12.05.2026, 22:15 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12.05.2026, 22:16 przez Benjy Fenwick.)
Nawet w najbardziej ponurych założeniach nie spodziewałem się wieści przyniesionych wraz z powrotem Prue do naszego domu - być może popełniłem błąd, jakim było pozwolenie sobie na to, by zapomnieć o okolicznościach, o których rozmawialiśmy na początku miesiąca, może zbyt łatwo odsunąłem od siebie myśl, że Alice rzadko kiedy tak po prostu odpuszczała, a jeśli posunęła się do zdewastowania mieszkania przy Horyzontalnej tylko dlatego, że była zazdrosna o coś, co nie istniało między nami już od dawna, zdecydowanie nie miała dać sobie spokoju po ślubie, jednak nie czułem ani smutku, ani przerażenia. Byłem wkurwiony, nie mniej, nie więcej… Bardziej niż zwykle, mocniej niż kiedykolwiek, nawet wtedy, gdy reagowałem znacznie gwałtowniej niż w tej chwili, miotałem się od ściany do ściany, dwa kroki w jedną, dwa kroki w drugą stronę, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Napięcie weszło głębiej pod moją skórę, myśli zaczęły krążyć szybciej, ostrzej, a to cholerne poczucie, że powinienem coś zrobić, konkretnie, skutecznie, raz na zawsze, rozpychało się w klatce piersiowej i nie znajdowało ujścia. Stałem nieruchomo, dusząc się tym poczuciem, zbyt nieruchomo jak na kogoś, kto zwykle reagował szybciej niż myślał, czułem w sobie narastające ciśnienie, które nie znajdowało przełożenia w ruchu ani w słowie, tylko krążyło pod skórą, szarpało mięśnie, podsuwało obrazy, których nie chciałem oglądać - myśli odbijały się jedna od drugiej i wracały do tego samego punktu, do twarzy Adelais sprzed lat, do tego, co po sobie zostawiła, do tego, co teraz znowu próbowała wyciągnąć na wierzch…
Przesunąłem dłonią po zaciśniętej szczęce, wolno, czując pod palcami zmęczenie i napięcie, które siedziało mi w mięśniach od momentu, kiedy padło to konkretne imię, i nie zamierzało odpuścić. W głowie układałem warianty, jeden po drugim, lecz każdy z nich kończył się w tym samym miejscu, w ścianie, w braku sensownego ruchu, który nie dawałby tej żmii dokładnie tego, czego chciała. Rozmowa była nagrodą, reakcja była nagrodą, nawet złość była czymś, co mogła spróbować przerobić na swoją korzyść, a ignorowanie, które do tej pory działało, przestało wystarczać, skoro zaczęła podchodzić bliżej, zostawiać ślady pod naszymi drzwiami.
Z klątwami radziłem sobie bez zawahania, z ludźmi jeszcze prościej - wiedziałem, gdzie uderzyć, wiedziałem, jak zakończyć sprawę szybko, definitywnie, bez powrotów, lecz w tym jednym wypadku stałem w miejscu, napotkawszy coś, czego nie mogłem po prostu złamać w pół bez konsekwencji, które uderzyłyby nie tylko we mnie. To nie było takie proste, bo tym razem nie chodziło o jedną osobę, którą mógłbym tak po prostu odciąć od siebie poprzez konfrontację, zmianę miejsca zamieszkania, przyjęcie zlecenia w innym kraju czy w nowym mieście, ignorowanie listów, ucinanie prób kontaktu i setki innych opcji - nie chodziło wyłącznie o mnie i o to, w jaki sposób działała Alice, gdy usiłowała przypomnieć mi o swojej obecności, tylko o coś, co próbowało wejść między fundamenty domu, który budowaliśmy z Prudence, rozlać się cieniem po naszym ogrodzie, rozciągnąć się ponad rzeczami, które powinny zostać nietknięte…
