18.05.2026, 00:12 ✶
Nie naciskałem na to, by Prue w szerszym zakresie opisywała mi przebieg swojego dnia w, chociaż spodziewałem się, iż mogło nie być kolorowo, nie było potrzeby, znałem ją wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, kiedy coś zostawić w spokoju, przynajmniej na razie. Znałem ten ton, tę mieszankę ciekawości i lekkiej przekory, pojawiał się u niej zawsze wtedy, kiedy wchodziła na teren, który formalnie nie był jej, ale i tak chciała go sobie oswoić, rozłożyć na czynniki pierwsze i sprawdzić, i właśnie na tym postanowiłem się teraz skupić.
- „Jedna, ale skomplikowana” bszmi jak coś, co powiedziałbym przełoszonemu, szeby wyglądało na to, sze się nalobiłem. - Uniosłem lekko brew, zerkając na nią z ukosa i krzywiąc się minimalnie, jakbym miał z tym jakiś problem natury ideologicznej, co mogło wyglądać całkiem śmiesznie, bo przecież mnie znała - prawda była taka, że przez większość czasu, gdy tylko miałem ku temu przesłanki, sam lubiłem robić tak, by się nie narobić, w przeszłości nie raz zdarzało mi się przesadzać z deklarowanym poziomem trudności zlecenia, mając taką potrzebę z bardzo różnych, często kwestionowalnych moralnie pobudek. Nie byłem święty, nie zamierzałem być. - To nie zdasza się asz tak często, wiesz, te cięszsze, balso losległe klątwy dotyczą głównie zleceń wyjazdowych. Lokalnie byłaby to całkiem niezła glatka, ale takie tlafiają głównie do „zaufanych ludzi”. - Wyjaśniłem, prawdopodobnie odbierając sobie tym możliwość teatralnego narzekania w przyszłości, skoro na pewno miała zapamiętać moją odpowiedź, lecz chciałem być z nią szczery, skoro faktycznie się tym interesowała. Prawda była taka, iż nie bez powodu rozpatrzyłem współpracę z klubem łowieckim i z moją kuzynką - w innym razie szanse na dojścia miałbym całkiem… Nikłe. Może nie do końca życia i dzień dłużej, lecz budowanie sobie bazy kontaktów, zwłaszcza w mojej sytuacji, nie było łatwą sprawą, szczególnie wtedy, gdy musiałem uważać, by nie ucierpiała na tym nie tylko moja skóra - budowaliśmy wspólne życie, nasza rzeczywistość i tak była skomplikowana, zwłaszcza teraz, nie chciałem tego jeszcze bardziej gmatwać.
- Czyli została wysłuchana. Szlachetny los. - Rzuciłem, przesuwając spojrzeniem w stronę kuchni i zatrzymując je na chwilę na fragmencie garnka dostrzeżonym przeze mnie za plecami żony, po czym pociągając nosem, jakbym próbował ocenić, czy rzeczywiście pachniało to tak dobrze, jak mi się wydawało, czy to tylko mój mózg desperacko łapał się czegoś przyjemnego po kilku godzinach pracy fizycznej - ten dzień nie należał do tych, w których pamiętałem o rzeczach tak podstawowych jak jedzenie, lecz aromaty zupy naprawdę wprawiały moje ślinianki w ruch.
- Gdyby chciało mnie zjeść, pewnie by splóbowało, ale to nie ten pszypadek. - Przeniosłem ciężar ciała na drugą nogę i odpowiedziałem, unosząc kącik ust. - Właściciel był pszekonany, sze wszystko wokół czyha na jego istnienie, łącznie s tym zasyfiałym lochem, więc większość czasu spędziłem na udowadnianiu, sze jego własne schody nie są w zmowie s siłami nieczystymi. - Zawiesiłem głos na moment, pozwalając tej wizji wybrzmieć. - Co nie znaczy, sze nic tam nie było, tylko… Powiedzmy, sze plopolsje zagloszenia do wyoblaśni były dość nielówne. - Kącik ust drgnął mi w czymś, co było już wyraźnym uśmiechem, nie tym półironicznym, którym zwykle maskowałem zmęczenie.
