19.05.2026, 13:15 ✶
Słowa o byciu swoim własnym przełożonym przyjąłem z wymownym półuśmiechem, ponieważ oboje wiedzieliśmy, z czym się wiązała prywatna działalność - tak jak ja, Prue również miała okazję się o tym przekonać, nawet jeśli jej dodatkowe zajęcia raczej na ogół nie zazębiały się z pracą klątwołamacza na zlecenie. W praktyce wyglądało to przecież inaczej, bo nawet jeśli formalnie nikt nie stał nade mną z zegarkiem i listą obowiązków, to jednak byłem zależny od ludzi, od ich opinii, od tego, czy ktoś uzna mnie za wystarczająco dobrego, żeby powierzyć mi coś więcej niż piwnicę pełną urojonych zagrożeń i zakurzonych pajęczyn, a to była forma rozliczania, która potrafiła być znacznie bardziej wymagająca niż jakikolwiek przełożony z krwi i kości. Na wzmiankę o „miłych słowach” prychnąłem cicho, kręcąc głową, ponieważ obraz ludzi, których znałem, chodzących i opowiadających o mnie w sposób uporządkowany i na tyle elegancki, by polecić moje usługi w towarzystwie zlecającym najbardziej lukratywne prace, był na tyle oderwany od mojej dotychczasowej rzeczywistości, że aż zabawny. Nie negowałem sensu tego, co mówiła, per se, bo miała rację - znałem mechanizmy rynkowe, wiedziałem, jak działały takie rzeczy, tylko że coś we mnie uparcie opierało się temu, żeby budować swoją pozycję wyłącznie na cudzych podszeptach. Przez lata wolałem, żeby ludzie wyrabiali sobie o mnie zdanie po tym, co zobaczyli na własne oczy, nawet jeśli oznaczało to wolniejsze tempo, lecz teraz musiało to ulec zmianie, gdyż okoliczności też się zmieniły, i to szybciej niż mógłbym pomyśleć. Sieć kontaktów, polecenia, półoficjalne rekomendacje - wszystko to funkcjonowało w tle życia brytyjskiej socjety znacznie intensywniej, niż większość ludzi była skłonna przyznać, i choć nigdy nie byłem fanem polegania na cudzych opiniach, to nie byłem też na tyle naiwny, żeby udawać, że mnie to nie dotyczyło, jeśli chciałem zbudować nam przyszłość na Wyspach. Perspektywa bycia „tym nowym”, który musiał pokornie czekać na swoją kolej, drażniła jednak moją ambicję.
- Te „miłe słowa” w wykonaniu moich znajomych mogłyby bszmieś cokolwiek… Kontlowersyjnie. - Założyłem ręce na piersi, opierając się ramieniem o futrynę, a kącik moich ust uniósł się autoironicznie. - Wyoblaszasz sobie moją kuzynkę albo chłopaków opowiadających o tym, sze jestem „solidną filmą”? „Och, wie pan, ten Fenwick to doplawdy plofesjonalny klątwołamacz, tak splawnie macha lószszką”. No błagam, Pluey. Jeśli ktoś tam o mnie szepnie, to laszej w stylu „weźcie tego idiotę, bo ma falta i jeszcze nie zginął”. Choś… Mosze to na dzisiejsze czasy całkiem kuszące dla klienta… - Zawahałem się na ułamek sekundy, jakbym rzeczywiście to rozważał, co nawet częściowo było bliskie prawdzie, ponieważ nie miałem w sobie zbyt wiele entuzjazmu do ponownego budowania marki gdzieś, gdzie dotychczas nie spodziewałem się jej budować - wracając „na chwilę” do Londynu, raczej nie skupiałem się na wyrabianiu sobie renomy pośród osób, u których pracowałem. Cierpliwość nigdy nie była moją najmocniejszą stroną, zwłaszcza kiedy na szali leżały realne pieniądze i poczucie, że czas uciekał mi przez palce. Może nie zachowywałem się nazbyt kontrowersyjnie - raczej w granicach mojej własnej normy - ale przedkładałem skuteczność nad bycie subtelnym i proklienckim, więc nie raz, nie dwa zdarzyło mi się skwitować czyjeś debilne zachowanie. „Klątwowy hipochondryk”, jak go nazwała moja żona, był jednym z takich ludzi.
