jesień, 17 września 1972, kamienica Victorii Lestrange

– Nie wiem czy to klamra, Berht. Prawda jest taka, że nadal tego wszystkiego do końca nie rozumiem – nie w pełni przynajmniej, bo przez te miesiące zdołała jakoś sobie to wszystko poukładać i przynajmniej częściowo dojść do jakichś wniosków, lecz nie bez pomocy książek i rozmów z różnymi specjalistami, z czego żaden nie był w stu procentach przekonany co dokładnie się wydarzyło. – I… Wiesz. Nie przeczytasz tego nigdzie, ale to ja jestem powodem, dla którego w ogóle dostaliśmy się do Limbo i do teraz nie do końca wiem co dokładnie się wydarzyło i dlaczego – dlaczego tylko ona widziała w ogniu jakiś dziwny obraz. Dlaczego tylko ona poczuła, że musi pomóc kobiecie, która stała oko w oko z Voldemortem i Śmierciożercami. Dlaczego tylko ona poczuła, jak się do nich dostać. Czuła się winna, chociaż tylko częściowo. Częściowo, bo w głębi serca wiedziała, że to, że się tam znaleźli, w jakiś sposób pokrzyżowało plany Voldemorta. Ale przez nią trójka innych funkcjonariuszy do dzisiaj zmagała się z konsekwencjami tej wycieczki. Tak jak wiedziała, że przez to, co z Limbo zabrali, Anglię prawdopodobnie nawiedzały anomalie – i jednocześnie wiedziała, że rezygnacja z tego, była głupotą. Głupotą, bo nie tylko oni coś zabrali, Śmierciożercy też tam byli, a oni z energią Limbo z pewnością dobrowolnie się nie rozstaną. – Ale nie wydaje mi się, żeby ludzie powinni o tym wiedzieć. Bo co, jeśli ktoś jeszcze będzie się próbował dostać do Limbo… Skutek może być opłakany. Atreus nieomal zginął przez to wszystko – i gdyby Isobell go nie wyciągnęła (a Victoria rozumiała, że musiało w jakiś sposób chodzić o jego duszę, energię), to byłby już martwy. – To jedno z najbardziej surrealnych doświadczeń mojego życia – dodała, zastanawiając się nad sugestią Dægberhta. – Może to nie jest zły pomysł… Ale czy nie jest trochę za szybko na taką książkę? – czy ona była na to gotowa przede wszystkim…