20.05.2026, 18:20 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 20.05.2026, 18:21 przez Benjy Fenwick.)
Moja żona miała rację, technicznie rzecz biorąc nie musiałem tłumaczyć się nikomu, ale prawda była trochę bardziej skomplikowana, bo w robocie, jaką wykonywałem, człowiek przez większość czasu tłumaczył się sam przed sobą, przed własnym rozsądkiem, przed bliskimi mu ludźmi, przed rachunkami, nie tylko materialnymi, przed świadomością, że jeśli źle oceni zlecenie albo odmówi nieodpowiedniej osobie, konsekwencje mogły wrócić do niego szybciej, niż by sobie tego życzył… Nie mogłem się z nią jednak nie zgodzić odnośnie zalet działania na własną rękę, co samo w sobie było doskonałym dowodem tego, jak bardzo zmieniła się nasza relacja - kiedyś pewnie zrobiłbym to z czystej przekory, nie potrzebując głębszego powodu ani nie kłopocząc się, by jakoś szczególnie mocno argumentować moje podejście, dziś byłem inny.
- Fakt, właściwie, całe moje szycie opiela się na kontlowelsji. - Nieznacznie poruszyłem brwiami, porozumiewawczo mrużąc do niej jedno oko, było coś wyjątkowo trafnego w tym podejściu do życia, przynajmniej dla mnie, Prue potrzebowała tej bezpiecznej, systemowej bazy, która dawała jej wolną rękę do karmienia swoich… Bardziej nieszablonowych zainteresowań, do krycia ich pod płaszczykiem ministerialnej codzienności, ja z kolei byłem zwierzęciem na wskroś wolnorynkowym, ze wszystkimi tego wadami i zaletami. Lokalny rynek, ze wszystkimi swoimi salonowymi konwenansami, dyskretnymi podszeptami i powolnym, niemal skostniałym rytmem, drażnił mnie jednak bardziej, niż byłem skłonny przyznać przed samym sobą - tu nie wystarczało być dobrym, trzeba było jeszcze sprawić, żeby odpowiedni ludzie chcieli zaryzykować dopuszczenie cię do własnych sekretów, rodzinnych katastrof i przeklętych piwnic, a to trwało. Moja własna niecierpliwość była zaś czymś, z czym na ogół nawet nie próbowałem walczyć, odkąd lata temu zorientowałem się, iż nigdy tego nie zmienię. Chciałem wszystkiego już, teraz, na własnych warunkach - tak, jak to działało w dziczy w terenie, gdzie o sukcesie decydowała następna sekunda, a nie to, czy zjadłeś obiad z odpowiednim urzędnikiem z Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów.
- Zmieniś? Na cywilizowanych? No wiesz co, Pluey… Niektószy s nich balso by się oblasili. - Fuknąłem pod nosem, ale rozbawienie wybrzmiewające w moim głosie natychmiast zdradziło, że ja sam ani trochę nie zamierzałem się obrażać. Kącik ust drgnął mi wyżej, lecz spojrzenie zatrzymało się na niej odrobinę dłużej, bo naprawdę słuchała - nie pytała tylko po to, żeby podtrzymać rozmowę, chciała wiedzieć, jak wyglądało moje życie, nawet te jego fragmenty, które dla większości ludzi były albo nudne, albo niezrozumiałe. Nadal nie do końca przywykłem do tego rodzaju zainteresowania - do tego, że ktoś rzeczywiście chciał wiedzieć, co robiłem, kiedy wychodziłem rano z domu, zamiast po prostu przyjąć, że „gdzieś pracuję” i tyle wystarczy.
Słowa o facecie, który z czystością kojarzył wyłącznie sabaty, wywołały u mnie nagłe, szczere parsknięcie - wyobraźnia, niestety, zadziałała natychmiast, podsuwając mi obraz kogoś, kto traktował mydło i wodę jako elementy skomplikowanego rytuału magicznego, odprawianego zaledwie kilka razy w roku.
- W sabaty? Na chuja Melina, to daje… Co? Jakieś osiem lasy w loku, wliczając pszesilenia? - Autentycznie się przy tym wzdrygnąłem, bo nawet z moim podejściem i historią zleceń robionych w różnych dziwnych, zapomnianych przez bogów i architektów węzłów sanitarnych miejscach, to było… Dużo.
Zamilkłem na chwilę, gdy upomniała mnie, bym sobie nie umniejszał, jej poważne spojrzenie sprawiło, że uśmiech na moment zniknął z moich ust, ustępując miejsca czemuś znacznie głębszemu, bardziej surowemu.
