Poniedziałki były dniami, kiedy Nora jeszcze bardziej niż zazwyczaj nie wiedziała, w co włożyć ręce. Większość dostawców dostarczała jej wtedy towar, którego potrzebowała, aby dalsza część tygodnia przebiegała w miarę spokojnie. Czasem w środy musiała jeszcze robić kolejne zamówienia, nie było to jednak tendencyjne. Dzisiejsza dostawa była większa od tych zwyczajnych, bo zbliżało się Samhain, a był to czas wyjątkowo pracowity dla panny Figg, miała wiele zamówień na sabatowe stoły, które musiała zrealizować, poza tym wypadało też dostarczyć najbliższym świece i kadzidła, które sprzyjały świętowaniu tego czasu.
Nie miała pojęcia ile właściwie kursów wykonała między tylnym wejściem, gdzie znajdował się ogródek, a kuchnią, była jednak zmęczona, a słońce zaczęło już znikać za horyzontem. Nadchodził wieczór.
Praca szła jej całkiem dobrze, poza drobnym incydentem - przy płotku pojawił się mężczyzna, który poprosił ją o kilka sykli - oczywiście, że mu nie odmówiła, dołożyła do tego kilka pączków, bo zawsze było jej żal osób, którym nie sprzyjał los. Nie oceniała go, nie wiedziała jaką historię miał do opowiedzenia, ona nie miała zbiednieć od tego, że spełniła jego prośbę i dołożyła coś od siebie. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że miała wrażenie, iż wcale się nie oddalił. Czuła na sobie obce spojrzenie, kiedy przenosiła skrzynki z ingredientami.
Nie zamierzała się tym jednak przejmować, zamknęła za sobą drzwi, kiedy ostatnie pudełko zostało zaniesione do kuchni. Zaczęła układać wszystko według tylko sobie znajomego systemu, a później wróciła za ladę.
Ostatni z klientów powoli zmierzał do drzwi, kiedy przekroczył próg i ona podeszła do wejścia, aby zamknąć cukiernię. Zauważyła przed drzwiami ruch, przez co otworzyła je, chociaż może nie było to zbyt rozsądne, gdyby znajdował się tam ktoś, kto chciałby zrobić jej krzywdę to nie miałaby z nim najmniejszych szans. Ulżyło jej, kiedy dostrzegła znajomą sylwetkę. Kamień z serca, czy coś. Tyle, że Benjy nie był tutaj sam, a przynajmniej tak się jej wydawało z tej odległości. Zmrużyła oczy, poznała tę postać. Był to mężczyzna, któremu wcześniej wcisnęła nieco drobnych, i kilka pączków. Nadal się tutaj kręcił. Nie była z tego powodu zadowolona, bo co jeszcze miała zrobić, aby się go pozbyć?
Jasne, rozumiała to, że znajdował się w nie najlepszej sytuacji, ale wspomogła go tak jak potrafiła, czego więc jeszcze chciał? Czy nagabywał każdą minioną osobę, był to jego sposób na życie? Nie chciała go oceniać, ale okazało się to dla niej dość trudne, bo było wiele innych metod na zdobycie pieniędzy. Ludzie harowali na te sykle, a ten plątał się przed drzwiami jej dobytku i żebrał o kolejne pieniądze.
Spojrzała na Fenwicka i mruknęła cicho. - Dałam mu jakiś czas temu kilka pączków, nie powinien być głodny. - Starała się, aby tylko on ją usłyszał. Nie znosiła kłamstwa, a tamten łgał jak z nut.