24.05.2026, 08:01 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 24.05.2026, 08:01 przez Henry Lockhart.)
Przyjrzał się papierosowi, gdy usłyszał, że był to Benson. W jakim świecie miałby wystarczająco kasy, żeby raczyć się akurat takimi szlugami? Nie spodziewał się, żeby w Proroku go awansowali w najbliższym czasie. Chyba, że jacyś dziennikarze zginęliby tej nocy i trzeba by zapełnić lukę… Henry nawet nie chciał o czymś takim myśleć. Zdobycie posady po trupie wydało mu się nie tylko żałosne i śliskie, ale też najzwyczajniej mrożące krew w żyłach.
— Dziękuję — powiedział cicho. Cieszył się skrycie, że lekarka nie chciała od niego żadnej zapłaty. — Jest pani dobrą osobą.
Problem tkwił w tym, że dobra było tak cholernie mało. Nie miało ono przecież rozmachu. Nie przypominało o sobie, spalając pół Londynu. Wydawało się ono małe i słabe. Jak w takiej sytuacji nie dać się przytłoczyć? Jak znaleźć nadzieję, wiedząc, że na świecie jest tyle zła?
Przypomnieli się mu mężczyźni, którzy gasili pożar. Te słowa Anthony'ego Shafiqa: Twoje zdjęcia pozwolą przetrwać nadziei. Widział, jak ryzykowali życiem, gasząc pożary. Ich twarze poznaczone bólem i determinacją, by pomóc jak największej liczbie osób. Przywołał w pamięci tamtą dziewczynę, którą uratowali razem z Hannibalem. Wdzięczność w jej oczach i to uczucie… Mimo panującego koszmaru wydawało się ono tak niesamowicie przyjemne… To przeświadczenie, że postępowało się właściwie.
Przyjął dłoń kobiety, resztkami sił podniósł się z ziemi.
— Dobrze. Ale jak będziemy już blisko mojego bloku, niech pani idzie. Poradzę sobie już tam sam, a pewnie w Londynie wciąż są osoby, które potrzebują pomocy.
Ustabilizował się jakimś cudem na nogach i po chwili oboje ruszyli w stronę domu chłopaka.
— Dziękuję — powiedział cicho. Cieszył się skrycie, że lekarka nie chciała od niego żadnej zapłaty. — Jest pani dobrą osobą.
Problem tkwił w tym, że dobra było tak cholernie mało. Nie miało ono przecież rozmachu. Nie przypominało o sobie, spalając pół Londynu. Wydawało się ono małe i słabe. Jak w takiej sytuacji nie dać się przytłoczyć? Jak znaleźć nadzieję, wiedząc, że na świecie jest tyle zła?
Przypomnieli się mu mężczyźni, którzy gasili pożar. Te słowa Anthony'ego Shafiqa: Twoje zdjęcia pozwolą przetrwać nadziei. Widział, jak ryzykowali życiem, gasząc pożary. Ich twarze poznaczone bólem i determinacją, by pomóc jak największej liczbie osób. Przywołał w pamięci tamtą dziewczynę, którą uratowali razem z Hannibalem. Wdzięczność w jej oczach i to uczucie… Mimo panującego koszmaru wydawało się ono tak niesamowicie przyjemne… To przeświadczenie, że postępowało się właściwie.
Przyjął dłoń kobiety, resztkami sił podniósł się z ziemi.
— Dobrze. Ale jak będziemy już blisko mojego bloku, niech pani idzie. Poradzę sobie już tam sam, a pewnie w Londynie wciąż są osoby, które potrzebują pomocy.
Ustabilizował się jakimś cudem na nogach i po chwili oboje ruszyli w stronę domu chłopaka.
Koniec sesji
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.