- Dobsze, szefie. Nie umniejszam. - Odchrząknąłem, kiwając głową w sposób podejrzanie ugodowy, doceniałem troskę, która mi oferowała, cholernie ją doceniałem, wiedziałem, że ta propozycja wyjazdu nie była próbą pozbycia się mnie zaledwie kilka tygodni po ślubie, ale sposobem na upewnienie się, że nie utonę w brytyjskim marazmie. Wiedziałem też dokładnie, co miała na myśli - monotonne, banalne zlecenia były częścią każdej pracy, nawet tej teoretycznie najbardziej ekscytującej, która w opowieściach dla dzieciaków wydawała się pasmem niekończących się przygód, tyle tylko że moje ego, podrażnione nagłą zmianą życiowego statusu na „właściciela ziemskiego całkiem przyzwoitej połaci terenu pod Londynem” i pana stojącego na niej domu, uparcie domagało się czegoś, co pozwoliłoby mi udowodnić - głównie samemu sobie - że powrót do Anglii nie oznacza wejścia w fazę powolnego, bezpiecznego uwiądu. Oczywiście, myśl o zestarzeniu się razem z kimś, kogo się kochało, była naprawdę przyjemna, lecz chciałem to robić na moich własnych zasadach.
- Obiecuję. - Odpowiedziałem, tym razem całkowicie rezygnując z ironii, głos miałem nieco chropowaty, co zrzuciłem na karb całodziennej pracy w niekorzystnych warunkach. - Jeśli poczuję, sze londyńska mgła zaczyna mi pszeszelaś mózg - mimowolnie wróciłem do typowego tonu - powiem ci o tym. Tymczasem nie tlaktuj mnie jak dzikiego zwieszęcia w klatce, Pluey. Sam wyblałem to miejsce. - I nie zamieniłbym go na żadne inne, ponieważ byliśmy tu razem - tylko we dwoje… Nie licząc pająków, rzecz jasna.
- Ach, czyli to była jednostlonna decyzja administlasyjna? Typowe dla Ministelstwa. - Prychnąłem, unosząc wzrok w kierunku zaciemnionego sufitu. - Cieszę się, sze doszliśmy do polosumienia. - Cóż, sprawa była załatwiona, osobiście zamierzałem dopilnować porządku w tej kwestii, więc jeśli jakikolwiek ośmionogi agresor zamierzał złamać te postanowienia i nieoczekiwanie pojawić się w zasięgu wzroku Prudence, miał zostać natychmiast deportowany za pomocą lewitacji poza nasz dom, bez prawa powrotu.
Kwestia gry w marynarza w sprawie strychu i piwnicy wisiała w powietrzu, była zbyt uświęconą tradycją, by z niej rezygnować, ale moje myśli na moment uciekły ku jej pytaniu o moją obietnicę dotyczącą „spektakularnych powrotów”.
- Jestem pewien. - Stwierdziłem zdecydowanym tonem, krzyżując z nią spojrzenie, gdyż wiedziałem, że nie żartowała w sprawach swojej wybitnej - albo wybitnie mnie czasem pogrążającej - pamięci. Teraz, kiedy już wiedziałem, z czego wynikała jej znajomość wszystkich szczegółów i detali, jakie miały się szansę kiedykolwiek pojawić, nie zamierzałem już tak łatwo dawać się zrobić na szaro.
Uwaga o tym, jak łatwo przyszło mi wejście w rolę „obiektu badawczego”, wywołała u mnie ciche fuknięcie.
- Dla dobla nauki, Pluey, tylko dla dobla nauki. - Przypomniałem, mrugając do niej, zanim zupa w kuchni postanowiła o sobie przypomnieć nagłą groźbą wykipienia na wszystko dookoła, która - całe szczęście - nie miała odzwierciedlenia w faktycznym przebiegu sytuacji. Ta była cokolwiek milsza… Uwaga o tym, że rozpraszam szefa kuchni, spotkała się wręcz z moim cichym, gardłowym śmiechem, całkowicie przywracając mi znacznie lepszy humor.
- Szef kuchni jest więc zbyt łatwy do wytląsenia w lównowagi. Powinien mieś większą odpolność na zewnętszne bodźce. Nie sądzisz? - Szepnąłem, niemal dotykając swoimi ustami szyi żony, a mój uśmieszek stał się nieco bardziej zuchwały. Nieznacznie cofnąłem podbródek dopiero wtedy, kiedy Prue odwróciła się w moją stronę, ale nie zwiększyłem dystansu ani o centymetr, wciąż czując ciepło jej skóry pod palcami. Przeniosłem wzrok z powrotem na garnek, wpatrując się w wątpliwe walory wizualne kulinarnego dzieła - rzeczywiście, zupa miała barwę, która w świecie eliksirów mogłaby zwiastować albo natychmiastowy zgon albo gwałtowne halucynacje, ale unoszący się zapach skutecznie przeczył tym obawom, więc przecząco pokręciłem głową, wracając do wzrokiem do znacznie bardziej interesującego mnie widoku. Już miałem rzucić odpowiedź, kiedy…
- Co masz na policzku? - Spytałem, przymrużając powieki i muskając opuszką palca kość jarzmową żony.