- Zdecydowanie powinien się leczyś. - Zgodziłem się z nią, furkając nosem na wspomnienie reakcji paranoidalnego zleceniodawcy - gdyby nie to, że miał posturę karła, budowę ciała człowieka cierpiącego na suchoty i zero charyzmy, a przy tym nie wydawał się być zbyt sprytny, mógłbym żywić przypuszczenia, iż znalazłem się w nieudolnie skonstruowanej pułapce chorego psychicznie przyszłego mordercy. Na szczęście bądź nie, był on po prostu niezdrowo zafiksowany i szurnięty. - „Klątwowy hipochondlyk” to i tak bardzo kultulalne określenie na to, co tam zastałem. - Rzuciłem z krótkim, pozbawionym wesołości parsknięciem, wracając pamięcią do spoconego faceta, który niemal ze łzami w oczach błagał mnie o ocalenie przed „demonem”. - Zdziwiłabyś się, jak często ludzie mylą zwykły blak higieny i niesplawne instalacje z czalną magią. Gość patszył na mnie, jakbym co najmniej wyciągnął go s paszczy smoka, a ja po plostu spędziłem dwie godziny na szucaniu podstawowych zaklęś ujawniających i sklobaniu pleśni ze stalych desek. To było cokolwiek specyficzne uczucie. - Zawiesiłem głos, krzywiąc się lekko w udawanym niesmaku. Wyobrażenie siebie w roli czyjegoś bohatera zawsze przyjmowałem z wyraźnym, wewnętrznym dystansem, który tym razem też pojawił się niemal automatycznie, zanim zdążyłem to w ogóle przeanalizować, bo nigdy nie byłem szczególnie zainteresowany takimi etykietami, zwłaszcza jeśli były oparte na czyjejś panice i mojej chwilowej użyteczności - nie leżały mi one szczególnie dobrze, nawet jeśli bywały wygodne z perspektywy łechtania sobie ego, czego raczej nie potrzebowałem. - Co do bohatela... Plędzej nazwałbym to „dobsze opłaconym śmieciaszem”. Jeśli tak telas wyglądają bohatelowie, to ta plofesja stlasznie zeszła na psy. - Parsknąłem krótko, a cień uśmiechu znowu zagościł na mojej twarzy, gdy przypomniałem sobie minę mojego dzisiejszego pracodawcy, kiedy z namaszczeniem stukałem w stopnie jego nieszczęsnych schodów. Przesunąłem dłonią po karku, czując pod palcami napięcie po całym dniu spędzonym w nienaturalnych pozycjach pod przegniłymi belkami stropowymi, a potem na klęczkach przy podłodze.
Westchnąłem cicho, przestawiając ciężar ciała i zerkając w stronę kuchni, gdzie zupa zaczynała coraz wyraźniej dawać o sobie znać. Propozycja Prue, by zimą szukać zleceń gdzieś dalej, na chwilę zbiła mnie z pantałyku, wywołując znajomy, podskórny dreszcz - ten sam, który przez lata gnał mnie na drugi koniec globu, w miejsca, gdzie powietrze pachniało zupełnie inaczej. Uderzyła w czuły punkt. Z jednej strony pomysł był kuszący, cholernie kuszący, sprawił, że poczułem gwałtowny skok adrenaliny na samą myśl o powrocie do tamtego, dawnego rytmu - do pakowania torby w pięć minut, spania w podrzędnych motelach i użerania się z rzeczami, które nie bawiły się w podchody, tylko waliły prosto między oczy. Z drugiej... Spojrzałem na nią - na jej drobną sylwetkę, na to, jak naturalnie zaczynała wyglądać w tym wielkim, niedoskonałym domu, w tej przestrzeni, którą powoli próbowaliśmy okiełznać i… Coś we mnie zagrało zupełnie inną nutę.