- Pięś to niezły wynik. Nie lekold, ale nie jest źle. - Przyznałem, bez przesadnego entuzjazmu i schlebiania sobie, bardziej rzeczowo, chociaż nie bez satysfakcji. - I nie, nie nudzę się. Jeszcze nie jest tak źle, jesień nie jest jak zima. - Dodałem zaraz potem, lekko marszcząc brwi, ale bez głębszego zawahania - to „jeszcze” zawisło gdzieś między nami na krótką chwilę, ale nie ciągnąłem tego dalej, bo nie było sensu psuć nim reszty. - Mosze nie jest to ten lodzaj wyzwań, do któlych się pszyzwyczaiłem, ale…- Zawiesiłem głos na ułamek sekundy, przesuwając spojrzeniem gdzieś obok niej, szukając odpowiedniego słowa. - To chyba dobsze? Mniej szeszy plóbuje mnie zabiś w spektakulalny sposób. Statystycznie to postęp. - Na sekundę zawiesiłem spojrzenie na jej twarzy, jakbym chciał dodać coś jeszcze, coś poważniejszego, co krążyło gdzieś pod powierzchnią od momentu, kiedy przekroczyłem próg, ale ostatecznie tylko wypuściłem powietrze powoli, pozwalając, żeby ten wieczór został tym, czym miał być - prosty, ciepły, pozbawiony rzeczy, które mogłyby go niepotrzebnie obciążyć - zasługiwaliśmy na to, zwłaszcza po wczorajszym.
Na wzmiankę o wielkości populacji pająków uśmiechnąłem się jeszcze wyraźniej, z tym rodzajem rozbawienia, który był nieuniknioną konsekwencją wyobrażenia sobie szeroko zakrojonych strategii okupacyjnych naszych nie do końca chcianych lokatorów - niby nie miałem nic przeciwko nim, nie przykładałem aż tak dużo uwagi do tego, czy kryły się po kątach nad nami i w zakamarkach dookoła nas, dopóki nie łaziły nam po twarzy, ale skoro to była kwestia honoru, a tak przedstawiała to moja ukochana…
- Ofensywa pająków bszmi powasznie. - Rzuciłem, przekrzywiając głowę nieznacznie i patrząc na ciemny sufit, jakbym rzeczywiście spodziewał się dostrzec w nim coś szczególnego - nie zobaczyłem niczego, co by mnie zaskoczyło, ale to wcale nie znaczyło, że ich tam nie było. - Powinniśmy loswaszyś negocjacje albo pszynajmniej wyznaczenie glanic telytolialnych, zanim ta wojna pochłonie zbyt wiele ofial.
Uniosłem spojrzenie, kiedy przymrużyła oczy, łapiąc ten moment zawieszenia między powagą a żartem, który zawsze wisiał gdzieś pomiędzy nami, gotowy przechylić się w jedną albo drugą stronę.
- Nie wiem. Cieszę się, sze go mamy, jest o niebo lepszy od mieszkania, ale szeszywiście - doskonałość chyba nie jest mu pisana. - Nie to, żebym się z tego powodu jakoś szczególnie przejmował, z tego drugiego też nie, jeśli miałbym być szczery. - Twoja babcia ma w sobie coś, co sugeluje, sze mogłaby zakopaś pod lószami coś więcej nisz tylko nawóz na wiosnę. - Skwitowałem, zerkając na nią z ukosa, mierząc Prue teatralnie wymownym spojrzeniem, jakby to był temat, który wymagał szczególnej ostrożności, chociaż w rzeczywistości po prostu dobrze się bawiłem. - Na lasie nie widziałem, szeby cokolwiek plóbowało się odkopaś, ale kto wie… - Westchnąłem teatralnie. - Myślę, sze jeśli jednak coś tutaj kiedykolwiek oszyje, najpielw bęsie plóbowało mnie zabiś, nie ciebie. A to, jak wiesz, niełatwa splawa. - Zawyrokowałem zaraz z cieniem rozbawienia w głosie, nie dodawszy oczywistości - że już nie dawno całkiem skutecznie próbowało - którą oboje z pewnością mieliśmy zapamiętać na zawsze, nawet jeśli zrobiliśmy z tego coś w rodzaju tematu tabu, do którego lepiej było nie wracać. - Mam w sobie coś, co pszyciąga takie szeszy, wiesz. Chociasz diabli wiedzą, czy to się nie losnosi, wiesz, jak oplyszczka. Nigdy nie mieszkałem s nikim na tyle długo, by to splawdziś. - Dodałem, jakby to była zupełnie normalna uwaga przed kolacją w miejscu, w którym zdecydowanie planowaliśmy mieszkać razem jeszcze przez, miałem nadzieję, długie lata.
