - w końcu to w jej ręce trafiła ta przeklęta koperta - zanim mieliśmy przejść do całej reszty ustaleń, która niechybnie na nas czekała…
„Spotkałam Alice, kiedy wracałam do domu…”
Słyszałem każde słowo, nawet jeśli wolałbym, żeby to imię nigdy więcej nie odbiło się echem od kafelków w naszej kuchni, lecz zupełnie nie wiedziałem, w jaki sposób miałbym na to zareagować, skoro wszystko, co nasuwało się intuicyjnie, nie było żadnym rozwiązaniem - nie mogłem tak po prostu chwycić koperty z dłoni Prue, aby podrzeć ją na drobne fragmenty, a kominek nie był jeszcze rozpalony… W przeciwieństwie do ognia pod patelnią, na której dogorywało to, co miało być naszą wspólną kolacją. Zgasiłem palnik zdecydowanym ruchem, bo zapach przypalonego masła w połączeniu z eliksirami wykorzystywanymi na zapleczu biura koronera zaczął drażnić moje nozdrza niemal tak mocno jak świadomość, że po całym dniu użerania się z prymitywną magią w jakiejś zapomnianej przez bogów dziurze w Sussex, musiałem teraz we własnym domu stawiać czoła widmu osoby, która powinna dawno zostać jedynie martwym wspomnieniem, a nie powodem, dla którego moja żona szukała ukojenia w alkoholu, zamiast po prostu odpocząć po swojej własnej, ciężkiej pracy. Sposób, w jaki zaciskała palce na szklance, z kłykciami białymi niczym kreda i wzrokiem utkwionym w bursztynowym płynie w sposób sugerujący chęć utopienia w nim obrazu kobiety, która powinna pozostać jedynie duchem mojej przeszłości, sprawił, że moja krew najpierw zastygła, a potem zawrzała tą specyficzną furią, jaką zazwyczaj rezerwowałem dla najbardziej popapranych, niebezpiecznych sytuacji. Kuchnia, która jeszcze dziesięć minut temu miała być moim azylem po upokarzająco nudnym zleceniu, nagle stała się polem bitwy z demonami przeszłości, o których istnieniu wolałbym zapomnieć raz na zawsze, zwłaszcza w kontekście kobiety, której jedynym prawdziwym talentem było niszczenie wszystkiego, czego się dotknęła. To nie był zwykły przypadek, że kręciła się tutaj właśnie teraz, w ten konkretny październikowy dzień, gdyż zawsze posiadała ten niemal zwierzęcy instynkt wyczuwania momentów, w których człowiek czuł się choć odrobinę stabilniej, by wtedy właśnie uderzyć ze swoją potrzebą atencji i niszczenia wszystkiego, czego sama nie potrafiła zbudować. Wspomnienie tego, jaka była, nie wymagało wysiłku, nie potrzebowałem sięgać daleko, wystarczyło kilka konkretnych obrazów, które wracały same, kiedy tylko ktoś wypowiadał jej imię, i każdy z nich utwierdzał mnie w tym samym.
- Oczywiście, sze ci się nie podoba. Jasna splawa. - Powiedziałem, wolniej, niż byłem przyzwyczajony, z wyraźną kontrolą w głosie, która kosztowała mnie więcej, niż powinna. Bierność wobec nachalności Adelais była dla mnie najbardziej frustrującym elementem tej całej układanki, ponieważ przywykłem do rozwiązywania problemów za pomocą różdżki i konkretnego działania, a nie poprzez znoszenie czyjejś obecności na obrzeżach mojego życia. To było wyrachowane postępowanie - uderzenie dokładnie w momencie, gdy nasze wspólne życie zaczęło nabierać trwałych kształtów, a świadomość, że stała tam, na zewnątrz, obserwując naszą furtkę i wchodząc po schodach na ganek, podczas gdy ja w środku zajmowałem się przygotowaniem kolacji, wywołała we mnie mdłe poczucie porażki w roli kogoś, kto obiecał żonie bezpieczeństwo, lecz pozwolił sobie całkowicie stracić uwagę. Powinienem był być czujniejszy…
Przesunąłem dłonią po twarzy, wolno, czując pod palcami cholerne napięcie każdej komórki mojego ciała, które nie chciało odpuścić, chociaż naprawdę starałem się brać pod uwagę wszystko, nie tylko to, co czułem w tej chwili. Nie mogliśmy pozwolić na to, czego najpewniej pragnęła moja była - na to, by nasz wieczór zamienił się w koszmar pełen wyrzutów, domysłów i napięcia - opuściwszy rękę, spojrzałem na jeszcze raz w kierunku Prue, przez moment bez słowa wpatrując się w jej nogi zawieszone nad blatem, już bez tej pierwszej konsternacji, za to z czymś cięższym, bardziej stwardniałym. W innych okolicznościach uznałbym jej wspinanie się na blat za coś, co momentalnie wywołałoby uśmiech na mojej twarzy, niechybnie jakoś bym to wykorzystał, choćby po to, by oprzeć się rękami po obu stronach jej ciała i wyłudzić od niej całusa, ale nie teraz… Nie dzisiaj. Dziś tylko wziąłem głębszy oddech, w dalszym ciągu nie ruszywszy się z miejsca, czekając aż wreszcie na mnie spojrzy - to, że dotąd tego nie zrobiła mówiło równie wiele, co wypowiadane przez nią słowa.
- Losumiem, skąd to się wzięło, selio, losumiem, ale… Kurwa. Powinienem. Powinienem mieś wpływ, Sun… Wiesz to ty, wiem to ja… - I nic z tego nie wynikało. Urwałem, zaciskając na chwilę zęby, bo myśli nie układały się w moich ustach tak gładko, jak powinny, właściwe słowa nigdy nie przychodziły mi naturalnie w takich momentach - zamilkłem, stojąc naprzeciwko jedynej osoby, na której tak naprawdę mi teraz zależało, nadal w tej samej kuchni, która jeszcze chwilę temu była zwyczajna, nasza, lecz teraz stała się pełna czegoś gęstego, niewygodnego, co nie chciało tak po prostu zniknąć, nawet jeśli oboje bardzo byśmy tego chcieli. To, co najważniejsze, siedziało gdzieś głębiej w mojej piersi, kłębiło się w zakamarkach umysłu i nie wychodziło na zewnątrz z łatwością, chociaż wiedziałem, że nie mogłem tego zostawić w pół zdania, wrzucić listy do ognia i zrobić tego, co należało uczynić, bez gadania, bez angażowania Sunny w coś, co - według naszej rozmowy - miało być naszą wspólną sprawą.
- Ona nie ma tu czego szukaś - podjąłem na nowo, starając się nie emanować złością, która buzowała w moich żyłach - nie miała wtedy, nie ma telas, i nie będzie miała jutlo, niezalesznie od tego, ile listów zostawi pod naszymi dszwiami i ile lasy splóbuje się wpiepszyś w nasze szycie. A to - skinąłem lekko głową w stronę koperty - szczesze mówiąs, gówno mnie obchodzi, co tam jest napisane. Jeśli chcesz, moszesz to przeczytaś, jeśli nie, po plostu weś to spal.
Nie zamierzałem się wczytywać w cudze wyznania, nie sądziłem również, aby Prue tego chciała, jednak było dla mnie jasne, iż z nas dwojga, to ona powinna mieć tę wątpliwą przyjemność, by móc zadecydować, co zrobić dalej - w końcu to w jej ręce trafiła ta przeklęta koperta - zanim mieliśmy przejść do całej reszty ustaleń, która niechybnie na nas czekała…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)