- Fakt, właściwie, całe moje szycie opiela się na kontlowelsji. - Nieznacznie poruszyłem brwiami, porozumiewawczo mrużąc do niej jedno oko, było coś wyjątkowo trafnego w tym podejściu do życia, przynajmniej dla mnie, Prue potrzebowała tej bezpiecznej, systemowej bazy, która dawała jej wolną rękę do karmienia swoich… Bardziej nieszablonowych zainteresowań, do krycia ich pod płaszczykiem ministerialnej codzienności, ja z kolei byłem zwierzęciem na wskroś wolnorynkowym, ze wszystkimi tego wadami i zaletami. Lokalny rynek, ze wszystkimi swoimi salonowymi konwenansami, dyskretnymi podszeptami i powolnym, niemal skostniałym rytmem, drażnił mnie jednak bardziej, niż byłem skłonny przyznać przed samym sobą - tu nie wystarczało być dobrym, trzeba było jeszcze sprawić, żeby odpowiedni ludzie chcieli zaryzykować dopuszczenie cię do własnych sekretów, rodzinnych katastrof i przeklętych piwnic, a to trwało. Moja własna niecierpliwość była zaś czymś, z czym na ogół nawet nie próbowałem walczyć, odkąd lata temu zorientowałem się, iż nigdy tego nie zmienię. Chciałem wszystkiego już, teraz, na własnych warunkach - tak, jak to działało w dziczy w terenie, gdzie o sukcesie decydowała następna sekunda, a nie to, czy zjadłeś obiad z odpowiednim urzędnikiem z Departamentu Międzynarodowej Współpracy Czarodziejów.
- Zmieniś? Na cywilizowanych? No wiesz co, Pluey… Niektószy s nich balso by się oblasili. - Fuknąłem pod nosem, ale rozbawienie wybrzmiewające w moim głosie natychmiast zdradziło, że ja sam ani trochę nie zamierzałem się obrażać. Kącik ust drgnął mi wyżej, lecz spojrzenie zatrzymało się na niej odrobinę dłużej, bo naprawdę słuchała - nie pytała tylko po to, żeby podtrzymać rozmowę, chciała wiedzieć, jak wyglądało moje życie, nawet te jego fragmenty, które dla większości ludzi były albo nudne, albo niezrozumiałe. Nadal nie do końca przywykłem do tego rodzaju zainteresowania - do tego, że ktoś rzeczywiście chciał wiedzieć, co robiłem, kiedy wychodziłem rano z domu, zamiast po prostu przyjąć, że „gdzieś pracuję” i tyle wystarczy.
Słowa o facecie, który z czystością kojarzył wyłącznie sabaty, wywołały u mnie nagłe, szczere parsknięcie - wyobraźnia, niestety, zadziałała natychmiast, podsuwając mi obraz kogoś, kto traktował mydło i wodę jako elementy skomplikowanego rytuału magicznego, odprawianego zaledwie kilka razy w roku.
- W sabaty? Na chuja Melina, to daje… Co? Jakieś osiem lasy w loku, wliczając pszesilenia? - Autentycznie się przy tym wzdrygnąłem, bo nawet z moim podejściem i historią zleceń robionych w różnych dziwnych, zapomnianych przez bogów i architektów węzłów sanitarnych miejscach, to było… Dużo.
Zamilkłem na chwilę, gdy upomniała mnie, bym sobie nie umniejszał, jej poważne spojrzenie sprawiło, że uśmiech na moment zniknął z moich ust, ustępując miejsca czemuś znacznie głębszemu, bardziej surowemu.
