• Londyn
  • Świstoklik
    • Mapa Huncwotów
    • Spis lokacji
    • Kalendarium
  • Dołącz do gry
  • Zaloguj się
  • Postacie
  • Accio
  • Indeks
  • Gracze
  • Accio
Secrets of London Greater London Niemagiczny Londyn v
« Wstecz 1 2 3 4 5 … 8 Dalej »
[15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott)

[15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott)
#BigDickEnergy

When does a man die?

wiek
25
sława
V
krew
czysta
genetyka
—
zawód
Szukający Puddlemere United
Wysoki (ok. 190 cm), umięśniony mężczyzna. Kolor włosów ciemny blond, lekko roztrzepane. Jasnoniebieskie oczy. Lekko uchylone usta odsłaniają równe, białe zęby. Ubrany w koszulę, dobrze skrojoną marynarkę i dopasowane spodnie - paleta: czerń, granat, biel oraz odcienie szarości.

Lukas Nott
#6
26.05.2026, 19:25  ✶  
Lukas przez chwilę zwisł w konsternacji własnych myśli. Nie zasłużyła na to, co ją spotkało. Proste. Oczywiste. Jedno z tych zdań, które ludzie mówili przy trumnach, bo nie dało się powiedzieć nic mądrzejszego. A jednak w ustach Astorii zabrzmiało inaczej. Nie jak uprzejma formuła. Raczej jak coś, co przeszło jej przez gardło z trudem, zahaczając po drodze o wszystko, czego nie chciała nazwać. Spojrzał na nią kątem oka, ale nie od razu. Najpierw utkwił wzrok w kwiatach ułożonych przy trumnie, w białych liliach. Dopiero potem przeniósł spojrzenie na jej profil.
— Nie — powiedział cicho. — Nie zasłużyła.
Brzmiało to słabo. Jak potwierdzenie czegoś, co nie wymagało potwierdzenia. Przez moment miał ochotę dodać coś o sprawiedliwości, o tym, że dobrzy ludzie nie powinni kończyć w taki sposób, że świat powinien mieć jakieś zasady, jakąś cholerną logikę. Ale po dziewiątym września podobne słowa wydawały mu się szczególnie idiotyczne. Świat nie miał żadnych zasad. Miał tylko konsekwencje.
— Mało kto zasłużył — dodał po chwili, ciszej. — A jednak ostatnio ziemia przyjmuje wszystkich po kolei, jakby ktoś prowadził listę i odhaczał nazwiska bez większego namysłu.
Skrzywił się lekko, zaraz po tym, jak to powiedział. Znów zabrzmiało gorzej, niż zamierzał. Za ciężko, za gorzko, zbyt blisko czegoś, czego nie powinno się mówić kobiecie stojącej przy cudzym pogrzebie. Przełknął ślinę i odwrócił wzrok.
— Wybacz. To też nie było szczególnie eleganckie.
Przez chwilę wydawało mu się, że Astoria coś odpowie. Może z ironią, może chłodno, może tylko krótkim spojrzeniem, które wystarczyłoby za cały komentarz. Lukas czekał na to niemal odruchowo, jakby jakaś część jego pamięci wciąż spodziewała się po niej tego dawnego, ostrego tonu z Hogwartu. Z przodu poruszył się starszy czarodziej w ciemnej szacie, a cichy szmer rozmów zaczął stopniowo gasnąć. Najpierw urwało się kilka głosów najbliżej grobu, potem kolejne, aż w końcu cały cmentarz przykryła ta szczególna cisza, która nie była spokojem, tylko oczekiwaniem na coś nieprzyjemnie ostatecznego. Ludzie odwracali głowy w stronę trumny, poprawiali rękawiczki, prostowali plecy. Ktoś jeszcze szepnął ostatnie słowo, ktoś inny odchrząknął zbyt głośno i natychmiast spuścił wzrok, jakby samo gardło zdradziło go w najgorszym momencie. Ceremonia się zaczęła.
Lukas odruchowo znieruchomiał. Nie wykonał żadnego wielkiego gestu, nie pochylił głowy głębiej niż inni, nie splótł dłoni w nabożnym skupieniu. Czarodziej prowadzący pogrzeb mówił głosem spokojnym, niskim, wyćwiczonym przez lata podobnych pożegnań. Lukas nie lubił tego tonu. Nie dlatego, że był fałszywy. Może właśnie dlatego, że był zbyt dobrze dobrany. Człowiek wiedział, kiedy zrobić pauzę, kiedy spuścić wzrok, kiedy wypowiedzieć imię z ciężarem większym o dokładnie tyle, by zabrzmiało to godnie, ale nie teatralnie. Wszystko miało swoje miejsce. Każde zdanie, każdy ruch, każde milczenie. Śmierć opakowana w przyzwoitość. Penelope. Jej