• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Niemagiczny Londyn v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
[15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott)

[15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott)
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#4
18.05.2026, 23:32  ✶  
Lukas przyjął jej pierwszą odpowiedź niemal bez reakcji. Kącik ust drgnął mu ledwie zauważalnie, ale nie był to uśmiech. Raczej cień dawnego odruchu, który nie zdążył nabrać kształtu. Czy jakiekolwiek miejsce byłoby dobre? Pewnie nie. Nie dla nich. Nie po latach, które rozeszły się w zupełnie inne strony, zostawiając po sobie jedynie kilka niewyraźnych wspomnień z Hogwartu. Lukas wsunął dłonie głębiej do kieszeni płaszcza. Palce odruchowo odnalazły paczkę papierosów. Papier był lekko zgnieciony, znajomy pod opuszkami. Przez krótką, paskudnie szczerą chwilę zapragnął wyjąć jednego, osłonić ogień dłonią, zaciągnąć się i pozwolić, żeby dym zrobił za niego to, czego sam nie umiał: wypełnił ciszę, nadał rękom zajęcie, uspokoił drżenie, którego nikt nie powinien zobaczyć. Ale nie wypadało.
— Nie znałem jej dobrze — powiedział w końcu cicho.
Słowa zabrzmiały ubogo. Zbyt prosto wobec trumny, kwiatów, ciemnych szat. Lukas przełknął ślinę.
— To znaczy… nie tak, jak zna się kogoś z rodziny. Albo przyjaciela. Raczej z tych codziennych przypadków, które człowiek zauważa dopiero wtedy, kiedy nagle ich brakuje.
Spojrzał na trumnę, ale zaraz odwrócił wzrok od połyskującego drewna.
— Siadywała w kawiarni niedaleko miejsca, w którym zazwyczaj jadam śniadanie. Zawsze przy tym samym stoliku.
Na moment prawie się uśmiechnął.
— Raz powiedziała mi, że wyglądam, jakbym potrzebował porządnego posiłku i jeszcze porządniejszej kobiety. Nie wiedziałem, czy to komplement, obelga, czy diagnoza, więc zrobiłem to, co zwykle robię w sytuacjach wymagających rozsądku. Uśmiechnąłem się i udawałem, że mam wszystko pod kontrolą.
Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że powiedział więcej, niż zamierzał. Astoria miała ten irytujący rodzaj milczenia, który nie pchał rozmowy naprzód, ale też nie pozwalał jej umrzeć. Nie pocieszała na siłę. Nie zasypywała przestrzeni zdaniami tylko po to, by nie było słychać żałoby. Stała obok, chłodna i wyprostowana. Nie wyglądała na osobę, której powinien się zwierzać.
— Louvain pewnie powiedziałby coś lepszego — rzucił po chwili, ciszej, nie patrząc na nią. — Miał talent do brzmienia tak, jakby wszystko rozumiał, nawet kiedy wszyscy inni tylko stali i głupio patrzyli przed siebie.
Imię wspólnego znajomego pojawiło się między nimi jak ostrożnie położony kamień na zamarzniętej wodzie. Lukas nie wiedział, czy powinien był je wypowiadać. Ale skoro już padło, nie cofnął myśli.
— Ja mam głównie talent do mówienia nie tego, co trzeba, w najgorszym możliwym momencie.
Uniosła mu się brew.
— Chociaż przy pogrzebach chyba trudno o dobry moment na cokolwiek.
Wiatr przeszedł przez cmentarz nisko i chłodno. Poruszył czarnymi welonami, końcami szat, wstęgami przy wieńcach. Gdzieś bliżej rodziny ktoś zaszlochał krótko, jakby próbował zdusić dźwięk, ale nie zdążył. Lukas mimowolnie odwrócił głowę w tamtą stronę. Nie znał tej osoby. Nie znał większości zebranych. Zmęczenie siedziało mu w kościach ciężej niż siniaki.
Bezsenne noce, pogrzeby, nazwiska powtarzane przyciszonym głosem, nagłówki, które próbowały zrobić z tragedii porządek, choć nic nie było uporządkowane. Do tego własne odbicie w lustrze, paskudnie obce przez rozciętą brew i podkrążone oczy. Wyglądał jak ktoś, kto przeżył, choć nie do końca wiedział, co z tym zrobić.
— Masz rację — powiedział wreszcie, odpowiadając na jej ostatnie słowa. — Świat zrobił się mały.
Przez moment miał wrażenie, że znów słyszy tamten chaos. Nie konkretnie, raczej jego resztki, odciśnięte gdzieś pod skórą. Huk. Krzyk. Światło. Ktoś wołający czyjeś imię z takim przerażeniem, że samo wspomnienie tego dźwięku potrafiło rozszarpać ciszę. Palce znów drgnęły mu w kieszeni w stronę papierosów.
— Wybacz — powiedział po chwili, ciszej. — Nie powinienem gadać tyle przy cudzym grobie.
To też było głupie. Jakby istniała właściwa liczba słów. Jakby można było przekroczyć limit żałoby i zostać za to wyproszonym z cmentarza przez samą przyzwoitość. Przesunął spojrzeniem po jej profilu. Astoria nadal wyglądała spokojnie. Zbyt spokojnie.
— Ta kobieta była ci bliska?
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Astoria Avery (2980), Lukas Nott (2792)




Wiadomości w tym wątku
[15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 06.05.2026, 00:12
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 06.05.2026, 21:19
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 18.05.2026, 00:35
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 18.05.2026, 23:32
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 25.05.2026, 00:19
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 26.05.2026, 19:25
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 02.06.2026, 23:08
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 09.06.2026, 23:06
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 08.07.2026, 17:29

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa