– Och tak, to na pewno, tylko chyba w inny sposób niż myślisz – co do tego, że wichura, która przeszła przez Dolinę Godryka, była skutkiem działań Voldemorta, Victoria nie miała najmniejszych nawet wątpliwości, bo dokładnie widziała co działo się w Limbo. Jak drzewa były wyrywane z korzeniami i leciały do centrum wiru. Mogła zamknąć oczy i przypomnieć sobie to wszystko ze szczegółami – tak dużo myślała o tym wszystkim, co tam się tego dnia wydarzyło, oprócz… – Nie wiem. Przez większość ataku byłam, hmm… w pewnym sensie nieprzytomna, a samej wichury w ogóle nie widziałam – widziała jej skutki, wiedziała, skąd się wzięła, ale to by było na tyle. „W pewnym sensie nieprzytomna” było zaś niedopowiedzeniem roku – bo wyglądali, cała czwórka, jakby byli martwi. Bo, według Victorii, to nawet nie to, że byli o krok od śmierci, tylko w jej trakcie.
Gdy się dobrze Victorii nie znało, można było odnieść (bardzo zresztą mylne) wrażenie, że ta kobieta ma prawdziwe kij wsadzony w dupę tak mocno, że nie jest w stanie się nawet pochylić, ale prawda była taka, że gdy była w towarzystwie, przy którym czuła się dość swobodnie, to zdarzało jej się żartować. I to żartować dosyć często, problem polegał na tym, że zwykle miała przy tym minę tak kamienną, jakby wcale tego nie robiła i nie było aż tak prosto tego odróżnić od mówienia na serio. Nic więc dziwnego, że Christopher miał problem z rozpoznaniem i powiedzeniem z całą pewnością, że Victoria akurat żartuje… ale były ku temu znaki. Na pewno były. Na przykład to, że się uśmiechnęła, ale… to faktycznie mogło umknąć przez te cholerne szkodniki.
– Tak. Specjalnym eliksirem. To są bahanki – przedstawiła niechcianych lokatorów, obserwując ze spokojem, jak te, ewidentnie znokautowane, nie wiedzą co ze sobą zrobić na tej podłodze. – To dość… powiedzmy, że pospolite szkodniki. Czasami się gdzieś zagnieżdżą, zwłaszcza w zasłonach, nic specjalnego. Po prostu trzeba uważać, żeby nie ugryzły. Tak długo, jak nie ma tutaj jakiegoś wyjątkowo złośliwego poltergeista, albo paskudnej klątwy, to bym tego domu nie skreślała, wiesz? Można przeprowadzić debahanacje, w razie potrzeby i inne rzeczy, po prostu bym na twoim miejscu negocjowała obniżenie ceny, bo jak na moje, to ten poprzedni właściciel wcale nie był bałaganiarzem. Był albo strasznym syfiarzem, albo naprawdę bardzo długo tu nie mieszkał. Albo oba – a jednak intuicja jej nie myliła, gdy tak patrzyła na tamten ogród, ale to nic. Jeśli sam dom spodoba się Chrisowi, to wszystkie ewentualne prace „oczyszczające” to nie był dla czarodziei przecież duży problem – no co innego klątwy, te potrafiły być paskudne.