26.05.2026, 13:24 ✶
— Lukas Nott — odpowiedział po chwili.
Nazwisko zabrzmiało słabiej, niż powinno. Normalnie nosił je pewniej, nawet jeśli nie zawsze z dumą, ale teraz było tylko kolejnym ciężarem w ustach, obok smaku krwi, sadzy i czegoś gorzkiego, co nie chciało zniknąć mimo kolejnych przełknięć. Odprowadził wzrokiem Millie, gdy zerwała się w poszukiwaniu tych swoich ciągutek. Przez moment patrzył, jak przeciska się przez ludzi z właściwym sobie chaosem, po drodze niemal na kogoś wpadając
— To nie jest normalne — wydusił ochryple.
Rozpiął kilka guzików koszuli, niezgrabnie, z wyraźnym wysiłkiem. Każdy ruch ciągnął go pod żebrami, a plecy odpowiadały tępym bólem gdzieś pod lewą łopatką. Przesunął się odrobinę, żeby Basilius mógł go obejrzeć, ale zaraz syknął i znieruchomiał.
— Tam — wskazał nieprecyzyjnie za siebie. — Lewa strona. Pod łopatką i niżej, przy żebrach. Nie pamiętam, czy oberwałem, czy upadłem. Wszystko mi się miesza.
Oddychał płytko, ostrożnie, jakby każdy głębszy wdech mógł uruchomić coś gorszego. Przez chwilę śledził ruchy lekarza z napięciem człowieka, który bardzo chciał zachować kontrolę, ale właśnie musiał oddać ją komuś innemu.
— Ta czarna chmura… to nie był zwykły dym — powiedział ciszej.
Przełknął ślinę i skrzywił się z bólu.
— Jeśli zacznę odpływać, przywróć mnie. Zaklęciem, wodą, policzkiem, czymkolwiek. Tylko bez mówienia, żebym się uspokoił.
Podniósł na niego zmęczone, ale przytomniejsze spojrzenie.
Lukas odwrócił się z wyraźną niechęcią, bardziej z przymusu niż z posłuszeństwa, i pozwolił materiałowi koszuli zsunąć się z ramion na tyle, by Basilius mógł obejrzeć plecy. Nawet w tym stanie widać było, że ciało miał mocne, przyzwyczajone do wysiłku, z szerokimi barkami i napiętymi mięśniami człowieka, który większość życia spędził w powietrzu, walcząc z wiatrem i przeciążeniem. Skóra na plecach była sina w kilku miejscach, zwłaszcza pod lewą łopatką i niżej, przy żebrach, gdzie ciemne stłuczenie rozlewało się nierówno pod skórą, jakby uderzył w coś twardego. Między łopatkami i na barkach miał płytkie zadrapania, częściowo zaschnięte, częściowo tylko zabrudzone pyłem, sadzą i kurzem, który przykleił się do potu. Nie wyglądało to czysto. Całe jego plecy nosiły na sobie ślad tej brutalnej nocy.
Najgorzej wyglądało miejsce po lewej stronie, nieco poniżej łopatki. Skóra była tam zaczerwieniona i podrażniona, z nieregularnym śladem po gorącu, jakby musnął go język ognia albo rozgrzany odprysk. Rana nie była głęboka, ale brzydka: sucha na brzegach, ciemniejsza pośrodku, otoczona czerwonym, napiętym pasmem skóry. Przy każdym jego oddechu mięśnie wokół niej drgały lekko, zdradzając ból, który Lukas próbował trzymać w ryzach samym uporem.
Nazwisko zabrzmiało słabiej, niż powinno. Normalnie nosił je pewniej, nawet jeśli nie zawsze z dumą, ale teraz było tylko kolejnym ciężarem w ustach, obok smaku krwi, sadzy i czegoś gorzkiego, co nie chciało zniknąć mimo kolejnych przełknięć. Odprowadził wzrokiem Millie, gdy zerwała się w poszukiwaniu tych swoich ciągutek. Przez moment patrzył, jak przeciska się przez ludzi z właściwym sobie chaosem, po drodze niemal na kogoś wpadając
— To nie jest normalne — wydusił ochryple.
Rozpiął kilka guzików koszuli, niezgrabnie, z wyraźnym wysiłkiem. Każdy ruch ciągnął go pod żebrami, a plecy odpowiadały tępym bólem gdzieś pod lewą łopatką. Przesunął się odrobinę, żeby Basilius mógł go obejrzeć, ale zaraz syknął i znieruchomiał.
— Tam — wskazał nieprecyzyjnie za siebie. — Lewa strona. Pod łopatką i niżej, przy żebrach. Nie pamiętam, czy oberwałem, czy upadłem. Wszystko mi się miesza.
Oddychał płytko, ostrożnie, jakby każdy głębszy wdech mógł uruchomić coś gorszego. Przez chwilę śledził ruchy lekarza z napięciem człowieka, który bardzo chciał zachować kontrolę, ale właśnie musiał oddać ją komuś innemu.
— Ta czarna chmura… to nie był zwykły dym — powiedział ciszej.
Przełknął ślinę i skrzywił się z bólu.
— Jeśli zacznę odpływać, przywróć mnie. Zaklęciem, wodą, policzkiem, czymkolwiek. Tylko bez mówienia, żebym się uspokoił.
Podniósł na niego zmęczone, ale przytomniejsze spojrzenie.
Lukas odwrócił się z wyraźną niechęcią, bardziej z przymusu niż z posłuszeństwa, i pozwolił materiałowi koszuli zsunąć się z ramion na tyle, by Basilius mógł obejrzeć plecy. Nawet w tym stanie widać było, że ciało miał mocne, przyzwyczajone do wysiłku, z szerokimi barkami i napiętymi mięśniami człowieka, który większość życia spędził w powietrzu, walcząc z wiatrem i przeciążeniem. Skóra na plecach była sina w kilku miejscach, zwłaszcza pod lewą łopatką i niżej, przy żebrach, gdzie ciemne stłuczenie rozlewało się nierówno pod skórą, jakby uderzył w coś twardego. Między łopatkami i na barkach miał płytkie zadrapania, częściowo zaschnięte, częściowo tylko zabrudzone pyłem, sadzą i kurzem, który przykleił się do potu. Nie wyglądało to czysto. Całe jego plecy nosiły na sobie ślad tej brutalnej nocy.
Najgorzej wyglądało miejsce po lewej stronie, nieco poniżej łopatki. Skóra była tam zaczerwieniona i podrażniona, z nieregularnym śladem po gorącu, jakby musnął go język ognia albo rozgrzany odprysk. Rana nie była głęboka, ale brzydka: sucha na brzegach, ciemniejsza pośrodku, otoczona czerwonym, napiętym pasmem skóry. Przy każdym jego oddechu mięśnie wokół niej drgały lekko, zdradzając ból, który Lukas próbował trzymać w ryzach samym uporem.