20.05.2026, 20:21 ✶
Nie, nie, nie, nie... — powtarzał spanikowany głos w jego głowie.
Stracenie Mony wydawało mu się największym z koszmarów, wizją niczym z piekieł rodem. Najgorzej, że stałoby się to jedynie z jego własnej winy. Przez to, że nie odmówił ojcu, że nie potrafił się postawić. Że był słaby, tak cholernie słaby, że nie wierzył, że bez aprobaty tatusia będzie cokolwiek znaczył.
— Nie, Basil i Iskierka nic nie wiedzą. Ojciec nie... nie cenił ich na tyle — wymamrotał przez łzy. — Mówił mi, że to przywilej. Mówił: "Icarusie, teraz wszyscy uznają cię za prawdziwego Prewetta". Mo, zrozum, że... że przez całe życie się ukrywam. Moja mama...
Właśnie. Kim była ta kobieta? Nie wiedział o niej przecież nic. Tylko, że była mugolką. Słyszał za to wiele, wiele plotek. Że była prostytutką. Mugolską wywłoką, która urodziła brudnokrwistego bękarta. Jakby jednak świat się upewnił... gdyby się dowiedzieli, Icarus pogrążyłby siebie, Mo i całą swoją rodzinę. Myślał sobie czasem, że gdzieś tam, w wielkim polu możliwości, istniał świat, w którym Dedalus Prewett nigdy nie zdradził żony. W którym wszystkim żyło się o wiele, wiele lepiej.
— Nie wiem. Nie byłem aż tak... wtajemniczony. Możliwe, że dla rodziny będą bardziej pobłażliwi — odpowiedział. — I tak nie byłem im aż tak przydatny. A teraz... nikt się nie kontaktował. Od czasu Spalonej Nocy, nawet wcześniej. Ale jak się skontaktują, to powiem im, że się wypisuję. Że chcę zacząć nowe życie. Póki nie sypnę, powinno być w porządku.
Icarusowi przemknęło przez myśl, że Mona mogła śmiało pójść do swojego kuzyna sędziego i wszystko powtórzyć. Zaraz by przyjechał BUM i zabrał go do aresztu. Potem by pewnie dostał wyrok. Krótki, bo nikomu bezpośredniej krzywdy nie wyrządził. Ale w tym czasie Mo by na pewno znalazła sobie kogoś lepszego. Może tak by było lepiej? Może nie zasługiwała na taką miernotę?
— Jeśli chcesz, mogę... pójść do rodzinnej kamienicy. Jeśli nie chcesz już na mnie patrzeć — Ból wybrzmiał w jego głosie.
Stracenie Mony wydawało mu się największym z koszmarów, wizją niczym z piekieł rodem. Najgorzej, że stałoby się to jedynie z jego własnej winy. Przez to, że nie odmówił ojcu, że nie potrafił się postawić. Że był słaby, tak cholernie słaby, że nie wierzył, że bez aprobaty tatusia będzie cokolwiek znaczył.
— Nie, Basil i Iskierka nic nie wiedzą. Ojciec nie... nie cenił ich na tyle — wymamrotał przez łzy. — Mówił mi, że to przywilej. Mówił: "Icarusie, teraz wszyscy uznają cię za prawdziwego Prewetta". Mo, zrozum, że... że przez całe życie się ukrywam. Moja mama...
Właśnie. Kim była ta kobieta? Nie wiedział o niej przecież nic. Tylko, że była mugolką. Słyszał za to wiele, wiele plotek. Że była prostytutką. Mugolską wywłoką, która urodziła brudnokrwistego bękarta. Jakby jednak świat się upewnił... gdyby się dowiedzieli, Icarus pogrążyłby siebie, Mo i całą swoją rodzinę. Myślał sobie czasem, że gdzieś tam, w wielkim polu możliwości, istniał świat, w którym Dedalus Prewett nigdy nie zdradził żony. W którym wszystkim żyło się o wiele, wiele lepiej.
— Nie wiem. Nie byłem aż tak... wtajemniczony. Możliwe, że dla rodziny będą bardziej pobłażliwi — odpowiedział. — I tak nie byłem im aż tak przydatny. A teraz... nikt się nie kontaktował. Od czasu Spalonej Nocy, nawet wcześniej. Ale jak się skontaktują, to powiem im, że się wypisuję. Że chcę zacząć nowe życie. Póki nie sypnę, powinno być w porządku.
Icarusowi przemknęło przez myśl, że Mona mogła śmiało pójść do swojego kuzyna sędziego i wszystko powtórzyć. Zaraz by przyjechał BUM i zabrał go do aresztu. Potem by pewnie dostał wyrok. Krótki, bo nikomu bezpośredniej krzywdy nie wyrządził. Ale w tym czasie Mo by na pewno znalazła sobie kogoś lepszego. Może tak by było lepiej? Może nie zasługiwała na taką miernotę?
— Jeśli chcesz, mogę... pójść do rodzinnej kamienicy. Jeśli nie chcesz już na mnie patrzeć — Ból wybrzmiał w jego głosie.
Too close to the Sun
You warned me, Father
That if I flew too high
I would fall.
You warned me, Father
That if I flew too high
I would fall.