imię wracało raz po raz, wplatane w kolejne wspomnienia. Mówiono o jej łagodności, o zamiłowaniu do sztuki, o tym, że potrafiła zatrzymywać się przy rzeczach, które inni mijali bez zastanowienia. Ktoś wspomniał jej poczucie humoru. Ktoś inny to, że nigdy nie przychodziła z pustymi rękami, jeśli wiedziała, że ktoś przeżywał gorszy okres. Słowa układały się w portret ładny, czysty, prawie bezpieczny. Lukas słuchał i coraz mocniej zaciskał szczękę. Nie dlatego, że nie wierzył. Wierzył. Właśnie to było najgorsze. Przez te kilka krótkich rozmów w kawiarni zdążył zobaczyć tyle, żeby rozpoznać w tych wspomnieniach prawdziwą kobietę. Tę samą, która patrzyła na niego znad filiżanki i mówiła rzeczy tak bezczelnie trafne, że człowiek nie wiedział, czy powinien się śmiać, czy obrazić. A teraz stała się głosem obcego człowieka nad trumną. Kątem oka dostrzegł Astorię. Nie odwrócił głowy całkiem. Nie chciał wyglądać, jakby ją obserwował. Widział tylko tyle, ile mógł zobaczyć bez naruszania tej cienkiej granicy przyzwoitości. Nie powinien był o tym myśleć. Nie powinien był próbować zgadywać, co siedziało w jej głowie. Astoria Avery zawsze wyglądała jak ktoś, kto wolałby spalić człowieka samym spojrzeniem, niż pozwolić mu zauważyć choćby cień słabości. Może dlatego teraz jeszcze mocniej pilnował się, żeby nie patrzeć zbyt długo.
Prowadzący uniósł różdżkę. Kilka białych lilii oderwało się od wieńca i powoli opadło na wieko trumny. Potem kolejne. Magia ułożyła je z delikatnością, która w innych okolicznościach mogłaby zachwycać. Tutaj wydawała się niemal okrutna. Zbyt piękna. Zbyt spokojna. Lukas patrzył na te kwiaty i miał ochotę powiedzieć komuś, że to niczego nie zmienia. Że lilie nie łagodzą śmierci. Że najstaranniej dobrany gest nie cofnie krwi z bruku, nie uciszy krzyków, nie wymaże z pamięci twarzy ludzi, którzy jeszcze chwilę wcześniej oddychali. Nie powiedział nic, a trumna zaczęła opadać. Poczuł chłód na karku, choć wiatr wcale nie przybrał na sile. Przez chwilę wszystko stało się nieznośnie wyraźne: mokra ziemia przy krawędzi grobu, czarne buty odciśnięte w błocie, zapach lilii mieszający się z wilgocią, przytłumione szlochy ludzi, którzy nawet rozpaczać próbowali cicho. Patrzył na to i miał wrażenie, że sam dźwięk świata został przyciszony, żeby lepiej było słychać opadające drewno. Trumna zatrzymała się na dole. Prowadzący wypowiedział ostatnie słowa. Lukas ich nie zapamiętał. Coś o pamięci. Coś o świetle. Coś o tym, że człowiek nie odchodzi całkiem, dopóki ktoś niesie go dalej w sobie. Ładne zdania. Może nawet prawdziwe. W tej chwili brzmiały jednak jak rzeczy mówione przez żywych, którzy musieli wymyślić cokolwiek, by nie oszaleć na widok ziemi zasypującej czyjeś imię.
« Starszy wątek | Nowszy wątek »

Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości

Podsumowanie aktywności: Przełącz sortowanie alfabetycznie/ilość słów Astoria Avery (2980), Lukas Nott (2792)




Wiadomości w tym wątku
[15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 06.05.2026, 00:12
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 06.05.2026, 21:19
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 18.05.2026, 00:35
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 18.05.2026, 23:32
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 25.05.2026, 00:19
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 26.05.2026, 19:25
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 02.06.2026, 23:08
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Lukas Nott - 09.06.2026, 23:06
RE: [15.09.1972] Sorrows, prayers (Astoria Avery, Lukas Nott) - przez Astoria Avery - 08.07.2026, 17:29

  • Pokaż wersję do druku
  • Subskrybuj ten wątek

Spis Treści
Zakładki
Tryb normalny
Tryb drzewa