-To nie jest kwestia losądku. - Przyznałem, krótko, z wyraźną irytacją, która przebiła się przez kontrolę i nie znikała wraz z upływem czasu, tylko zmieniała kształt, przeszła z jednego miejsca w drugie, zostawiając po sobie ślad pod postacią moich napiętych barków i zesztywniałej postawy. - Ignolowanie jej byłoby najlepszą opcją, gdyby była nolmalna, gdyby losumiała glanice, gdyby zatszymała się wtedy, kiedy powinna. - Parsknąłem cicho, bardziej z niedowierzaniem niż z rozbawieniem, bo absurd tej sytuacji uderzał mnie dopiero teraz w pełni, kiedy wszystko zostało nazwane na głos. - Tylko, sze ona tak nie ma. - Dodałem, wyraźniej, twardziej. - Nigdy nie była. Nie wiem, co jeszcze mose mieś w zanadszu. - Tym razem nie było miejsca na lekkość, bo każda rzecz, jaką mówiliśmy, trafiała dokładnie tam, gdzie i tak bolało - w poczucie, że powinienem był mieć nad tym kontrolę, że powinienem był zamknąć ten rozdział raz na zawsze, skutecznie, bez możliwości powrotu, a jednak coś prześlizgnęło się i teraz wisiało w naszej kuchni pod postacią jednej koperty i kilku zdań, które nie powinny były nigdy paść. Nie podniosłem listu, nawet nie sprawdziłem, do którego z nas został zaadresowany, zostawiłem go tam, gdzie leżała, bo miałem wrażenie, że samo dotknięcie już było ustępstwem, na które nie chciałem sobie pozwolić, ale cała reszta…
Najgorsze w tym wszystkim było to, że nie miałem prostego rozwiązania, nie miałem jednego ruchu, którym mógłbym zamknąć temat raz na zawsze, chociaż całe życie działałem właśnie w ten sposób - brałem problem, rozbijałem jedno o drugie, budowałem zabezpieczenia, bariery, ściany, rozbrajałem pułapki, kończyłem sprawę i szedłem dalej. A tera… To było najgorsze - uczucie, że miałem narzędzia, miałem doświadczenie, miałem w sobie wszystko, co było potrzebne do rozwiązania problemu, tylko że każde wyjście, które przychodziło mi do głowy, prowadziło do niej, do rozmowy, do reakcji, do dania jej dokładnie tego, po co przyszła… Ignorowanie istnienia Alice było najprostsze, było logiczne, było jedyną opcją, która nie dawała tej suce paliwa, a jednak najwyraźniej przestało wystarczać, skoro teraz próbowała znaleźć lukę, by wedrzeć się do tej samej przestrzeni, co my, skoro zostawiała listy pod naszymi drzwiami, skoro trafiała na Prudence na ulicy.
- Szansa… - Zatrzymałem się na moment, moje spojrzenie zawisło gdzieś w przestrzeni, nie na Prudence, nie na niczym konkretnym, tylko w próżni, przy przeświadczeniu, które nie dawało mi spokoju - tym, że to nie był jednorazowy numer, to był dopiero początek czegoś, co zamierzała przeciągnąć tak długo, jak tylko mieliśmy na to pozwolić… - Nie, nie znudzi jej się szybko. - Przyznałem bez upiększania. - Pewne jest tyle, sze plędzej czy później zmieni obiekt zaintelesowania albo splóbuje czegoś głupszego. Blak leakcji ją wkulwi, a wkulwiona będzie plóbowała dalej, dopóki coś innego nie odwlósi jej uwagi. Zawsze tak miała. - Kącik ust drgnął mi przelotnie, bez humoru. W głowie miałem jedną myśl, uparcie wracającą, że powinienem to przeciąć jednym ruchem, rozwiązać, zamknąć temat raz na zawsze, tylko że nie widziałem żadnego ruchu, który nie dawałby jej dokładnie tego, czego chciała, czyli mojej uwagi, mojego czasu, mojej reakcji. Stałem i wiedziałem, że gdybym miał przed sobą coś, co dałoby się rozwiązać siłą, klątwą, prostą konfrontacją, nie byłoby tematu, a tutaj wszystko sprowadzało się do tego, że każda opcja była dokładnie tym, czego ona chciała. To wkurwiało mnie najbardziej - uczucie, że ktoś taki próbował ustawiać planszę pod siebie, w jej oczach z pewnością każdy nasz logiczny ruch był już przewidziany, milczenie nie działało, a odezwanie się było dokładnie tym, na co liczyła. Dokładnie tak jak wtargnięcie między nas, wzbudzenie tych wszystkich emocji.
