18.05.2026, 04:17 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.05.2026, 04:17 przez Basilius Prewett.)
Basilius odprowadził spojrzeniem idącą na parkiet parę. Zaraz... Czy oni przypadkiem nie podeszli do nich, aby móc z kimś porozmawiać, skoro gdy byli sami zrobili się naprawdę niezręcznie? Jakim cudem tak szybko ponownie znaleźli się sami. No... Chyba że liczyć wiewiórkę.
– Nie... Myślę, że to po prostu bezczelna wiewiórka – mruknął przez chwilę przypatrując się zwierzęciu. – Naprawdę im to wywróżyłaś? Wiesz, że jeszcze wczoraj mówił o niej tak, że nie byłem pewny, czy aby na pewno są razem? – Wiewiórka pobiegła gdzieś dalej, a on ponownie spojrzał na Millie. Czuł, że powinien powiedzieć coś mądrego, ale naprawdę nic nie przychodziło mu do głowy. – Hm... Kiedyś próbowałem mu wmówić, że ciotka i wujek znaleźli go w lesie wraz ze starą miotłą do Quidditcha, albo że wygrali go w karty. Możliwe, że to sprawiło, że w jego mózgu coś się pozmieniało. – Posłał jej ciepły uśmiech, nawet jeśli był on słabszy niż planował. – Wszystko będzie dobrze Miles. Żadnego chrapania. Zobaczysz. Tylko proszę cię, odpowiadaj na jego zaczepki tylko wtedy gdy będzie to już naprawdę konieczne.
Prawdę mówiąc sam nie miałby nic przeciwko gdyby mógł udać się teraz do namiotu na krótką drzemkę, ale chyba jednak było na to jeszcze za wcześnie. No nic. Jakoś to przeżyje. Przez chwilę przypatrywał się jeszcze Millie, zastanawiając się, czy nie powiedzieć jej teraz, że przecież miała wprawę w spaniu w tłoczniejszym otoczeniu i jakoś nie narzekała - nie aby jej dokuczyć, a aby wykorzystać tę chwilę prywatności i przyznać się wreszcie otwarcie, że i dla niego ten ich układ spaniowy, chociaż dziwny, był... Bardzo przyjemny.
– Naprawdę dobrze dzisiaj wyglądasz Miles – powiedział zamiast tego, wycofując się z tak odważnej deklaracji w momencie, w którym już otwierał usta aby ją wygłosić. Czy już jej tego dzisiaj nie mówił? Nie był w stanie sobie przypomnieć.
Icarus i Mona wrócili do stołu w momencie, gdy naprawdę zaczynał rozważać udanie się do namiotu na krótki odpoczynek i eliksir wzmacniający. Nie czuł się fatalnie, po prostu... Na tyle dziwnie, aby wiedzieć, że jeśli teraz czegoś nie zrobi to potem mogło być gorzej, a przecież mdlejący gość weselny byłby naprawdę uciążliwy dla pary młodej. Nie wspominając już o tym, że gdy ostatnim razem gorzej się poczuł przy Millie, to przyjaciółka się popłakała, a Icarus powinien dzisiaj skupiać się na kimś innym niż na jego samopoczuciu. Zanim jednak podjął decyzję uśmiechnął się w stronę brata.
– No cóż, myślę że to zasługa gadania po dużyrach przy kawie – powiedział tak naprawdę zgodnie z prawdą. – Tak. Będziemy nicować. Mamy namiot z Atreusem i Brenną, o której nasz kuzyn tak bardzo nie chciał nam wczoraj powiedzieć.
Zerknął na Monę i skinął głową.
– Tak, po prostu... To był długi tydzień – A który długim nie był? – Wiecie co? Chyba pójdę na chwilę do namiotu odpocząć. Wy bawcie się dalej.
Z tymi słowami wstał od stołu i... Szybko tego pożałował. Z dobrych wieści - nie było tragedii. Świat nie zaczął wirować mu przed oczami, nawet jeśli obraz i tak wydawał się nieco mniej statyczny, niż powinien. Nogi też, chociaż jakby trochę słabsze, nie ugięły się pod nim. Byłby w stanie naprawdę pójść do namiotu, gdyby nie to, że poza dobrymi wieściami, były również złe wieści w postaci bardzo nieproszonego krwotoku z nosa. Prewett szybko, nieco zbyt gwałtowanie, ponownie usiadł przy stole, przyciskając lewą dłoń do nosa.
