Prudence naprawdę liczyła na to, że ich drogi się rozejdą, że wraz z końcem nauki w Hogwarcie zakończy się ich bujna historia. Liczyła na to, że w końcu zazna spokoju. Nie będzie już szukała go na szkolnych korytarzach, serce nie będzie drgało za każdym razem kiedy go zobaczy, nie będzie więcej wchodziła mu w drogę, aby tylko na nią spojrzał. Naprawdę miała nadzieję, że to się skończy. Wiedziała, że wzbudzał w niej zbyt wiele emocji, niekoniecznie jej się to podobało, nie powinno się tak dziać, nie kiedy traktowali się w ten sposób, ale jednak nie była w stanie być odporna na to, jakie emocje w niej wzbudzał. Nie radziła sobie z tym. Irytowało ją to, że zupełnie się przy nim nie kontrolowała. To musiało się wreszcie skończyć, a on jej teraz mówił, że była naiwna.
- Nie wiem, co miało Ci przyjść do głowy, jak widać jesteś okropnie przewidywalny. - Zdecydowanie wolała nie ciągnąć tego tematu, nie czuła się komfortowo, miała wrażenie, że palą ją policzki. Nie była w stanie więc ukryć zmiany koloru jej twarzy. - Nie robię głupich rzeczy w ładnych miejscach. - Dodała jeszcze, chociaż przecież znalazła się tutaj z nim zupełnie przypadkiem, czy to nie było poniekąd głupie? Zrobiła to tylko dlatego, żeby udowodnić mu, że nie ma kija w dupie, chociaż przecież wcale nie zależało jej na jego opinii. Ta, jasne, to wszystko było takie proste… że sama zaczęła się w tym gubić, zresztą jak zawsze w jego obecności.
Kiedy nazwał ją Panią Biolog spiorunowała go spojrzeniem, jednak tego nie skomentowała, zresztą nie było takiej potrzeby jej wzrok wyrażał wszystko, co mogła mieć mu do powiedzenia, a później po prostu odwróciła się na pięcie i poszła sprawdzić, czy woda była faktycznie tak zimna, na jaką wyglądała. Nie miała złudzeń, zresztą nigdy nie zdarzało jej się podchodzić do czegokolwiek zbytnio optymistycznie, gdyż to wiązało się z rozczarowaniem, łatwiej było zakładać najgorsze. No i oczywiście się nie pomyliła, gdy dotknęła stopami wody jej ciało poczuło lodowaty chłód, nie miało jej to jednak odstraszyć. Nie tym razem, nie kiedy obserwował ją z brzegu jeziora.
Nie było już odwrotu, właśnie dlatego postanowiła pozbyć się sukienki i jego kapelusza, a później po prostu wbiec do wody. Drastyczne rozwiązania czasem były najlepsze, w ten sposób powinna dość szybko przystosować się do temperatury, o ile w ogóle dało się przyzwyczaić do czegoś takiego. Czuła na sobie jego spojrzenie, być może powinna to nieco bardziej przemyśleć, ale tego nie zrobiła - chciała utrzeć mu nosa, tylko to się dla niej w tej chwili liczyło.
Usłyszała jego śmiech, kiedy znalazła się w wodzie, a z jej gardła rozdarło się głośne piśnięcie. Miała wrażenie, że jest to ten śmiech, który znała z przeszłości, spowodowało to, że uśmiechnęła się sama do siebie. Nad taflą wody wystawała tylko i wyłącznie jej głowa, wolała nie dopuszczać do sytuacji, w której chociażby ramiona znalazłyby się nad nią, bo to skończyłoby się ponownym szokiem związanym z temperaturą, a do tej powoli zaczęła się już przyzwyczajać.
- Jak zawsze jesteś okropnie wspaniałomyślny. - Rzuciła jeszcze głośno, może zbyt głośno, by mieć pewność, że na pewno ją usłyszy.
Później tak po prostu wbiegł do jeziora. Oczywiście, że zrobił to bez wcześniejszego sprawdzenia temperatury wody, tak po prostu do niej wskoczył, zanurzył się i już znajdował się w środku jeziora. - Nie wiem, czy ktokolwiek byłby w stanie mnie zamordować w tej lodowatej wodzie, podejrzewam, że żadna istota nie jest w stanie w niej wytrzymać więcej niż kilka minut. - Podpłynęła w jego kierunku, sama nie wiedziała dlaczego, ale chciała znaleźć się bliżej, całkiem dobrze się z nim dzisiaj bawiła, mimo tej całej wcześniejszego otoczki, dawno nie czuła się tak beztrosko.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control