- Co do zimy i tych… Wyjazdów. - Powiedziałem wolniej, ciszej, a mój głos stracił część tej lekkiej, obronnej kpiarskości. - Zima pszyjdzie i minie, to plawda… - Zawiesiłem głos, moje brwi zmarszczyły się lekko, tym razem w zupełnie poważnym namyśle. - Nie wiem, czy chcę szukaś czegoś daleko, nawet na chwilę. Nie myślałem o tym jeszcze. To znaczy… - Kolejny raz przesunąłem dłonią po karku, w dalszym ciągu odczuwając konsekwencje fizycznej pracy, jednak ten ból był teraz odległy, niemal nieistotny w zderzeniu z ciepłem, które biło z głębi naszego wspólnego domu. - To kusząca wizja, nie będę kłamał. Ale… - Zawahałem się, jakiekolwiek słowa rzadko przechodziły mi przez gardło z taką trudnością, jak to, co zamierzałem teraz powiedzieć. - Świat się zmienił, Pluey, ja się zmieniłem. Wizja spędzenia kilku tygodni w jakiejś zapomnianej przez bogów głuszy, podczas gdy ty będziesz tutaj… - Odruchowo pokręciłem głową - tu był pies pogrzebany, bo nawet jeśli podróże w bardziej aktywne regiony mogłyby stanowić odpowiedź na brytyjską szarówkę, przecież byliśmy tu we dwoje. - To powinno cię cieszyś. Mnie w sumie tesz powinno. - Przeniosłem wzrok na sufit, wracając do tematu naszych nieszczęsnych wielonożnych lokatorów, wdzięczny za zmianę tonu na lżejszy. - Poza tym, pomyśl o pająkach. Kto pszeplowadzi te kluczowe negocjacje, jeśli mnie nie bęsie? - Przekrzywiłem głowę, a uśmiech powrócił na moją twarz, gdy podchwyciłem jej argument o moim rzekomo „groźnym” wyglądzie. - Czyli oficjalnie zostałem mianowany Głównym Specjalistą od splaw Alachnidów. Pięknie. - Uniosłem dumnie podbródek, zerkając na nią z cieniem rozbawienia, bo skoro już zostałem wytypowany do tej roli, wypadało ją chociaż odegrać. - Wyznaczę im stlefę demalkasyjną. Wszystko powyszej gólnej linii futlyny jest nasze, zakamalki za szafą mogą zatszymaś, pod walunkiem legulalnego pozbywania się komalów. Co ty na to?
Wiedziałem, ile ukrytych wad miały te ściany, zdążyłem już poznać ten dom od strony technicznej i magicznej, nawet jeśli w dalszym ciągu na pewno czekały tu na nas jakieś sekrety, ale wiedziałem też, że miał duszę - coś, czego żadne nowoczesne mieszkanie w centrum Londynu nigdy by nie miało. Poprzednie mieszkanko Prudence było przytulne i zadbane, lecz ta zamiana okazała się naprawdę trafna, dzięki niej mogliśmy zacząć tu zupełnie nowy, wspólny rozdział. Rozpoczęliśmy pisanie go z niewątpliwym przytupem, to prawda, z pewnością mało kto mógł pochwalić się tym, iż w pierwszym tygodniu po zmianie miejsca zamieszkania prawie sfinalizował nienapisany jeszcze testament. Nawet poprzednia właścicielka, na pewno mająca w zanadrzu wiele opowieści dotyczących tego miejsca, raczej się z tym nie borykała, chociaż kto to wiedział…
Ellie była… Żywiołowa, oryginalna i niecodzienna. Nie do końca żartowałem z podejrzeniami, czy czegoś nam tu nie pozostawiła.
