[1.10.1972, Icona] Niech mówią, że to nie jest miłość

Kiedy weszła do mieszkania, Icarus pospiesznie przeczesał palcami włosy i chuchnął sobie w dłoń, by sprawdzić, czy dobrze pachnie mu z ust. Poprawił kołnierzyk koszuli. Po chwili podszedł do przedpokoju, by ujrzeć kobietę swojego życia. Wciąż miała na sobie płaszcz, wyglądała na zmęczoną pracą. A jednak, kiedy tylko jego spojrzenie na niej spoczęło, pojawiła się potrzeba. Tak jakby nie pił od kilku dni i pojawiło się przed nim źródło krystalicznie czystej wody.

– To tak oczywiste? – zapytał z uśmiechem, po czym podszedł jeszcze bliżej. Położył dłoń na policzku Mo, odgarnął z niego płomieniste włosy. – Tęskniłem za tobą.

Nachylił się do pocałunku, wszystko w nim jakby drżało. Jednak w ostatniej chwili powstrzymał się przed złączeniem ich ust. Całus wylądował na policzku. To było jedynie przywitanie. Wstęp. Czy to takie złe, że chciał jeszcze chwilę podtrzymać napięcie? Podroczyć się trochę?

Pomógł jej zdjąć płaszcz, odwiesił go na wieszak w szafie. Potem jego dłoń wylądowała na jej plecach.

– Przygotowałem kolację. Pewnie jesteś głodna – popchnął ją delikatnie w stronę jadalni. Każdy dotyk sprawiał, że czuł niemal bolesny niedosyt, ale musiał się opanować. – A może potem wzięłabyś kąpiel? Też mogę ją dla ciebie przygotować. Chyba w łazience są jeszcze pachnące sole od Potterów, prawda?