04.06.2026, 13:28 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.06.2026, 13:30 przez Benjy Fenwick.)
Drzewa otaczające nasz dom były już prawie nagie, ich gałęzie rysowały się na tle nieba ostrzej, bardziej srogo, bez tej gęstej osłony zieleni, która wcześniej łagodziła każdy widok - liście leżały wszędzie, mokre, przyklejone do trawy, do ścieżki, do wszystkiego, co mogło je zatrzymać. Powietrze było chłodniejsze niż jeszcze tydzień temu, ale tego dnia słońce uparcie próbowało udawać, że lato nie powiedziało jeszcze ostatniego słowa, ogrzewało twarz, dłonie, drewniane deski tarasu i pozwalało na kilka chwil zapomnieć, że za rogiem czaiły się mgły, deszcze i wieczory zapadające przedwcześnie. Dotarcie na zewnątrz rzeczywiście było przedsięwzięciem godnym odnotowania w kronikach, nie dlatego, że schody były szczególnie zdradliwe, tylko dlatego, że ja byłem nadal poobijany bardziej, niż chciałem przyznać, a Heath była mniej więcej wielkości dobrze odżywionego kota, zwłaszcza w porównaniu do mnie, kiedy więc pomagała mi pokonywać kolejne stopnie, wyglądało to mniej jak ratowanie rannego bohatera, a bardziej jak próba przetransportowania kulawego hipogryfa przy pomocy siły naszej osobliwie nagle nawiązanej przyjaźni, dobrych chęci i nadziei.
Od kilkunastu lat moje życie przypominało nieustanne przechodzenie od jednego problemu do następnego - klątwy, pożary, zaklęcia, ludzie próbujący zrobić sobie albo komuś innemu krzywdę, nocne wyprawy, których rozsądny obywatel nigdy by się nie podjął… W pewnym momencie człowiek przyzwyczajał się do napięcia tak bardzo, że kiedy nagle go brakowało, nie wiedział, co zrobić z własnymi rękami, tymczasem tutaj było tylko słońce…
Słońce, weranda i Heather Wood siedząca obok, zajebiście sprawnie zwijając towar… W normalnych okolicznościach pewnie rzuciłbym jakimś komentarzem o profesjonalizmie godnym rzemieślnika albo o tym, że gdyby istniały mistrzostwa świata w skręcaniu, właśnie oglądałbym faworytkę zawodów, ale było mi zwyczajnie za dobrze. Fajnie było, tak, fajnie. Siedziałem rozwalony na fotelu tarasowym, z nogami wyciągniętymi przed siebie, czułem każdy siniak osobno, naciągnięte mięśnie miały własne zdanie na temat mojego aktualnego stanu zdrowia i regularnie postanawiały się nim ze mną dzielić - „dotykanie trawy” nie naprawiało cudownie połamanych żeber ani obtłuczonych kości, ale kontakt z naturą wygładzał krawędzie wszystkiego… Bólu. Myśli. Wspomnień. Słońce grzało mój kark, gdzieś w oddali zaszczekał jeden z psów sąsiadów, wiatr poruszył gałęziami starych drzew, wywołując ten charakterystyczny szelest, który jesienią brzmiał inaczej niż latem, bardziej… Inaczej… Fajnie było, tak, fajnie… Po ostatnich tygodniach, miesiącach, po całym tym syfie, który świat tak chętnie rzucał ludziom pod nogi, siedzenie na tarasie wydawało się niemal rewolucyjnym pomysłem. Przejmując magicznego fajka i zaciągając się nim, przeniosłem wzrok na niebo. Było czyste, niemal bezchmurne, tylko przy samym horyzoncie zbierały się cienkie smugi bieli.
