[22/09/72, Mabon w domu Rowle] Dawno, dawno temu za smoczymi górami

Panna Rowle nie znała myśli Cynthii, ale intuicja podpowiadała jej, że pod krótką wymianą zdań ukrywała się ta sama niezgoda na świat. Co więcej, myśl o „złotej klatce” nie była Monie obca, jednakże rzadko przybierała w jej umyśle kształt tak wyraźny. Częściej jawiła się jako zbiór niedostrzegalnych ograniczeń, które jak nici tkały granice niewidzialne, a przy tym dotkliwsze dla niej samej. W związku z tym, wychowanie, jakie otrzymały kobiety w ich rodzinie, nie pozwalało na jawny bunt… Co nie zmieniało faktu, że Mona nie była z tych, które bezrefleksyjnie godziły się na role im przypisane przez obyczaj czy nazwisko.

Przesunęła opuszkami palców po łuskach smoczognika, czując pod nimi ciepło, które promieniowało w głąb jej przedramienia. Stwór westchnął ciężko, co oznaczało drzemkę. Ciaśniej oplótł jej ciało, kiedy Mona pozwoliła sobie na luksus nieuważania. Na to, aby słowa Helloise były jedynie słowami. Niestety, ciotka posiadała dar sprawiania, że nawet najprostsze pytania zapuszczały w jej umyśle korzenie jak ziarno rzucone w żyzną, niechcianą glebę. Kiełkowały tam potem bez zgody i wypychały na powierzchnię niepokój oraz niewłaściwe myśli.
— W porównaniu do mieszkań sąsiadów, praktycznie niedraśnięte — przyznała. „Czy nie byłabyś szczęśliwsza, gdyby ono spłonęło tamtej nocy?”. Byłaby. Na dalsze pytanie Helloise odpowiedziała: — O ile wiedziałabym, że nie stała się przy tym żadna krzywda nikomu. Miałam paru gości — a czy przyjęlibyście mnie z powrotem?, pomyślała. Może ogień rzeczywiście był odpowiedzią na wszystko — na biurokrację, którą przynosiła ze sobą z Ministerstwa, na stosy książek, które z biegiem miesięcy zmieniły tematykę i traciły wiarę w swoją pierwotną misję, ustępując miejsca nowym, jałowym badaniom nad magicznymi stworzeniami. Na krew, która musiała wsiąknąć w deski po śmierciożercy i tą samą, która sprawiała, że Mona szorowała czyste deski potem w napadzie epizodu maniakalnego. Może cały Londyn powinien tamtej nocy spłonąć.
— Czy bardzo ucierpieliśmy podczas Spalonej nocy? — spytała delikatnie wszystkich. Co prawda, Levi uspokoił ją listownie, że sam rezerwat nie poniósł dużej straty, to... Czy kiedykolwiek zapytała swoją rodzinę... — Jak się czujecie?

Odstawiła kieliszek następnie na stół z cichym stuknięciem. Jej wzrok powędrował ku oknu, za którym jezioro ciemniało już w zapadającym zmierzchu. Najmniej wyczekiwane święto? Pomyślała o piątym listopada. — Dzień Pamięci chyba przypada w niedzielę w tym roku — To… byłby właśnie ten dzień. Święto, którego wyczekiwała najmniej.