- „Jedna, ale skomplikowana” bszmi jak coś, co powiedziałbym przełoszonemu, szeby wyglądało na to, sze się nalobiłem. - Uniosłem lekko brew, zerkając na nią z ukosa i krzywiąc się minimalnie, jakbym miał z tym jakiś problem natury ideologicznej, co mogło wyglądać całkiem śmiesznie, bo przecież mnie znała - prawda była taka, że przez większość czasu, gdy tylko miałem ku temu przesłanki, sam lubiłem robić tak, by się nie narobić, w przeszłości nie raz zdarzało mi się przesadzać z deklarowanym poziomem trudności zlecenia, mając taką potrzebę z bardzo różnych, często kwestionowalnych moralnie pobudek. Nie byłem święty, nie zamierzałem być. - To nie zdasza się asz tak często, wiesz, te cięszsze, balso losległe klątwy dotyczą głównie zleceń wyjazdowych. Lokalnie byłaby to całkiem niezła glatka, ale takie tlafiają głównie do „zaufanych ludzi”. - Wyjaśniłem, prawdopodobnie odbierając sobie tym możliwość teatralnego narzekania w przyszłości, skoro na pewno miała zapamiętać moją odpowiedź, lecz chciałem być z nią szczery, skoro faktycznie się tym interesowała. Prawda była taka, iż nie bez powodu rozpatrzyłem współpracę z klubem łowieckim i z moją kuzynką - w innym razie szanse na dojścia miałbym całkiem… Nikłe. Może nie do końca życia i dzień dłużej, lecz budowanie sobie bazy kontaktów, zwłaszcza w mojej sytuacji, nie było łatwą sprawą, szczególnie wtedy, gdy musiałem uważać, by nie ucierpiała na tym nie tylko moja skóra - budowaliśmy wspólne życie, nasza rzeczywistość i tak była skomplikowana, zwłaszcza teraz, nie chciałem tego jeszcze bardziej gmatwać.
- Czyli została wysłuchana. Szlachetny los. - Rzuciłem, przesuwając spojrzeniem w stronę kuchni i zatrzymując je na chwilę na fragmencie garnka dostrzeżonym przeze mnie za plecami żony, po czym pociągając nosem, jakbym próbował ocenić, czy rzeczywiście pachniało to tak dobrze, jak mi się wydawało, czy to tylko mój mózg desperacko łapał się czegoś przyjemnego po kilku godzinach pracy fizycznej - ten dzień nie należał do tych, w których pamiętałem o rzeczach tak podstawowych jak jedzenie, lecz aromaty zupy naprawdę wprawiały moje ślinianki w ruch.
- Gdyby chciało mnie zjeść, pewnie by splóbowało, ale to nie ten pszypadek. - Przeniosłem ciężar ciała na drugą nogę i odpowiedziałem, unosząc kącik ust. - Właściciel był pszekonany, sze wszystko wokół czyha na jego istnienie, łącznie s tym zasyfiałym lochem, więc większość czasu spędziłem na udowadnianiu, sze jego własne schody nie są w zmowie s siłami nieczystymi. - Zawiesiłem głos na moment, pozwalając tej wizji wybrzmieć. - Co nie znaczy, sze nic tam nie było, tylko… Powiedzmy, sze plopolsje zagloszenia do wyoblaśni były dość nielówne. - Kącik ust drgnął mi w czymś, co było już wyraźnym uśmiechem, nie tym półironicznym, którym zwykle maskowałem zmęczenie.