Wróciłem spojrzeniem do Prue, podążając wzrokiem niżej, na jej dłonie, butelkę, na sposób, w jaki dolewała sobie kolejną porcję, coś mnie przy tym ukłuło, krótko, nieprzyjemnie, bo wiedziałem, że to wszystko nie powinno było się tu znaleźć, nie w tym domu, nie między nami…
- Nie pszeplaszaj. - Powiedziałem od razu, ostrzej, niż planowałem, ale nawet się przy tym nie zająknąłem. - To nie ty lobisz ploblem. To jest mój syf. Mój pieldolnik, któly najwylaśniej uznał, sze ma jeszcze coś do powiedzenia. - Powiedziałem bez żadnego łagodzenia przekazu, bez próby ubrania tego w coś lżejszego. - Mój, nie twój. To ja to na nas splowadziłem. Znajdę sposób, szeby to uciąś. - Nie była to obietnica rzucona na wiatr, nie tym razem, nie wtedy, gdy chodziło o coś tak poważnego. - Bez glania w jej glę, bez dawania jej tego, czego chce. Możemy go spaliś, wyszuciś, możemy zrobić cokolwiek. - Rzuciłem, zerkając na kopertę z wyraźną niechęcią. - Ale najpielw potszebuję się czegoś napiś. - Zatrzymałem się na tym, czując, że jeśli powiem jeszcze jedno słowo za dużo, nasza rozmowa znowu zacznie skręcać w złą stronę, a tego nie chciałem, nie przy niej, nie w tym miejscu, które jeszcze chwilę temu było po prostu naszą bezpieczną przystanią, oazą na przedmieściach Londynu, zanim wszystko poszło w diabły…
Przesunąłem dłonią po zaciśniętej szczęce, wolno, czując pod palcami zmęczenie i napięcie, które siedziało mi w mięśniach od momentu, kiedy padło to konkretne imię, i nie zamierzało odpuścić. W głowie układałem warianty, jeden po drugim, lecz każdy z nich kończył się w tym samym miejscu, w ścianie, w braku sensownego ruchu, który nie dawałby tej żmii dokładnie tego, czego chciała. Rozmowa była nagrodą, reakcja była nagrodą, nawet złość była czymś, co mogła spróbować przerobić na swoją korzyść, a ignorowanie, które do tej pory działało, przestało wystarczać, skoro zaczęła podchodzić bliżej, zostawiać ślady pod naszymi drzwiami.
Z klątwami radziłem sobie bez zawahania, z ludźmi jeszcze prościej - wiedziałem, gdzie uderzyć, wiedziałem, jak zakończyć sprawę szybko, definitywnie, bez powrotów, lecz w tym jednym wypadku stałem w miejscu, napotkawszy coś, czego nie mogłem po prostu złamać w pół bez konsekwencji, które uderzyłyby nie tylko we mnie. To nie było takie proste, bo tym razem nie chodziło o jedną osobę, którą mógłbym tak po prostu odciąć od siebie poprzez konfrontację, zmianę miejsca zamieszkania, przyjęcie zlecenia w innym kraju czy w nowym mieście, ignorowanie listów, ucinanie prób kontaktu i setki innych opcji - nie chodziło wyłącznie o mnie i o to, w jaki sposób działała Alice, gdy usiłowała przypomnieć mi o swojej obecności, tylko o coś, co próbowało wejść między fundamenty domu, który budowaliśmy z Prudence, rozlać się cieniem po naszym ogrodzie, rozciągnąć się ponad rzeczami, które powinny zostać nietknięte…
-To nie jest kwestia losądku. - Przyznałem, krótko, z wyraźną irytacją, która przebiła się przez kontrolę i nie znikała wraz z upływem czasu, tylko zmieniała kształt, przeszła z jednego miejsca w drugie, zostawiając po sobie ślad pod postacią moich napiętych barków i zesztywniałej postawy. - Ignolowanie jej byłoby najlepszą opcją, gdyby była nolmalna, gdyby losumiała glanice, gdyby zatszymała się wtedy, kiedy powinna. - Parsknąłem cicho, bardziej z niedowierzaniem niż z rozbawieniem, bo absurd tej sytuacji uderzał mnie dopiero teraz w pełni, kiedy wszystko zostało nazwane na głos. - Tylko, sze ona tak nie ma. - Dodałem, wyraźniej, twardziej. - Nigdy nie była. Nie wiem, co jeszcze mose mieś w zanadszu. - Tym razem nie było miejsca na lekkość, bo każda rzecz, jaką mówiliśmy, trafiała dokładnie tam, gdzie i tak bolało - w poczucie, że powinienem był mieć nad tym kontrolę, że powinienem był zamknąć ten rozdział raz na zawsze, skutecznie, bez możliwości powrotu, a jednak coś prześlizgnęło się i teraz wisiało w naszej kuchni pod postacią jednej koperty i kilku zdań, które nie powinny były nigdy paść. Nie podniosłem listu, nawet nie sprawdziłem, do którego z nas został zaadresowany, zostawiłem go tam, gdzie leżała, bo miałem wrażenie, że samo dotknięcie już było ustępstwem, na które nie chciałem sobie pozwolić, ale cała reszta…
Najgorsze w tym wszystkim było to, że nie miałem prostego rozwiązania, nie miałem jednego ruchu, którym mógłbym zamknąć temat raz na zawsze, chociaż całe życie działałem właśnie w ten sposób - brałem problem, rozbijałem jedno o drugie, budowałem zabezpieczenia, bariery, ściany, rozbrajałem pułapki, kończyłem sprawę i szedłem dalej. A tera… To było najgorsze - uczucie, że miałem narzędzia, miałem doświadczenie, miałem w sobie wszystko, co było potrzebne do rozwiązania problemu, tylko że każde wyjście, które przychodziło mi do głowy, prowadziło do niej, do rozmowy, do reakcji, do dania jej dokładnie tego, po co przyszła… Ignorowanie istnienia Alice było najprostsze, było logiczne, było jedyną opcją, która nie dawała tej suce paliwa, a jednak najwyraźniej przestało wystarczać, skoro teraz próbowała znaleźć lukę, by wedrzeć się do tej samej przestrzeni, co my, skoro zostawiała listy pod naszymi drzwiami, skoro trafiała na Prudence na ulicy.