- Dobsze, szefie. Nie umniejszam. - Odchrząknąłem, kiwając głową w sposób podejrzanie ugodowy, doceniałem troskę, która mi oferowała, cholernie ją doceniałem, wiedziałem, że ta propozycja wyjazdu nie była próbą pozbycia się mnie zaledwie kilka tygodni po ślubie, ale sposobem na upewnienie się, że nie utonę w brytyjskim marazmie. Wiedziałem też dokładnie, co miała na myśli - monotonne, banalne zlecenia były częścią każdej pracy, nawet tej teoretycznie najbardziej ekscytującej, która w opowieściach dla dzieciaków wydawała się pasmem niekończących się przygód, tyle tylko że moje ego, podrażnione nagłą zmianą życiowego statusu na „właściciela ziemskiego całkiem przyzwoitej połaci terenu pod Londynem” i pana stojącego na niej domu, uparcie domagało się czegoś, co pozwoliłoby mi udowodnić - głównie samemu sobie - że powrót do Anglii nie oznacza wejścia w fazę powolnego, bezpiecznego uwiądu. Oczywiście, myśl o zestarzeniu się razem z kimś, kogo się kochało, była naprawdę przyjemna, lecz chciałem to robić na moich własnych zasadach.
- Obiecuję. - Odpowiedziałem, tym razem całkowicie rezygnując z ironii, głos miałem nieco chropowaty, co zrzuciłem na karb całodziennej pracy w niekorzystnych warunkach. - Jeśli poczuję, sze londyńska mgła zaczyna mi pszeszelaś mózg - mimowolnie wróciłem do typowego tonu - powiem ci o tym. Tymczasem nie tlaktuj mnie jak dzikiego zwieszęcia w klatce, Pluey. Sam wyblałem to miejsce. - I nie zamieniłbym go na żadne inne, ponieważ byliśmy tu razem - tylko we dwoje… Nie licząc pająków, rzecz jasna.
- Ach, czyli to była jednostlonna decyzja administlasyjna? Typowe dla Ministelstwa. - Prychnąłem, unosząc wzrok w kierunku zaciemnionego sufitu. - Cieszę się, sze doszliśmy do polosumienia. - Cóż, sprawa była załatwiona, osobiście zamierzałem dopilnować porządku w tej kwestii, więc jeśli jakikolwiek ośmionogi agresor zamierzał złamać te postanowienia i nieoczekiwanie pojawić się w zasięgu wzroku Prudence, miał zostać natychmiast deportowany za pomocą lewitacji poza nasz dom, bez prawa powrotu.
Kwestia gry w marynarza w sprawie strychu i piwnicy wisiała w powietrzu, była zbyt uświęconą tradycją, by z niej rezygnować, ale moje myśli na moment uciekły ku jej pytaniu o moją obietnicę dotyczącą „spektakularnych powrotów”.
- Jestem pewien. - Stwierdziłem zdecydowanym tonem, krzyżując z nią spojrzenie, gdyż wiedziałem, że nie żartowała w sprawach swojej wybitnej - albo wybitnie mnie czasem pogrążającej - pamięci. Teraz, kiedy już wiedziałem, z czego wynikała jej znajomość wszystkich szczegółów i detali, jakie miały się szansę kiedykolwiek pojawić, nie zamierzałem już tak łatwo dawać się zrobić na szaro.
Uwaga o tym, jak łatwo przyszło mi wejście w rolę „obiektu badawczego”, wywołała u mnie ciche fuknięcie.
- Dla dobla nauki, Pluey, tylko dla dobla nauki. - Przypomniałem, mrugając do niej, zanim zupa w kuchni postanowiła o sobie przypomnieć nagłą groźbą wykipienia na wszystko dookoła, która - całe szczęście - nie miała odzwierciedlenia w faktycznym przebiegu sytuacji. Ta była cokolwiek milsza… Uwaga o tym, że rozpraszam szefa kuchni, spotkała się wręcz z moim cichym, gardłowym śmiechem, całkowicie przywracając mi znacznie lepszy humor.
- Szef kuchni jest więc zbyt łatwy do wytląsenia w lównowagi. Powinien mieś większą odpolność na zewnętszne bodźce. Nie sądzisz? - Szepnąłem, niemal dotykając swoimi ustami szyi żony, a mój uśmieszek stał się nieco bardziej zuchwały. Nieznacznie cofnąłem podbródek dopiero wtedy, kiedy Prue odwróciła się w moją stronę, ale nie zwiększyłem dystansu ani o centymetr, wciąż czując ciepło jej skóry pod palcami. Przeniosłem wzrok z powrotem na garnek, wpatrując się w wątpliwe walory wizualne kulinarnego dzieła - rzeczywiście, zupa miała barwę, która w świecie eliksirów mogłaby zwiastować albo natychmiastowy zgon albo gwałtowne halucynacje, ale unoszący się zapach skutecznie przeczył tym obawom, więc przecząco pokręciłem głową, wracając do wzrokiem do znacznie bardziej interesującego mnie widoku. Już miałem rzucić odpowiedź, kiedy…
- Co masz na policzku? - Spytałem, przymrużając powieki i muskając opuszką palca kość jarzmową żony.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)