15.05.2026, 23:21 ✶
Alexander powiódł palcem wzdłuż wyrysowanej przez Morpheusa runy. Wystarczyło dotknąć skreślonego naprędce symbolu, aby poczuć tkwiącą w nim moc. Ægishjalmur, zwany także Hełmem Trwogi. Znał tę runę, nie pomyślałby jednak, że mogłaby posłużyć w walce z Widmami, mimo wszystko kojarzyła mu się bowiem złowrogo. Kojarzyła mu się z bestią pokonaną na łamach nordyckiej sagi przez Sigurda, jednego z bohaterów jego dzieciństwa, spędzonego na zgłębianiu obcych mitologii. Bestia ta miała swe leże głęboko w otchłani rozpościerającej się pod wrzosowiskami Gnitaheiði. A imię bestii było Fafnir. Ten, który patrzy w głąb. Runę Ægishjalmur nosił na swym czole, wywołując lęk wśród śmiałków, którzy próbowali go zgładzić. W większości mitów Fafnir był gadem. Pozbawionym skrzydeł smokiem, którego cielsko zdegenerowało w ciemnościach podziemnych korytarzy. W niektórych wersjach był wielkim wężem.
Alexander najbardziej jednak lubił te tłumaczenie sagi, w których Fafnir był po prostu... Robakiem. Robakiem, który drążył ziemię, tę samą, którą pomazały Alexandra ręce Helloise. "Las mówi z sobą w ziemi", powiedziała mu. A robactwo zalęgło się w lesie. Zalęgło się w ziemi. Gnieździło się w ciemnych jarach, wijąc się groźnie wśród korzeni porastających Knieję drzew. Ziemia rozbrzmiewała pieśnią pogrzebanych w niej larw. Gdyby się wsłuchał, co mogłyby mu powiedzieć?
Alexander zaczął przetasowywać karty tarota, które zawsze nosił w kieszeni szaty. Nie musiał nawet patrzeć na swe ręce, te bowiem poruszały się w wyuczonym przez lata nawyku. W milczeniu przysłuchiwał się rozmowom wokół siebie... A potem zrzucił wybraną kartę na ziemię.
Schylił się, aby podnieść kartę, którą wraz z wzorem runy, wyrysowanej na karteczce przez Morpheusa, schował do kieszeni wierzchniej szaty.
– Zatem do nas należało będzie je przetestować.
Sigurd pokonał smoka, który w ramach uznania zapytał go o imię. Sigurd z początku go okłamał, ale Fanfir nie dał się oszukać. W końcu udało mu się poznać prawdziwe imię herosa... Być może wzorem mitologicznej bestii powinni wyrysować sobie runy na czołach. Może wtedy patrzyliby uważniej. Widzieliby klarowniej.
// Przewaga starożytne runy I + mam list (a nawet dwa), o tym, jak jestem w Norwegii, i czytam sobie o skandynawskiej mitologii: [1], [2]
@Morpheus Longbottom
@Eutierria
Alexander najbardziej jednak lubił te tłumaczenie sagi, w których Fafnir był po prostu... Robakiem. Robakiem, który drążył ziemię, tę samą, którą pomazały Alexandra ręce Helloise. "Las mówi z sobą w ziemi", powiedziała mu. A robactwo zalęgło się w lesie. Zalęgło się w ziemi. Gnieździło się w ciemnych jarach, wijąc się groźnie wśród korzeni porastających Knieję drzew. Ziemia rozbrzmiewała pieśnią pogrzebanych w niej larw. Gdyby się wsłuchał, co mogłyby mu powiedzieć?
Alexander zaczął przetasowywać karty tarota, które zawsze nosił w kieszeni szaty. Nie musiał nawet patrzeć na swe ręce, te bowiem poruszały się w wyuczonym przez lata nawyku. W milczeniu przysłuchiwał się rozmowom wokół siebie... A potem zrzucił wybraną kartę na ziemię.
Rzut Tarot 1d78 - 57
Paź Mieczy
Paź Mieczy
Schylił się, aby podnieść kartę, którą wraz z wzorem runy, wyrysowanej na karteczce przez Morpheusa, schował do kieszeni wierzchniej szaty.
– Zatem do nas należało będzie je przetestować.
Sigurd pokonał smoka, który w ramach uznania zapytał go o imię. Sigurd z początku go okłamał, ale Fanfir nie dał się oszukać. W końcu udało mu się poznać prawdziwe imię herosa... Być może wzorem mitologicznej bestii powinni wyrysować sobie runy na czołach. Może wtedy patrzyliby uważniej. Widzieliby klarowniej.
// Przewaga starożytne runy I + mam list (a nawet dwa), o tym, jak jestem w Norwegii, i czytam sobie o skandynawskiej mitologii: [1], [2]
@Morpheus Longbottom
@Eutierria
Kiedy tańczę, niebo tańczy razem ze mną
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat
Kiedy gwiżdżę, gwiżdże ze mną wiatr
Kiedy milknę, milczy świat