21.05.2026, 17:54 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 21.05.2026, 18:08 przez Helloise Rowle.)
Słyszała gruchnięcie, gdy ciała uderzyły o bruk. Słyszała potworne harczenie duszonego człowieka wybijające się wśród trzaskania ognia oraz docierającego od czasu do czasu z oddali huku walących się budynków. Odruchowo jej oczy na krótki moment wybiegły ku zwartym w walce mężczyznom, lecz prędko powróciły tam, gdzie stały problemy własne Helloise w postaci dwóch pozostałych mugolaków.
Zwróciła na siebie ich uwagę, postawiła się sama w ich zasięgu. Widziała wycelowany w siebie gniew, zły wzrok kogoś, kto był gotów krzywdzić. Nic szlachetnego w ich twarzach. Pyski zdziczałych prymitywnych zwierząt. Lecz nie tylko ich spojrzenia czuła na sobie, a również to trzecie, należące do ściśniętej przez jednego z nich kobiety. Zza kotary rozczochranych włosów patrzyły na nią młode oczy, w których tliła się ostatnia, desperacka nadzieja. Nawet przez brud, krew i sińce dostrzegało się, że była młodą, piękną kobietą — takie cierpiały w oczach wielu najwdzięczniej.
Przez krótki moment Helloise nie wiedziała, co zrobić. Widząc zbliżającego się mężczyznę, zastygła w bezruchu, jakby próbowała odwlec w ten sposób konfrontację, która była już na tym etapie nieunikniona. A jednak ta czarownica nie była wojownikiem. Wahała się niemal do ostatniej chwili.
Umilkła szamotnina za jej plecami. Usłyszała trzask łamanej różdżki.
Nie było już czasu na myślenie. Kto inny przetarł tej nocy szlaki i ustanowił prawo dla mugolaków. Mieli płonąć… Niech płoną.
Helloise poruszyła wciąż wyciągniętą różdżką, chcąc wyczarować płomień, który sięgnie podchodzącego do niej człowieka.
// rzut kształtowanie na wyczarowanie płomienia
Z różdżki poleciały ledwie smętne iskry. Przerażona porażką czarownica cofnęła się o krok, czując, że serce zabiło jej mocniej i zamarło na moment.
W obliczu próby ataku mugolak nie zamierzał pozostać dłużny. Podniósł własną różdżkę i zamaszystym ruchem wyprowadził zaklęcie mające cisnąć czarownicą o ścianę kamienicy.
// rzut dla NPC na translokację (2k), żeby odrzucić Helę
Siła zaklęcia zmiotła Helloise na drugą stronę ulicy, gdzie gruchnęła plecami o ceglany mur, tracąc dech w piersiach. Padła na bruk, amortyzując się jedną ręką, co nie pomogło jej wiele. W drugiej dłoni wciąż kurczowo ściskała różdżkę.
Kilka pierwszych oddechów bolało, były płytkie, niewystarczające. Ledwie jednak wyszła z pierwszego szoku, czarownica zebrała się z chodnika do siadu, a następnie niezgrabnie wstała. Strach przyćmił gniew. Teraz dopiero zapragnęła zemsty.
Zwróciła na siebie ich uwagę, postawiła się sama w ich zasięgu. Widziała wycelowany w siebie gniew, zły wzrok kogoś, kto był gotów krzywdzić. Nic szlachetnego w ich twarzach. Pyski zdziczałych prymitywnych zwierząt. Lecz nie tylko ich spojrzenia czuła na sobie, a również to trzecie, należące do ściśniętej przez jednego z nich kobiety. Zza kotary rozczochranych włosów patrzyły na nią młode oczy, w których tliła się ostatnia, desperacka nadzieja. Nawet przez brud, krew i sińce dostrzegało się, że była młodą, piękną kobietą — takie cierpiały w oczach wielu najwdzięczniej.
Przez krótki moment Helloise nie wiedziała, co zrobić. Widząc zbliżającego się mężczyznę, zastygła w bezruchu, jakby próbowała odwlec w ten sposób konfrontację, która była już na tym etapie nieunikniona. A jednak ta czarownica nie była wojownikiem. Wahała się niemal do ostatniej chwili.
Umilkła szamotnina za jej plecami. Usłyszała trzask łamanej różdżki.
Nie było już czasu na myślenie. Kto inny przetarł tej nocy szlaki i ustanowił prawo dla mugolaków. Mieli płonąć… Niech płoną.
Helloise poruszyła wciąż wyciągniętą różdżką, chcąc wyczarować płomień, który sięgnie podchodzącego do niej człowieka.
// rzut kształtowanie na wyczarowanie płomienia
Rzut N 1d100 - 32
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Z różdżki poleciały ledwie smętne iskry. Przerażona porażką czarownica cofnęła się o krok, czując, że serce zabiło jej mocniej i zamarło na moment.
W obliczu próby ataku mugolak nie zamierzał pozostać dłużny. Podniósł własną różdżkę i zamaszystym ruchem wyprowadził zaklęcie mające cisnąć czarownicą o ścianę kamienicy.
// rzut dla NPC na translokację (2k), żeby odrzucić Helę
Rzut N 1d100 - 77
Sukces!
Sukces!
Siła zaklęcia zmiotła Helloise na drugą stronę ulicy, gdzie gruchnęła plecami o ceglany mur, tracąc dech w piersiach. Padła na bruk, amortyzując się jedną ręką, co nie pomogło jej wiele. W drugiej dłoni wciąż kurczowo ściskała różdżkę.
Kilka pierwszych oddechów bolało, były płytkie, niewystarczające. Ledwie jednak wyszła z pierwszego szoku, czarownica zebrała się z chodnika do siadu, a następnie niezgrabnie wstała. Strach przyćmił gniew. Teraz dopiero zapragnęła zemsty.
dotknij trawy