- Mosemy o to zaglaś w malynasza. - Zaproponowałem, chociaż w gruncie rzeczy nie miałem preferencji do tego, co wolałem sprawdzić - zarówno strych, jak i piwnica miały nisko zawieszone belki sufitowe, były pełne kartonów i pajęczyn, wymagały kilku godzin uwagi. Odrobina hazardu jednak jeszcze nam w niczym nie zaszkodziła - to była najzdrowsza forma adrenaliny.
„Wolałabym nie powtarzać tego doświadczenia”. Ja też, na wszystko, co święte, ja też…
- Jeden spektakulalny powrót s tamtego świata na dekadę to mój absolutny limit, obiecuję. - Odparłem, reagując półuśmiechem na mrugnięcie, które mi posłała. - Wszystko dla dobra nauki. - Tym razem to ja uśmiechnąłem się do niej porozumiewawczo, ani przez chwilę nie kryjąc tego, iż w tych słowach miałem na myśli coś więcej niż tylko eksperyment polegający na wspólnym radzeniu sobie z kolejami losu przez resztę życia - pewne momenty miały w sobie tak wiele, że trwale zapisywały się w mojej pamięci, niektóre wspomnienia znajdowały tam miejsce już na zawsze, i nie musiałem posiadać wybitnego potencjału mojej żony w tym zakresie, by być w stanie je teraz przywołać. „Robienie wszystkiego dla dobra nauki” wychodziło nam dotychczas nieoczekiwanie dobrze, wprost spektakularnie - kto by pomyślał, że przy Prudence Madison Bletchley… Prudence Madison Fenwick, bo przecież tak należało o niej teraz mówić, stanę się tak skory do zdobywania naukowych doświadczeń, poszerzając horyzonty i na nowo odkrywając to, co miało mnie już nigdy nie dotyczyć… Cena tego, jakakolwiek by nie była, z pewnością była warta każdego pojedynczego kroku, który doprowadził mnie do tego miejsca - każdego potknięcia, każdego momentu zwątpienia, każdej niewykorzystanej szansy i każdej nocy, którą kiedyś uważałem za straconą.
Kiedy moja żona obróciła się na pięcie, by ratować zawartość garnka, nie czekałem długo - praktycznie natychmiast zrobiłem kilka kroków za nią, wkraczając w ciepłą, pachnącą posiłkiem przestrzeń, która w tej jednej chwili była najlepszym miejscem na ziemi - wysłużona, naznaczona zębem czasu, doskonała w swojej niedoskonałości kuchnia wydawała się jedynym właściwym miejscem na świecie, w jakim mogliśmy się znaleźć. Stanąłem tuż za Prue, na tyle blisko, by poczuć ciepło bijące od jej ciała, ale na tyle uważnie, by nie wystraszyć jej nagłym ruchem.
- Wygląda na to, sze twój ekspelyment właśnie plóbuje opuściś ślodowisko badawcze. - Zażartowałem cicho, nachylając się nad jej ramieniem, by spojrzeć w głąb garnka. - Pachnie... Niesamowicie. - Uniosłem dłoń, wahając się przez ułamek sekundy, po czym delikatnie odsunąłem zbłąkany kosmyk ciemnych włosów z jej karku. Moje palce musnęły jej skórę - była ciepła od kuchennego powietrza - a ciało rozluźniło się jeszcze odrobinę.