– To nic takiego – wymamrotał, aby uspokoić wszystkich w tym samym czasie szukając po kieszeniach eleganckiej szaty przygotowanej na takie okazje chusteczki.
– Nie... Myślę, że to po prostu bezczelna wiewiórka – mruknął przez chwilę przypatrując się zwierzęciu. – Naprawdę im to wywróżyłaś? Wiesz, że jeszcze wczoraj mówił o niej tak, że nie byłem pewny, czy aby na pewno są razem? – Wiewiórka pobiegła gdzieś dalej, a on ponownie spojrzał na Millie. Czuł, że powinien powiedzieć coś mądrego, ale naprawdę nic nie przychodziło mu do głowy. – Hm... Kiedyś próbowałem mu wmówić, że ciotka i wujek znaleźli go w lesie wraz ze starą miotłą do Quidditcha, albo że wygrali go w karty. Możliwe, że to sprawiło, że w jego mózgu coś się pozmieniało. – Posłał jej ciepły uśmiech, nawet jeśli był on słabszy niż planował. – Wszystko będzie dobrze Miles. Żadnego chrapania. Zobaczysz. Tylko proszę cię, odpowiadaj na jego zaczepki tylko wtedy gdy będzie to już naprawdę konieczne.
Prawdę mówiąc sam nie miałby nic przeciwko gdyby mógł udać się teraz do namiotu na krótką drzemkę, ale chyba jednak było na to jeszcze za wcześnie. No nic. Jakoś to przeżyje. Przez chwilę przypatrywał się jeszcze Millie, zastanawiając się, czy nie powiedzieć jej teraz, że przecież miała wprawę w spaniu w tłoczniejszym otoczeniu i jakoś nie narzekała - nie aby jej dokuczyć, a aby wykorzystać tę chwilę prywatności i przyznać się wreszcie otwarcie, że i dla niego ten ich układ spaniowy, chociaż dziwny, był... Bardzo przyjemny.
– Naprawdę dobrze dzisiaj wyglądasz Miles – powiedział zamiast tego, wycofując się z tak odważnej deklaracji w momencie, w którym już otwierał usta aby ją wygłosić. Czy już jej tego dzisiaj nie mówił? Nie był w stanie sobie przypomnieć.
Icarus i Mona wrócili do stołu w momencie, gdy naprawdę zaczynał rozważać udanie się do namiotu na krótki odpoczynek i eliksir wzmacniający. Nie czuł się fatalnie, po prostu... Na tyle dziwnie, aby wiedzieć, że jeśli teraz czegoś nie zrobi to potem mogło być gorzej, a przecież mdlejący gość weselny byłby naprawdę uciążliwy dla pary młodej. Nie wspominając już o tym, że gdy ostatnim razem gorzej się poczuł przy Millie, to przyjaciółka się popłakała, a Icarus powinien dzisiaj skupiać się na kimś innym niż na jego samopoczuciu. Zanim jednak podjął decyzję uśmiechnął się w stronę brata.
– No cóż, myślę że to zasługa gadania po dużyrach przy kawie – powiedział tak naprawdę zgodnie z prawdą. – Tak. Będziemy nicować. Mamy namiot z Atreusem i Brenną, o której nasz kuzyn tak bardzo nie chciał nam wczoraj powiedzieć.
Zerknął na Monę i skinął głową.
– Tak, po prostu... To był długi tydzień – A który długim nie był? – Wiecie co? Chyba pójdę na chwilę do namiotu odpocząć. Wy bawcie się dalej.
Z tymi słowami wstał od stołu i... Szybko tego pożałował. Z dobrych wieści - nie było tragedii. Świat nie zaczął wirować mu przed oczami, nawet jeśli obraz i tak wydawał się nieco mniej statyczny, niż powinien. Nogi też, chociaż jakby trochę słabsze, nie ugięły się pod nim. Byłby w stanie naprawdę pójść do namiotu, gdyby nie to, że poza dobrymi wieściami, były również złe wieści w postaci bardzo nieproszonego krwotoku z nosa. Prewett szybko, nieco zbyt gwałtowanie, ponownie usiadł przy stole, przyciskając lewą dłoń do nosa.
– To nic takiego – wymamrotał, aby uspokoić wszystkich w tym samym czasie szukając po kieszeniach eleganckiej szaty przygotowanej na takie okazje chusteczki.