[wiosna 1968] Pewnego razu w Berlinie

– A to doskonale, chociaż jak planujesz to wesele w najbliższych dwóch tygodniach, sugerowałabym jednak wizytę u uzdrowiciela. Na twarzy wylezie siniak – oceniła Brenna, patrząc na niego krótko. W kwestii wyłażenia siniaków i procesu ich leczenia oraz zmiany kolorów była ekspertem. Takim, jakim zostajesz, gdy w ogóle nie znasz się na leczeniu, ale doświadczasz pewnych rzeczy empirycznie.
– Ja już chyba nie chcę blond Niemca, Brennie – zdecydowała Kitty, podpierając się o Brennę, gdy ta wstała i ją ciągnąć do pozycji stojącej. Była podchmielona, poobijana i wyraźnie zestresowana, ale jako że nie był to pierwszy upadek z miotły w jej życiu, już zaczynała powoli dochodzić do siebie.
– Co, teraz wolisz brunetów? – spytała Brenna, spoglądając jednak nie na nią, a pana niemieckiego pałkarza, który powoli dźwigał się z poduszki. W porządku, ruszał się, czyli nie musiała do niego biec sprawdzać, czy potrzebuje natychmiastowej pomocy medycznej.
– Nie, takich bez mioteł. A na razie to żadnych chłopaków, robię przy nich głupie rzeczy. Pojedziemy na przejażdżkę tymi powozami? Prooooszę.
– Jak odstawimy Marę do hotelu – westchnęła Brenna, z jakąś mieszaniną rezygnacji i rozbawienia.
– Dunk się nią zajmie. Ooo, ty jesteś Anglikiem, tak? Dzięki za pomoc.
Nie zdążyły ustalić, kiedy i pod jakimi warunkami pojeżdżą sobie powozami, ani w jaki sposób Kitty powinna odwdzięczyć się Nottowi, bowiem pałkarz zaczął mówić coś w tym barbarzyńskim języku. W uszach Brenny brzmiało to trochę tak, jakby chciał się dowiedzieć, kogo może postawić pod ścianą i rozstrzelać, a jeszcze Nott, zdrajca narodowy, nie dość, że grał dla niemieckiej drużyny, to jeszcze jako ofiarę wskazał Angielkę. Brenna puściła Kitty, gdy zawodnik ruszył w jej stronę, całkiem pewna, że zaraz będzie musiała go obezwładniać, ale tym co nastąpiło było…
Zamrugała, kiedy nagle złapał ją za ręce, a potem jeszcze się pochylił i rękę ucałował. Spojrzała ku Nottowi trochę bezradnie, i jak ten przetłumaczył na jakieś święte patronki, to zaczęła się zastanawiać, czy Lukas z niej nie kpi.
– Em, to chyba dobrze, bo myślałam, że właśnie ogłasza, że przeze mnie stracił honor i musi mnie udusić czy coś takiego… eee… jak to szło? Danek? Danke? – spróbowała, machając uwolnioną ręką i próbując w uniwersalnym języku gestów zasugerować, że wszystko w porządku, nie ma sprawy i w ogóle. – Możesz mu powiedzieć, że to drobiazg albo coś? – spytała, trochę spanikowana, kiedy zaczęło wyglądać na to, że ten Wilhelm, Hans czy Joseph, bo zdaniem Brenny pewnie każdy Niemiec był Wilhelmem albo Hansem, zaraz padnie przed nią na kolana.