27.05.2026, 20:22 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.09.2026, 08:51 przez Zenon Kozioł.)
— Stolik dla trzech osób… Nie, nie przyszedłem tu sam…
Z boku wejścia stał Zenek oraz jedna z nieszczęśliwie zagarniętych przez niego kelnerek, chociaż po zachowaniu Zenka trudno było wywnioskować, kto był bardziej nieszczęśliwy. Co i rusz przeczesywał włosy, ciągnął za krawat albo wkładał ręce do kieszeni, by niemal natychmiast je wyjąć. Kiwał się na piętach w przód i w tył, w przód i w tył. Raz wyciągnął nawet łapacz snów, by po chwili natychmiast go schować. Kelnerka, zatrudniona przez Bertiego Botta, by naturalnie umilać gościom przebieg wydarzenia, spoglądała na niego z zatroskaną miną. Po chwili jej usta znowu zaczynały się poruszać.
— Nie, trzy osoby będą. Mówiłem — wzdychał ponownie Zenek i znowu zaczynał się kiwać.
Salon mody męskiej SWING odwiedzony tydzień wcześniej przysłużył się ku temu, że na otwarciu Łyżeczki Zenek wyglądał jak człowiek. Nawet, jeśli subiekt gapił się na niego podejrzliwie i marszczył nos.
Szczuroszczety pracowały bez wytchnienia dzień i noc, by uprasować Zenkowi odświętną białą koszulę. Na ramiona zarzuciły mu niezwiązany krawat, a nogi odziały w plisowane spodnie. Na koniec, gdy godzina otwarcia Zaklętej Łyżeczki się zbliżała, cztery szczuroszczety zamieniły się w konie, a piąty — w woźnicę. Nie no, żartuję, Zenek przyszedł pieszo.
Skanował nerwowo gości restauracji, tych wchodzących, rozsiadających się i tych, co już skakali do łazienki. Raz w jedną, raz w drugą, głowa chodziła mu równie żwawo, co reszta ciała. Zenek oczekiwał na swoich towarzyszy. Trudno powiedzieć, czy zjawił się spóźniony, przedwcześnie czy idealnie na czas. Zenek sam nie wiedział. Faktem było, że Crowa i Nory Figg (tej od przepysznej białej czekolady) nigdzie nie widział.
Szczęśliwie nie stał w lobby całkiem sam. Mignął mu znajomy kapelusz zakrywający znajomą łysinę, a tuż obok niego — pani w wieku płodnym. Gdy kelnerka odeszła od niego na sekundę, bo ileż można, miała innych gości do obsłużenia, Zenek czmychnął do środka. Przecież wstęp i tak był wolny.
Zaszedł do stolika Woody'ego i Aseny, z nonszalancją nachylając się nad siedzącymi gośćmi. Ręce trzymał w kieszeni.
— Woody, Asena, dzień dobry — kiwnął każdemu z osobna głową, chociaż widzieli się jeszcze kilka godzin temu w Rejwachu — Gratuluję pożycia.
Z boku wejścia stał Zenek oraz jedna z nieszczęśliwie zagarniętych przez niego kelnerek, chociaż po zachowaniu Zenka trudno było wywnioskować, kto był bardziej nieszczęśliwy. Co i rusz przeczesywał włosy, ciągnął za krawat albo wkładał ręce do kieszeni, by niemal natychmiast je wyjąć. Kiwał się na piętach w przód i w tył, w przód i w tył. Raz wyciągnął nawet łapacz snów, by po chwili natychmiast go schować. Kelnerka, zatrudniona przez Bertiego Botta, by naturalnie umilać gościom przebieg wydarzenia, spoglądała na niego z zatroskaną miną. Po chwili jej usta znowu zaczynały się poruszać.
— Nie, trzy osoby będą. Mówiłem — wzdychał ponownie Zenek i znowu zaczynał się kiwać.
Salon mody męskiej SWING odwiedzony tydzień wcześniej przysłużył się ku temu, że na otwarciu Łyżeczki Zenek wyglądał jak człowiek. Nawet, jeśli subiekt gapił się na niego podejrzliwie i marszczył nos.
Szczuroszczety pracowały bez wytchnienia dzień i noc, by uprasować Zenkowi odświętną białą koszulę. Na ramiona zarzuciły mu niezwiązany krawat, a nogi odziały w plisowane spodnie. Na koniec, gdy godzina otwarcia Zaklętej Łyżeczki się zbliżała, cztery szczuroszczety zamieniły się w konie, a piąty — w woźnicę. Nie no, żartuję, Zenek przyszedł pieszo.
Skanował nerwowo gości restauracji, tych wchodzących, rozsiadających się i tych, co już skakali do łazienki. Raz w jedną, raz w drugą, głowa chodziła mu równie żwawo, co reszta ciała. Zenek oczekiwał na swoich towarzyszy. Trudno powiedzieć, czy zjawił się spóźniony, przedwcześnie czy idealnie na czas. Zenek sam nie wiedział. Faktem było, że Crowa i Nory Figg (tej od przepysznej białej czekolady) nigdzie nie widział.
Szczęśliwie nie stał w lobby całkiem sam. Mignął mu znajomy kapelusz zakrywający znajomą łysinę, a tuż obok niego — pani w wieku płodnym. Gdy kelnerka odeszła od niego na sekundę, bo ileż można, miała innych gości do obsłużenia, Zenek czmychnął do środka. Przecież wstęp i tak był wolny.
Zaszedł do stolika Woody'ego i Aseny, z nonszalancją nachylając się nad siedzącymi gośćmi. Ręce trzymał w kieszeni.
— Woody, Asena, dzień dobry — kiwnął każdemu z osobna głową, chociaż widzieli się jeszcze kilka godzin temu w Rejwachu — Gratuluję pożycia.
Sen jest bratem śmierci.