- Te „miłe słowa” w wykonaniu moich znajomych mogłyby bszmieś cokolwiek… Kontlowersyjnie. - Założyłem ręce na piersi, opierając się ramieniem o futrynę, a kącik moich ust uniósł się autoironicznie. - Wyoblaszasz sobie moją kuzynkę albo chłopaków opowiadających o tym, sze jestem „solidną filmą”? „Och, wie pan, ten Fenwick to doplawdy plofesjonalny klątwołamacz, tak splawnie macha lószszką”. No błagam, Pluey. Jeśli ktoś tam o mnie szepnie, to laszej w stylu „weźcie tego idiotę, bo ma falta i jeszcze nie zginął”. Choś… Mosze to na dzisiejsze czasy całkiem kuszące dla klienta… - Zawahałem się na ułamek sekundy, jakbym rzeczywiście to rozważał, co nawet częściowo było bliskie prawdzie, ponieważ nie miałem w sobie zbyt wiele entuzjazmu do ponownego budowania marki gdzieś, gdzie dotychczas nie spodziewałem się jej budować - wracając „na chwilę” do Londynu, raczej nie skupiałem się na wyrabianiu sobie renomy pośród osób, u których pracowałem. Cierpliwość nigdy nie była moją najmocniejszą stroną, zwłaszcza kiedy na szali leżały realne pieniądze i poczucie, że czas uciekał mi przez palce. Może nie zachowywałem się nazbyt kontrowersyjnie - raczej w granicach mojej własnej normy - ale przedkładałem skuteczność nad bycie subtelnym i proklienckim, więc nie raz, nie dwa zdarzyło mi się skwitować czyjeś debilne zachowanie. „Klątwowy hipochondryk”, jak go nazwała moja żona, był jednym z takich ludzi.
- Zdecydowanie powinien się leczyś. - Zgodziłem się z nią, furkając nosem na wspomnienie reakcji paranoidalnego zleceniodawcy - gdyby nie to, że miał posturę karła, budowę ciała człowieka cierpiącego na suchoty i zero charyzmy, a przy tym nie wydawał się być zbyt sprytny, mógłbym żywić przypuszczenia, iż znalazłem się w nieudolnie skonstruowanej pułapce chorego psychicznie przyszłego mordercy. Na szczęście bądź nie, był on po prostu niezdrowo zafiksowany i szurnięty. - „Klątwowy hipochondlyk” to i tak bardzo kultulalne określenie na to, co tam zastałem. - Rzuciłem z krótkim, pozbawionym wesołości parsknięciem, wracając pamięcią do spoconego faceta, który niemal ze łzami w oczach błagał mnie o ocalenie przed „demonem”. - Zdziwiłabyś się, jak często ludzie mylą zwykły blak higieny i niesplawne instalacje z czalną magią. Gość patszył na mnie, jakbym co najmniej wyciągnął go s paszczy smoka, a ja po plostu spędziłem dwie godziny na szucaniu podstawowych zaklęś ujawniających i sklobaniu pleśni ze stalych desek. To było cokolwiek specyficzne uczucie. - Zawiesiłem głos, krzywiąc się lekko w udawanym niesmaku. Wyobrażenie siebie w roli czyjegoś bohatera zawsze przyjmowałem z wyraźnym, wewnętrznym dystansem, który tym razem też pojawił się niemal automatycznie, zanim zdążyłem to w ogóle przeanalizować, bo nigdy nie byłem szczególnie zainteresowany takimi etykietami, zwłaszcza jeśli były oparte na czyjejś panice i mojej chwilowej użyteczności - nie leżały mi one szczególnie dobrze, nawet jeśli bywały wygodne z perspektywy łechtania sobie ego, czego raczej nie potrzebowałem. - Co do bohatela... Plędzej nazwałbym to „dobsze opłaconym śmieciaszem”. Jeśli tak telas wyglądają bohatelowie, to ta plofesja stlasznie zeszła na psy. - Parsknąłem krótko, a cień uśmiechu znowu zagościł na mojej twarzy, gdy przypomniałem sobie minę mojego dzisiejszego pracodawcy, kiedy z namaszczeniem stukałem w stopnie jego nieszczęsnych schodów. Przesunąłem dłonią po karku, czując pod palcami napięcie po całym dniu spędzonym w nienaturalnych pozycjach pod przegniłymi belkami stropowymi, a potem na klęczkach przy podłodze.