- Mhm. - To była pierwsza odpowiedź, która przyszła mi do głowy, błyskotliwa jak cegła, potarłem kciukiem bok skręta. Może to jednak nie były podniebne chmury… - Mnie tesz się to ostatnio colas balsiej podoba. - Kącik ust drgnął mi lekko, życie było całkiem spoko. - Choś klimat… Klimat to tlochę kulwa. - Wzruszyłem ramionami, jakby to było coś zupełnie zwyczajnego, chociaż w gruncie rzeczy wcale takie nie było, tylko przyzwyczaiłem się nazywać to w ten sposób, żeby nie nadawać temu większej wagi, niż było konieczne. Nie powiedziałem nic o tym, kto odpowiadał za taki stan rzeczy, bo nie czułem takiej potrzeby, a - co zdarzało się rzadziej, niż bym chciał przyznać - potrafiłem czasem odpuścić komentarz, nawet jeśli na ogół cisza kusiła, żeby ją czymś rozbroić.
Od kilkunastu lat moje życie przypominało nieustanne przechodzenie od jednego problemu do następnego - klątwy, pożary, zaklęcia, ludzie próbujący zrobić sobie albo komuś innemu krzywdę, nocne wyprawy, których rozsądny obywatel nigdy by się nie podjął… W pewnym momencie człowiek przyzwyczajał się do napięcia tak bardzo, że kiedy nagle go brakowało, nie wiedział, co zrobić z własnymi rękami, tymczasem tutaj było tylko słońce…
Słońce, weranda i Heather Wood siedząca obok, zajebiście sprawnie zwijając towar… W normalnych okolicznościach pewnie rzuciłbym jakimś komentarzem o profesjonalizmie godnym rzemieślnika albo o tym, że gdyby istniały mistrzostwa świata w skręcaniu, właśnie oglądałbym faworytkę zawodów, ale było mi zwyczajnie za dobrze. Fajnie było, tak, fajnie. Siedziałem rozwalony na fotelu tarasowym, z nogami wyciągniętymi przed siebie, czułem każdy siniak osobno, naciągnięte mięśnie miały własne zdanie na temat mojego aktualnego stanu zdrowia i regularnie postanawiały się nim ze mną dzielić - „dotykanie trawy” nie naprawiało cudownie połamanych żeber ani obtłuczonych kości, ale kontakt z naturą wygładzał krawędzie wszystkiego… Bólu. Myśli. Wspomnień. Słońce grzało mój kark, gdzieś w oddali zaszczekał jeden z psów sąsiadów, wiatr poruszył gałęziami starych drzew, wywołując ten charakterystyczny szelest, który jesienią brzmiał inaczej niż latem, bardziej… Inaczej… Fajnie było, tak, fajnie… Po ostatnich tygodniach, miesiącach, po całym tym syfie, który świat tak chętnie rzucał ludziom pod nogi, siedzenie na tarasie wydawało się niemal rewolucyjnym pomysłem. Przejmując magicznego fajka i zaciągając się nim, przeniosłem wzrok na niebo. Było czyste, niemal bezchmurne, tylko przy samym horyzoncie zbierały się cienkie smugi bieli.
- Mhm. - To była pierwsza odpowiedź, która przyszła mi do głowy, błyskotliwa jak cegła, potarłem kciukiem bok skręta. Może to jednak nie były podniebne chmury… - Mnie tesz się to ostatnio colas balsiej podoba. - Kącik ust drgnął mi lekko, życie było całkiem spoko. - Choś klimat… Klimat to tlochę kulwa. - Wzruszyłem ramionami, jakby to było coś zupełnie zwyczajnego, chociaż w gruncie rzeczy wcale takie nie było, tylko przyzwyczaiłem się nazywać to w ten sposób, żeby nie nadawać temu większej wagi, niż było konieczne. Nie powiedziałem nic o tym, kto odpowiadał za taki stan rzeczy, bo nie czułem takiej potrzeby, a - co zdarzało się rzadziej, niż bym chciał przyznać - potrafiłem czasem odpuścić komentarz, nawet jeśli na ogół cisza kusiła, żeby ją czymś rozbroić.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)