27.05.2026, 16:45 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.05.2026, 17:13 przez Helloise Rowle.)
Nigdy nie rozważała siebie w kategoriach ofiary, a jednak na krótką chwilę znalazła się na tej upokarzającej pozycji — i to z czyjej ręki. Oczy Helloise pociemniały gniewem, rysy twarzy ściągnęły się w grymasie pomiędzy furią a lękiem. Nie zamierzała się poddawać. Już unosiła rękę z różdżką, żeby atakować, uciekając się do swojej najlepszej szansy: magii…
Wtem agresora zmiotło wprost sprzed jej nosa. Znów ten łoskot obijających się ciał, zwierzęcej wręcz szamotaniny. Czarownica stała przez chwilę zaskoczona, ciężko oddychając, z oczyma otwartymi szeroko i różdżką w pół uniesioną do ataku. Buzowała w niej złość, która nie zdążyła znaleźć ujścia. Obserwowała, jak drugi z mugolaków puszcza kobietę. Ta kobieta… Helloise jeszcze przed chwilą chciała podążyć do niej, czule się nią zająć. Teraz tylko spojrzała na nią długo i dziwnie, gdy tamta uwolniona, podtrzymując się muru, próbowała pełznąć w stronę wejścia do kamienicy.
Helloise odwróciła się od niej i sztywno przeszła kawałek dalej, gdzie wśród sterty gruzów zdewastowanej kamienicy i zbitych okien leżały ostre odłamki szyb. Podniosła jeden z większych, podłużny, wyszczerbiony i zakończony ostro. Czarownica pociągnęła rękaw wierzchniej szaty w dół, żeby nie zaciskać na szkle nagiej dłoni.
Gdy zagłębiała się w zaułek, w stronę walczących, dudniło jej w głowie tylko jedno: zemsta. Miała wciąż przed oczami ten uśmiech żółtych zębów, gdy mugolak myślał, że będzie miał i ją. Chciała własną rękę przyłożyć do tego, aby ów uśmiech zerwać z twarzy bydlęcej. Nie było w jej złości miejsca na wdzięczność dla Lukasa za ratunek — nie miała pojęcia, kim był; nie dbała o niego. Ot, człowiek, który znalazł się obok.
// Tutaj jest rzut NPC AF (3) na to, czy uda mu się złapać Lukasa
Być może mugolak przeliczył się, a może Lukas okazał się szybszy i nie dał się zaskoczyć. Agresor został odepchnięty. Zrobił kilka pokracznych kroków w tył, aby utrzymać równowagę. Wtedy pojawiła się za jego plecami wiedźma dzierżąca szklany odłamek. Zamachnęła się na napastnika, aby wbić szkło z góry w bark.
// Tutaj rzut Helloise AF (1), która próbuje mugolaka zajść od tyłu i dźgnąć
Szkło nie weszło w ciało wcale łatwo ani tak głęboko, jak by sobie życzyła; co prawda rozerwało cienkie ubranie i skórę, ale zamiast się wbić, ześlizgnęło się wraz z jej ręką. Natychmiast cofnęła się o kilka kroków, aby spróbować się usunąć z zasięgu rąk tego człowieka, zanim on zorientuje się w tym, co się stało. Odrzuciła szkło, które rozerwało przy uderzeniu również rękaw jej szaty. Wymieniła je z powrotem na różdżkę.
Wtem agresora zmiotło wprost sprzed jej nosa. Znów ten łoskot obijających się ciał, zwierzęcej wręcz szamotaniny. Czarownica stała przez chwilę zaskoczona, ciężko oddychając, z oczyma otwartymi szeroko i różdżką w pół uniesioną do ataku. Buzowała w niej złość, która nie zdążyła znaleźć ujścia. Obserwowała, jak drugi z mugolaków puszcza kobietę. Ta kobieta… Helloise jeszcze przed chwilą chciała podążyć do niej, czule się nią zająć. Teraz tylko spojrzała na nią długo i dziwnie, gdy tamta uwolniona, podtrzymując się muru, próbowała pełznąć w stronę wejścia do kamienicy.
Helloise odwróciła się od niej i sztywno przeszła kawałek dalej, gdzie wśród sterty gruzów zdewastowanej kamienicy i zbitych okien leżały ostre odłamki szyb. Podniosła jeden z większych, podłużny, wyszczerbiony i zakończony ostro. Czarownica pociągnęła rękaw wierzchniej szaty w dół, żeby nie zaciskać na szkle nagiej dłoni.
Gdy zagłębiała się w zaułek, w stronę walczących, dudniło jej w głowie tylko jedno: zemsta. Miała wciąż przed oczami ten uśmiech żółtych zębów, gdy mugolak myślał, że będzie miał i ją. Chciała własną rękę przyłożyć do tego, aby ów uśmiech zerwać z twarzy bydlęcej. Nie było w jej złości miejsca na wdzięczność dla Lukasa za ratunek — nie miała pojęcia, kim był; nie dbała o niego. Ot, człowiek, który znalazł się obok.
// Tutaj jest rzut NPC AF (3) na to, czy uda mu się złapać Lukasa
Rzut Z 1d100 - 22
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Być może mugolak przeliczył się, a może Lukas okazał się szybszy i nie dał się zaskoczyć. Agresor został odepchnięty. Zrobił kilka pokracznych kroków w tył, aby utrzymać równowagę. Wtedy pojawiła się za jego plecami wiedźma dzierżąca szklany odłamek. Zamachnęła się na napastnika, aby wbić szkło z góry w bark.
// Tutaj rzut Helloise AF (1), która próbuje mugolaka zajść od tyłu i dźgnąć
Rzut O 1d100 - 75
Sukces!
Sukces!
Szkło nie weszło w ciało wcale łatwo ani tak głęboko, jak by sobie życzyła; co prawda rozerwało cienkie ubranie i skórę, ale zamiast się wbić, ześlizgnęło się wraz z jej ręką. Natychmiast cofnęła się o kilka kroków, aby spróbować się usunąć z zasięgu rąk tego człowieka, zanim on zorientuje się w tym, co się stało. Odrzuciła szkło, które rozerwało przy uderzeniu również rękaw jej szaty. Wymieniła je z powrotem na różdżkę.
dotknij trawy