- Szansa… - Zatrzymałem się na moment, moje spojrzenie zawisło gdzieś w przestrzeni, nie na Prudence, nie na niczym konkretnym, tylko w próżni, przy przeświadczeniu, które nie dawało mi spokoju - tym, że to nie był jednorazowy numer, to był dopiero początek czegoś, co zamierzała przeciągnąć tak długo, jak tylko mieliśmy na to pozwolić… - Nie, nie znudzi jej się szybko. - Przyznałem bez upiększania. - Pewne jest tyle, sze plędzej czy później zmieni obiekt zaintelesowania albo splóbuje czegoś głupszego. Blak leakcji ją wkulwi, a wkulwiona będzie plóbowała dalej, dopóki coś innego nie odwlósi jej uwagi. Zawsze tak miała. - Kącik ust drgnął mi przelotnie, bez humoru. W głowie miałem jedną myśl, uparcie wracającą, że powinienem to przeciąć jednym ruchem, rozwiązać, zamknąć temat raz na zawsze, tylko że nie widziałem żadnego ruchu, który nie dawałby jej dokładnie tego, czego chciała, czyli mojej uwagi, mojego czasu, mojej reakcji. Stałem i wiedziałem, że gdybym miał przed sobą coś, co dałoby się rozwiązać siłą, klątwą, prostą konfrontacją, nie byłoby tematu, a tutaj wszystko sprowadzało się do tego, że każda opcja była dokładnie tym, czego ona chciała. To wkurwiało mnie najbardziej - uczucie, że ktoś taki próbował ustawiać planszę pod siebie, w jej oczach z pewnością każdy nasz logiczny ruch był już przewidziany, milczenie nie działało, a odezwanie się było dokładnie tym, na co liczyła. Dokładnie tak jak wtargnięcie między nas, wzbudzenie tych wszystkich emocji.
Wróciłem spojrzeniem do Prue, podążając wzrokiem niżej, na jej dłonie, butelkę, na sposób, w jaki dolewała sobie kolejną porcję, coś mnie przy tym ukłuło, krótko, nieprzyjemnie, bo wiedziałem, że to wszystko nie powinno było się tu znaleźć, nie w tym domu, nie między nami…
- Nie pszeplaszaj. - Powiedziałem od razu, ostrzej, niż planowałem, ale nawet się przy tym nie zająknąłem. - To nie ty lobisz ploblem. To jest mój syf. Mój pieldolnik, któly najwylaśniej uznał, sze ma jeszcze coś do powiedzenia. - Powiedziałem bez żadnego łagodzenia przekazu, bez próby ubrania tego w coś lżejszego. - Mój, nie twój. To ja to na nas splowadziłem. Znajdę sposób, szeby to uciąś. - Nie była to obietnica rzucona na wiatr, nie tym razem, nie wtedy, gdy chodziło o coś tak poważnego. - Bez glania w jej glę, bez dawania jej tego, czego chce. Możemy go spaliś, wyszuciś, możemy zrobić cokolwiek. - Rzuciłem, zerkając na kopertę z wyraźną niechęcią. - Ale najpielw potszebuję się czegoś napiś. - Zatrzymałem się na tym, czując, że jeśli powiem jeszcze jedno słowo za dużo, nasza rozmowa znowu zacznie skręcać w złą stronę, a tego nie chciałem, nie przy niej, nie w tym miejscu, które jeszcze chwilę temu było po prostu naszą bezpieczną przystanią, oazą na przedmieściach Londynu, zanim wszystko poszło w diabły…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)