- Od tego mnie masz, abym w Ciebie wierzyła. - Kto, jeśli nie ona? Czyż nie? Naprawdę była z niego dumna, wiedziała, że niełatwe było dla niego odnajdywanie się w takim zwyczajnym życiu, w końcu przez lata to jego wyglądało zupełnie inaczej. Ciągle był w drodze, pełnej niebezpieczeństw, teraz miał dom, a przecież całkiem niedawno to w ogóle nie leżało w zakresie jego marzeń, a przynajmniej tak mówił. Dla niej jednak zmienił i swoje przyzwyczajenia i nastawienie, jak mogłaby nie być z niego dumna? Wpuścił ją do swojego świata, pozwalał się o siebie troszczyć, wiedziała, że było to potwierdzeniem tego, co niej czuł. Miłość potrafiła wprowadzać naprawdę ogromne zmiany, widziała to i po sobie.
- Masz rację, kto wie na czym się to skończy, może nadejdzie taki moment, że będziesz w stanie wytrzymać cały dzień bez kłopotów? - Podpuszczała go dalej, przecież zdarzało mu się nawet dłużej nie ściągać na siebie żadnego niebezpieczeństwa.
Naprawdę bardzo łatwo przyszło jej zaakceptowanie tego, z kim miała spędzić resztę życia. Pogodziła się z tym, że częściej niż wszyscy inni mężowie miał wracać do domu poturbowany, na szczęście nie musiała na to biernie spoglądać, potrafiła mu pomóc, to było najważniejsze, może też dzięki temu łatwiej przyszło jej zaakceptowanie tego, czym się zajmował. Wiedziała, że mogła polegać na swoich umiejętnościach.
Uśmiechnęła się na jego kolejne słowa, mogłaby z nim polemizować, ale to nie miało sensu. Faktycznie miał pewną wiedzę, dzięki której mógł rozpoznać coś nietypowego, skoro ona mogła się odwoływać do swoich uzdrowicielskich umiejętności, on mógł robić to samo do swoich związanych z klątwołamaniem. To było całkiem sprawiedliwe. Nie mogli podważać w końcu tego, czym zajmowali się zawodowo. - Nie mogę z tym w żaden sposób polemizować, najwyraźniej muszę się zgodzić z tym, że jestem całkiem wyjątkowa. - Co było całkiem miłe, bo raczej nikt wcześniej nie spoglądał na nią w ten sposób, Benjy potrafił patrzeć na nią jakby była jedyną kobietą na świecie wartą uwagi, co nie zdarzyło jej się nigdy wcześniej. Nie negowała tego, być może faktycznie dostrzegał w niej to, czego nikt inny nie potrafił, też od zawsze pokazywała mu dużo więcej niż komukolwiek.
- To prawie jest tu zupełnie niepotrzebne, możesz mieć pewność, że właśnie tak jest. - Ellie była pełna niespodzianek, Prudence miała świadomość tego, że umiała zaskakiwać, nikt tak naprawdę do końca nie wiedział czym zajmowała się w swoim wolnym czasie, na pewno miała wiele zainteresowań i nie wszystkimi dzieliła się z członkami swojej rodziny. Prowadziła bujne życie towarzyskie, teraz, kiedy przejęli jej dom mogli nieco się o niej dowiedzieć, chociaż i tak sądziła, że babcia zabrała ze sobą wszystko, co nie miało wpaść w ich ręce, kontrolowała to, co mogli zobaczyć. Była zbyt sprytna na to, żeby tak po prostu zostawić tutaj wszystko, co mogło im o niej więcej powiedzieć, potrafiła strzec swoich tajemnic.
- Mam wrażenie, że mamy zupełnie różny odbiór zajebistości. - Pokręciła jeszcze głową, jednak nie odsunęła się od kufra. Musiała zajrzeć do środka, nie zamierzała być drętwa, zresztą przy Benjym łatwo jej to przychodziło. Nie chciała go zawieść swoim podejściem, wykrzesała więc z siebie kolejne pokłady spontaniczności, której zazwyczaj jej brakowało.
- Obyś miał rację z tym, że to doskonała zabawa, jeśli coś postanowi mnie zeżreć nie dopuść do tego. - Nie było sensu zwlekać z otwarciem skrzyni. Kiedy kurz opadł otworzyła wieko i zajrzała do środka. Wyciągnęła z niego gazetę mrużąc przy tym oczy, co w tym kufrze robił artykuł na temat mugolskiej parady równości? Nie miała pojęcia. Usiadła jednak w końcu na ziemie, po turecku i zaczęła go czytać z nieukrywanym zainteresowaniem, pomrukiwała nawet sobie co jakiś czas pod nosem.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control