21.05.2026, 11:06 ✶
Szła za mną całkiem ugodowo, nie odzywając się ani słowem, co w jej przypadku było jasnym sygnałem, że uważała całą tę sytuację za zbędną szopkę, nie za naturalną konsekwencję naszej rozmowy - w końcu chwilę wcześniej w kuchni dosłownie jednym tchem wypluła z siebie informacje o tym cholernym poltergeiście, jakby chciała mieć to z głowy, podczas gdy dla mnie nie było to wcale „nic takiego” godne lakonicznego poruszenia i natychmiastowego przejścia z tym do porządku dziennego, skoro wydarzyło się w biały dzień na środku ulicy i zostało wycelowane akurat w nią, ze wszystkich innych ludzi, którzy tam byli. Dla niej to było tylko „drobne zadrapanie”, jakaś tam nieszkodliwa plamka, która za chwilę zniknie, niby to rozumiałem - widziałem w jej wyrazie twarzy tę cholerną, uzdrowicielską, pragmatyczną ignorancję wobec własnego ciała - gdyby chodziło o mnie, pewnie też tak bym do tego podszedł, jednak w moich oczach nie byliśmy pod tym względem równi. Prue nie zasługiwała na taką ilość dramatycznych wydarzeń, jaką ostatnio serwował jej los. Według wyznawanego przez nią podejścia to była tylko mała opuchlizna, błahe zadrapanie, które bez problemu zniknęłoby za kilka dni, lecz dla mnie ten widok był jak policzek. Widziałem, że w swoich własnych oczach próbowała umniejszyć wagę tego, co się stało, traktując rozwijający się obrzęk jak zwykłe, błahe zadrapanie, które przecież „samo zniknie za kilka dni”, ale dla mnie, kurwa, widok jej zranionej skóry sprawiał, że miałem ochotę roznieść w pył wszystko w promieniu kilku mil.
- Dla ciebie to mose byś i piepszone muśnięcie skszydła motyla, Sun, ale ja nie mam nie mam zamialu staś bezczynnie i patsześ, jak udajesz, sze wszystko jest w posządku, kiedy ewidentnie nie jest. Nie, skolo mosemy to gówno zlikwidowaś plaktysznie od lęki. - Zamilkłem na chwilę, patrząc w dół na jej twarz, na ten nieszczęsny ślad na kości jarzmowej, który w bursztynowym świetle lamp wydawał się jeszcze bardziej fioletowy i bolesny, i całkiem świadomie formułując słowa w taki sposób, by - chociaż bez wątpienia ordynarne - nie dały się tak po prostu zbyć medyczną gadką. Może i ukryła większość jej domniemanych mankamentów i starych blizn w przytulnym półcieniu, ale tej świeżej śliwy na policzku nie dało się już przede mną schować. - Dwa dni czy kilka dni, dla mnie to o dwa dni za długo, szebyś musiała nosiś na twaszy pamiątkę po tym, jak jakieś latające gówno wzięło cię za szywy cel. Los mose sobie szucaś kłody komu chce, ale od ciebie ma się tszymaś s daleka, jasne? - Ta, jasne, zupełnie tak, jakbyśmy kiedykolwiek mieli na to jakikolwiek wpływ.
Uklęknąłem przed kanapą, by znaleźć się na wysokości wzroku Prue, choć jej oczy były już zamknięte, a na twarzy malowało się to specyficzne, profesjonalne wyczekiwanie na pulsujące ciepło specyfiku, które znała pewnie od wczesnego dzieciaka, i którym w przeszłości wielokrotnie tak bardzo usiłowała mnie potraktować. Ostry, eukaliptusowy zapach maści i nuta palonego miodu uderzyły mnie w nodrza, kiedy w końcu szarpnięciem odkręciłem słoik, a potem, wstrzymując oddech, niezwykle ostrożnie przyłożyłem umoczony palec do jej kości jarzmowej, przesuwając nim po sińcu, pozwalając, by leczniczy krem zaczął powoli przynosić ulgę podrażnionej skórze.
- Dla ciebie to mose byś i piepszone muśnięcie skszydła motyla, Sun, ale ja nie mam nie mam zamialu staś bezczynnie i patsześ, jak udajesz, sze wszystko jest w posządku, kiedy ewidentnie nie jest. Nie, skolo mosemy to gówno zlikwidowaś plaktysznie od lęki. - Zamilkłem na chwilę, patrząc w dół na jej twarz, na ten nieszczęsny ślad na kości jarzmowej, który w bursztynowym świetle lamp wydawał się jeszcze bardziej fioletowy i bolesny, i całkiem świadomie formułując słowa w taki sposób, by - chociaż bez wątpienia ordynarne - nie dały się tak po prostu zbyć medyczną gadką. Może i ukryła większość jej domniemanych mankamentów i starych blizn w przytulnym półcieniu, ale tej świeżej śliwy na policzku nie dało się już przede mną schować. - Dwa dni czy kilka dni, dla mnie to o dwa dni za długo, szebyś musiała nosiś na twaszy pamiątkę po tym, jak jakieś latające gówno wzięło cię za szywy cel. Los mose sobie szucaś kłody komu chce, ale od ciebie ma się tszymaś s daleka, jasne? - Ta, jasne, zupełnie tak, jakbyśmy kiedykolwiek mieli na to jakikolwiek wpływ.
Uklęknąłem przed kanapą, by znaleźć się na wysokości wzroku Prue, choć jej oczy były już zamknięte, a na twarzy malowało się to specyficzne, profesjonalne wyczekiwanie na pulsujące ciepło specyfiku, które znała pewnie od wczesnego dzieciaka, i którym w przeszłości wielokrotnie tak bardzo usiłowała mnie potraktować. Ostry, eukaliptusowy zapach maści i nuta palonego miodu uderzyły mnie w nodrza, kiedy w końcu szarpnięciem odkręciłem słoik, a potem, wstrzymując oddech, niezwykle ostrożnie przyłożyłem umoczony palec do jej kości jarzmowej, przesuwając nim po sińcu, pozwalając, by leczniczy krem zaczął powoli przynosić ulgę podrażnionej skórze.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)