Westchnąłem cicho, przestawiając ciężar ciała i zerkając w stronę kuchni, gdzie zupa zaczynała coraz wyraźniej dawać o sobie znać. Propozycja Prue, by zimą szukać zleceń gdzieś dalej, na chwilę zbiła mnie z pantałyku, wywołując znajomy, podskórny dreszcz - ten sam, który przez lata gnał mnie na drugi koniec globu, w miejsca, gdzie powietrze pachniało zupełnie inaczej. Uderzyła w czuły punkt. Z jednej strony pomysł był kuszący, cholernie kuszący, sprawił, że poczułem gwałtowny skok adrenaliny na samą myśl o powrocie do tamtego, dawnego rytmu - do pakowania torby w pięć minut, spania w podrzędnych motelach i użerania się z rzeczami, które nie bawiły się w podchody, tylko waliły prosto między oczy. Z drugiej... Spojrzałem na nią - na jej drobną sylwetkę, na to, jak naturalnie zaczynała wyglądać w tym wielkim, niedoskonałym domu, w tej przestrzeni, którą powoli próbowaliśmy okiełznać i… Coś we mnie zagrało zupełnie inną nutę.
- Co do zimy i tych… Wyjazdów. - Powiedziałem wolniej, ciszej, a mój głos stracił część tej lekkiej, obronnej kpiarskości. - Zima pszyjdzie i minie, to plawda… - Zawiesiłem głos, moje brwi zmarszczyły się lekko, tym razem w zupełnie poważnym namyśle. - Nie wiem, czy chcę szukaś czegoś daleko, nawet na chwilę. Nie myślałem o tym jeszcze. To znaczy… - Kolejny raz przesunąłem dłonią po karku, w dalszym ciągu odczuwając konsekwencje fizycznej pracy, jednak ten ból był teraz odległy, niemal nieistotny w zderzeniu z ciepłem, które biło z głębi naszego wspólnego domu. - To kusząca wizja, nie będę kłamał. Ale… - Zawahałem się, jakiekolwiek słowa rzadko przechodziły mi przez gardło z taką trudnością, jak to, co zamierzałem teraz powiedzieć. - Świat się zmienił, Pluey, ja się zmieniłem. Wizja spędzenia kilku tygodni w jakiejś zapomnianej przez bogów głuszy, podczas gdy ty będziesz tutaj… - Odruchowo pokręciłem głową - tu był pies pogrzebany, bo nawet jeśli podróże w bardziej aktywne regiony mogłyby stanowić odpowiedź na brytyjską szarówkę, przecież byliśmy tu we dwoje. - To powinno cię cieszyś. Mnie w sumie tesz powinno. - Przeniosłem wzrok na sufit, wracając do tematu naszych nieszczęsnych wielonożnych lokatorów, wdzięczny za zmianę tonu na lżejszy. - Poza tym, pomyśl o pająkach. Kto pszeplowadzi te kluczowe negocjacje, jeśli mnie nie bęsie? - Przekrzywiłem głowę, a uśmiech powrócił na moją twarz, gdy podchwyciłem jej argument o moim rzekomo „groźnym” wyglądzie. - Czyli oficjalnie zostałem mianowany Głównym Specjalistą od splaw Alachnidów. Pięknie. - Uniosłem dumnie podbródek, zerkając na nią z cieniem rozbawienia, bo skoro już zostałem wytypowany do tej roli, wypadało ją chociaż odegrać. - Wyznaczę im stlefę demalkasyjną. Wszystko powyszej gólnej linii futlyny jest nasze, zakamalki za szafą mogą zatszymaś, pod walunkiem legulalnego pozbywania się komalów. Co ty na to?
