14.05.2026, 12:33 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 14.05.2026, 12:38 przez Helloise Rowle.)
Polała się krew. Billy’ego skręciło w pół. Jego kompani widzieli wyraźnie, że sytuacja nie wygląda dla chłopa dobrze, ale wcale nie rwali się mu pomagać, nawet jeśli w międzyczasie prowodyr mógł zmienić zdanie co do tego, czy taka pomoc by mu się przydała. Na przeorganizowanie grupy nie było zresztą przestrzeni.
Rozbity Billy miał jedno dobre wyjście (poza wycofaniem się, a to rozwścieczonemu napastnikowi do głowy nawet nie przyszło): musiał postawić wszystko na swój rozmiar i powalić Lukasa na ziemię. Zebrał się więc w sobie i rzucił na Notta, próbując wziąć go w klincz i zabrać ze sobą na bruk.
// Na tęże akcję rzucam zatem AF dla tego NPC; utrzymuję modyfikator, bo teraz nie dość, że chłop niekompetentny, to jeszcze obity.
Kompani Billa tymczasem nie próżnowali. Facet mógł sobie załatwiać porachunki, z kim chciał. Oni zaś mieli wciąż w rękach bezbronną ofiarę, a Lukas swoimi umiejętnościami walki wręcz wzbudził w nich niebezpodstawne obawy. Jeśli tu jeszcze chwilę biernie postoją, będą następni i wszystko jak krew w piach. Wiać? Zabrnęli już w sprawy za głęboko; nie leżało im teraz ot tak odejść z niczym. Mogli walczyć — ale po co im taki problem, skoro Billy sam zdecydował się zrobić z siebie kozła ofiarnego w imię urażonej dumy?
Dwóch pozostałych mugolaków szybko dogadało się więc między sobą, po czym podnieśli napadniętą kobietę z bruku. Zaczęli wlec pobitą nieszczęśnicę z powrotem do kamienicy, aby zabarykadować się z nią w jej mieszkaniu i tam dokończyć, co zaczęli. Bezwolnie ciągnięta kobieta potykała się, nie próbowała już nawet walczyć; chrapliwie łapała powietrze w płuca między kolejnymi spazmami szlochu.
Helloise obserwowała to z bezpiecznej odległości. Gdy zobaczyła, dokąd agresorzy się kierują, nietrudno było jej się domyślić, jaką decyzję podjęli.
Stała zbyt daleko od nich, aby skutecznie zareagować. Musiała się przemieścić bliżej lub… zniknąć. Wciąż mogła zniknąć. Nie trzymało jej tu poczucie obowiązku, nie trzymała jej tu przyzwoitość ani prośba Lukasa… trzymało ją współczucie i gniew. To im pozwoliła się kierować.
Czarownica przemknęła prędko obok walczących, a znalazłszy się w odpowiedniej odległości od kamienicy, wyciągnęła różdżkę i zaklęciem spróbowała zatrzasnąć przed mężczyznami drzwi, zanim znikną z kobietą wewnątrz budynku.
// Rzucam dla siebie na translokację.
O cichej obecności Helloise bynajmniej nikt w tym czasie nie zapomniał. Jeden z dwóch mugolaków ujrzał ją kątem oka, gdy zbliżyła się do nich. Miał więc czas zareagować, jeśli ujrzał, że wrota kamienicy się poruszyły.
// Zatem jeśli mi się udało, mugolak rzuca kontrzaklęcie z tego samego poziomu statystyki translokacji, żeby odbić drzwi z powrotem.
Drzwi zamknęły się z trzaskiem przed napastnikami i w pierwszej chwili mężczyźnie nie udało się ich odbić. Drugi nie spróbował nawet, ponieważ trzymał ofiarę. Spędzą więc kolejne cenne sekundy na ulicy, narażeni atak.
Rozbity Billy miał jedno dobre wyjście (poza wycofaniem się, a to rozwścieczonemu napastnikowi do głowy nawet nie przyszło): musiał postawić wszystko na swój rozmiar i powalić Lukasa na ziemię. Zebrał się więc w sobie i rzucił na Notta, próbując wziąć go w klincz i zabrać ze sobą na bruk.
// Na tęże akcję rzucam zatem AF dla tego NPC; utrzymuję modyfikator, bo teraz nie dość, że chłop niekompetentny, to jeszcze obity.
Rzut PO 1d100-10 - 88 -10 = 78
Sukces!
Sukces!
Kompani Billa tymczasem nie próżnowali. Facet mógł sobie załatwiać porachunki, z kim chciał. Oni zaś mieli wciąż w rękach bezbronną ofiarę, a Lukas swoimi umiejętnościami walki wręcz wzbudził w nich niebezpodstawne obawy. Jeśli tu jeszcze chwilę biernie postoją, będą następni i wszystko jak krew w piach. Wiać? Zabrnęli już w sprawy za głęboko; nie leżało im teraz ot tak odejść z niczym. Mogli walczyć — ale po co im taki problem, skoro Billy sam zdecydował się zrobić z siebie kozła ofiarnego w imię urażonej dumy?
Dwóch pozostałych mugolaków szybko dogadało się więc między sobą, po czym podnieśli napadniętą kobietę z bruku. Zaczęli wlec pobitą nieszczęśnicę z powrotem do kamienicy, aby zabarykadować się z nią w jej mieszkaniu i tam dokończyć, co zaczęli. Bezwolnie ciągnięta kobieta potykała się, nie próbowała już nawet walczyć; chrapliwie łapała powietrze w płuca między kolejnymi spazmami szlochu.
Helloise obserwowała to z bezpiecznej odległości. Gdy zobaczyła, dokąd agresorzy się kierują, nietrudno było jej się domyślić, jaką decyzję podjęli.
Stała zbyt daleko od nich, aby skutecznie zareagować. Musiała się przemieścić bliżej lub… zniknąć. Wciąż mogła zniknąć. Nie trzymało jej tu poczucie obowiązku, nie trzymała jej tu przyzwoitość ani prośba Lukasa… trzymało ją współczucie i gniew. To im pozwoliła się kierować.
Czarownica przemknęła prędko obok walczących, a znalazłszy się w odpowiedniej odległości od kamienicy, wyciągnęła różdżkę i zaklęciem spróbowała zatrzasnąć przed mężczyznami drzwi, zanim znikną z kobietą wewnątrz budynku.
// Rzucam dla siebie na translokację.
Rzut O 1d100 - 88
Sukces!
Sukces!
O cichej obecności Helloise bynajmniej nikt w tym czasie nie zapomniał. Jeden z dwóch mugolaków ujrzał ją kątem oka, gdy zbliżyła się do nich. Miał więc czas zareagować, jeśli ujrzał, że wrota kamienicy się poruszyły.
// Zatem jeśli mi się udało, mugolak rzuca kontrzaklęcie z tego samego poziomu statystyki translokacji, żeby odbić drzwi z powrotem.
Rzut O 1d100 - 35
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Drzwi zamknęły się z trzaskiem przed napastnikami i w pierwszej chwili mężczyźnie nie udało się ich odbić. Drugi nie spróbował nawet, ponieważ trzymał ofiarę. Spędzą więc kolejne cenne sekundy na ulicy, narażeni atak.
dotknij trawy