- Pięś to niezły wynik. Nie lekold, ale nie jest źle. - Przyznałem, bez przesadnego entuzjazmu i schlebiania sobie, bardziej rzeczowo, chociaż nie bez satysfakcji. - I nie, nie nudzę się. Jeszcze nie jest tak źle, jesień nie jest jak zima. - Dodałem zaraz potem, lekko marszcząc brwi, ale bez głębszego zawahania - to „jeszcze” zawisło gdzieś między nami na krótką chwilę, ale nie ciągnąłem tego dalej, bo nie było sensu psuć nim reszty. - Mosze nie jest to ten lodzaj wyzwań, do któlych się pszyzwyczaiłem, ale…- Zawiesiłem głos na ułamek sekundy, przesuwając spojrzeniem gdzieś obok niej, szukając odpowiedniego słowa. - To chyba dobsze? Mniej szeszy plóbuje mnie zabiś w spektakulalny sposób. Statystycznie to postęp. - Na sekundę zawiesiłem spojrzenie na jej twarzy, jakbym chciał dodać coś jeszcze, coś poważniejszego, co krążyło gdzieś pod powierzchnią od momentu, kiedy przekroczyłem próg, ale ostatecznie tylko wypuściłem powietrze powoli, pozwalając, żeby ten wieczór został tym, czym miał być - prosty, ciepły, pozbawiony rzeczy, które mogłyby go niepotrzebnie obciążyć - zasługiwaliśmy na to, zwłaszcza po wczorajszym.
Na wzmiankę o wielkości populacji pająków uśmiechnąłem się jeszcze wyraźniej, z tym rodzajem rozbawienia, który był nieuniknioną konsekwencją wyobrażenia sobie szeroko zakrojonych strategii okupacyjnych naszych nie do końca chcianych lokatorów - niby nie miałem nic przeciwko nim, nie przykładałem aż tak dużo uwagi do tego, czy kryły się po kątach nad nami i w zakamarkach dookoła nas, dopóki nie łaziły nam po twarzy, ale skoro to była kwestia honoru, a tak przedstawiała to moja ukochana…
- Ofensywa pająków bszmi powasznie. - Rzuciłem, przekrzywiając głowę nieznacznie i patrząc na ciemny sufit, jakbym rzeczywiście spodziewał się dostrzec w nim coś szczególnego - nie zobaczyłem niczego, co by mnie zaskoczyło, ale to wcale nie znaczyło, że ich tam nie było. - Powinniśmy loswaszyś negocjacje albo pszynajmniej wyznaczenie glanic telytolialnych, zanim ta wojna pochłonie zbyt wiele ofial.
Uniosłem spojrzenie, kiedy przymrużyła oczy, łapiąc ten moment zawieszenia między powagą a żartem, który zawsze wisiał gdzieś pomiędzy nami, gotowy przechylić się w jedną albo drugą stronę.
- Nie wiem. Cieszę się, sze go mamy, jest o niebo lepszy od mieszkania, ale szeszywiście - doskonałość chyba nie jest mu pisana. - Nie to, żebym się z tego powodu jakoś szczególnie przejmował, z tego drugiego też nie, jeśli miałbym być szczery. - Twoja babcia ma w sobie coś, co sugeluje, sze mogłaby zakopaś pod lószami coś więcej nisz tylko nawóz na wiosnę. - Skwitowałem, zerkając na nią z ukosa, mierząc Prue teatralnie wymownym spojrzeniem, jakby to był temat, który wymagał szczególnej ostrożności, chociaż w rzeczywistości po prostu dobrze się bawiłem. - Na lasie nie widziałem, szeby cokolwiek plóbowało się odkopaś, ale kto wie… - Westchnąłem teatralnie. - Myślę, sze jeśli jednak coś tutaj kiedykolwiek oszyje, najpielw bęsie plóbowało mnie zabiś, nie ciebie. A to, jak wiesz, niełatwa splawa. - Zawyrokowałem zaraz z cieniem rozbawienia w głosie, nie dodawszy oczywistości - że już nie dawno całkiem skutecznie próbowało - którą oboje z pewnością mieliśmy zapamiętać na zawsze, nawet jeśli zrobiliśmy z tego coś w rodzaju tematu tabu, do którego lepiej było nie wracać. - Mam w sobie coś, co pszyciąga takie szeszy, wiesz. Chociasz diabli wiedzą, czy to się nie losnosi, wiesz, jak oplyszczka. Nigdy nie mieszkałem s nikim na tyle długo, by to splawdziś. - Dodałem, jakby to była zupełnie normalna uwaga przed kolacją w miejscu, w którym zdecydowanie planowaliśmy mieszkać razem jeszcze przez, miałem nadzieję, długie lata.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)