Wiedziałem, ile ukrytych wad miały te ściany, zdążyłem już poznać ten dom od strony technicznej i magicznej, nawet jeśli w dalszym ciągu na pewno czekały tu na nas jakieś sekrety, ale wiedziałem też, że miał duszę - coś, czego żadne nowoczesne mieszkanie w centrum Londynu nigdy by nie miało. Poprzednie mieszkanko Prudence było przytulne i zadbane, lecz ta zamiana okazała się naprawdę trafna, dzięki niej mogliśmy zacząć tu zupełnie nowy, wspólny rozdział. Rozpoczęliśmy pisanie go z niewątpliwym przytupem, to prawda, z pewnością mało kto mógł pochwalić się tym, iż w pierwszym tygodniu po zmianie miejsca zamieszkania prawie sfinalizował nienapisany jeszcze testament. Nawet poprzednia właścicielka, na pewno mająca w zanadrzu wiele opowieści dotyczących tego miejsca, raczej się z tym nie borykała, chociaż kto to wiedział…
Ellie była… Żywiołowa, oryginalna i niecodzienna. Nie do końca żartowałem z podejrzeniami, czy czegoś nam tu nie pozostawiła.
- Mosemy o to zaglaś w malynasza. - Zaproponowałem, chociaż w gruncie rzeczy nie miałem preferencji do tego, co wolałem sprawdzić - zarówno strych, jak i piwnica miały nisko zawieszone belki sufitowe, były pełne kartonów i pajęczyn, wymagały kilku godzin uwagi. Odrobina hazardu jednak jeszcze nam w niczym nie zaszkodziła - to była najzdrowsza forma adrenaliny.
„Wolałabym nie powtarzać tego doświadczenia”. Ja też, na wszystko, co święte, ja też…
- Jeden spektakulalny powrót s tamtego świata na dekadę to mój absolutny limit, obiecuję. - Odparłem, reagując półuśmiechem na mrugnięcie, które mi posłała. - Wszystko dla dobra nauki. - Tym razem to ja uśmiechnąłem się do niej porozumiewawczo, ani przez chwilę nie kryjąc tego, iż w tych słowach miałem na myśli coś więcej niż tylko eksperyment polegający na wspólnym radzeniu sobie z kolejami losu przez resztę życia - pewne momenty miały w sobie tak wiele, że trwale zapisywały się w mojej pamięci, niektóre wspomnienia znajdowały tam miejsce już na zawsze, i nie musiałem posiadać wybitnego potencjału mojej żony w tym zakresie, by być w stanie je teraz przywołać. „Robienie wszystkiego dla dobra nauki” wychodziło nam dotychczas nieoczekiwanie dobrze, wprost spektakularnie - kto by pomyślał, że przy Prudence Madison Bletchley… Prudence Madison Fenwick, bo przecież tak należało o niej teraz mówić, stanę się tak skory do zdobywania naukowych doświadczeń, poszerzając horyzonty i na nowo odkrywając to, co miało mnie już nigdy nie dotyczyć… Cena tego, jakakolwiek by nie była, z pewnością była warta każdego pojedynczego kroku, który doprowadził mnie do tego miejsca - każdego potknięcia, każdego momentu zwątpienia, każdej niewykorzystanej szansy i każdej nocy, którą kiedyś uważałem za straconą.
Kiedy moja żona obróciła się na pięcie, by ratować zawartość garnka, nie czekałem długo - praktycznie natychmiast zrobiłem kilka kroków za nią, wkraczając w ciepłą, pachnącą posiłkiem przestrzeń, która w tej jednej chwili była najlepszym miejscem na ziemi - wysłużona, naznaczona zębem czasu, doskonała w swojej niedoskonałości kuchnia wydawała się jedynym właściwym miejscem na świecie, w jakim mogliśmy się znaleźć. Stanąłem tuż za Prue, na tyle blisko, by poczuć ciepło bijące od jej ciała, ale na tyle uważnie, by nie wystraszyć jej nagłym ruchem.
- Wygląda na to, sze twój ekspelyment właśnie plóbuje opuściś ślodowisko badawcze. - Zażartowałem cicho, nachylając się nad jej ramieniem, by spojrzeć w głąb garnka. - Pachnie... Niesamowicie. - Uniosłem dłoń, wahając się przez ułamek sekundy, po czym delikatnie odsunąłem zbłąkany kosmyk ciemnych włosów z jej karku. Moje palce musnęły jej skórę - była ciepła od kuchennego powietrza - a ciało rozluźniło się jeszcze odrobinę.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)