05.06.2026, 19:19 ✶
Siedziałem w salonie od dobrej godziny, może dwóch, sam już nie wiedziałem, bo kiedy wpadałem w rytm zawodowy, czas miał paskudny zwyczaj rozciągać się i kurczyć jednocześnie, aż nagle orientowałem się, że od dawna powinienem był wstać, rozprostować mięśnie, zrobić sobie herbatę albo pójść spać. Próbowałem skupić się na zapisanych drobnym pismem uwagach przysłanych mi sową przez koleżankę po fachu, analizowałem coś po raz trzeci albo czwarty, bo od momentu, kiedy przeczytałem wiadomość zostawioną przez Prudence, mówiącą o tym, że wyskoczy do Ellie tylko na chwilę, koncentracja nie była moją najmocniejszą stroną. Nie martwiłem się szczególnie, znałem moją żonę - dziwne słowa, ale prawdziwe - była dorosłą kobietą, antropolożką, uzdrowicielką, osobą rozsądniejszą od większości ludzi, którzy mnie otaczali, znałem też już odrobinę jej babcię i o ile nie zmieniła się diametralnie przez te kilkanaście lat, wiedziałem z czymś na kształt ugruntowanej pewności, że jeśli te dwie kobiety dorwały się do właściwych tematów, pojęcie „późnej pory” stawało się raczej luźną sugestią niż obowiązującą zasadą - ich spotkanie zapewne mogło przeciągnąć się o godzinę albo trzy, jeśli obie wpadły w odpowiedni nastrój, my za to jeszcze wpadliśmy w nic na kształt rutyny, po której mógłbym wnioskować, kiedy Pruey wróci do domu. Mimo wszystko co jakiś czas łapałem się na tym, że odrywałem wzrok od papierzysk i zerkałem w stronę zegara, a potem wracałem do czytania, udając przed samym sobą, że wcale tego nie robiłem.
Kot podniósł łeb pierwszy.
Oderwałem wzrok od notatek i spojrzałem na niego podejrzliwie, bo zwierzak zwykle reagował na rzeczy szybciej ode mnie, a chwilę później rzeczywiście usłyszałem jakiś hałas dobiegający z klatki schodowej - najpierw pojedyncze kroki, potem coś, co zabrzmiało jak całkiem konkretne uderzenie o poręcz, następnie kilka sekund ciszy i kolejne odgłosy, zdecydowanie mniej rytmiczne niż powinny być u człowieka poruszającego się po schodach. Nie minęło wiele zanim usłyszałem charakterystyczne skrobanie klucza o drzwi, które trwało zdecydowanie za długo i brzmiało zbyt chaotycznie, jak na to, czego mógłbym się spodziewać. Nie ruszyłem się od razu, było w tym coś fascynującego, ciekawiło mnie, ile jeszcze prób podejmie, zanim trafi we właściwe miejsce. Odchyliłem głowę i spojrzałem w stronę przedpokoju, choć ściana skutecznie zasłaniała mi widok, nasłuchując z coraz większym rozbawieniem, bo jeśli ktoś z boku obserwowałby tę scenę, zapewne uznałby, że pod naszymi drzwiami trwała właśnie próba włamania przeprowadzana przez wyjątkowo niekompetentnego złodzieja… Walka z zamkiem przeciągała się na tyle, że zdążyłem policzyć w myślach do dziesięciu, potem do piętnastu, a kiedy wreszcie rozległ się szczęk przekręcanego klucza i jeszcze większy łomot, parsknąłem cicho śmiechem. O nie. Ooo nie. O tak… Oooczywiście.
- Dziesięś punktów za lądowanie. - Oznajmiłem głośno z salonu, odłożyłem pióro, zebrałem kilka pergaminów w jeden stos i dopiero wtedy podniosłem się z kanapy, nie spieszyło mi się specjalnie - nie dlatego, że nie chciałem jej pomóc, po prostu miałem nieodparte wrażenie, że jeśli ruszę za szybko, sam zacznę się śmiać jeszcze zanim ją zobaczę. Wyszedłem do przedpokoju i oparłem się ramieniem o framugę, towarzyszący mi dotąd kot spojrzał na mnie z wyraźnym wyrzutem, że zakłócam mu spokój, po czym zeskoczył z kanapy i ruszył za mną do przedpokoju, najwyraźniej również zainteresowany rozwojem sytuacji. Widok był dokładnie tak piękny, jak się spodziewałem…
Prudence trwała przy ścianie z miną człowieka, który właśnie odbył heroiczną podróż przez siedem krain, trzy kontynenty i przynajmniej jedną burzę morską, a nie pokonał kilka ulic Londynu, przez chwilę przyglądałem jej się w milczeniu, zanim otworzyłem usta, uprzednio uderzywszy językiem o podniebienie.
- Witaj w domu. Losumiem, sze ściany plóbowały cię dziś zamoldowaś? - Stwierdziłem poważnie. - Dobsze, sze wykazałaś się lefleksem i zaatakowałaś je pielwsza. - Kącik ust drgnął mi niebezpiecznie, naprawdę próbowałem zachować powagę.
Naprawdę.
Kot podniósł łeb pierwszy.
Oderwałem wzrok od notatek i spojrzałem na niego podejrzliwie, bo zwierzak zwykle reagował na rzeczy szybciej ode mnie, a chwilę później rzeczywiście usłyszałem jakiś hałas dobiegający z klatki schodowej - najpierw pojedyncze kroki, potem coś, co zabrzmiało jak całkiem konkretne uderzenie o poręcz, następnie kilka sekund ciszy i kolejne odgłosy, zdecydowanie mniej rytmiczne niż powinny być u człowieka poruszającego się po schodach. Nie minęło wiele zanim usłyszałem charakterystyczne skrobanie klucza o drzwi, które trwało zdecydowanie za długo i brzmiało zbyt chaotycznie, jak na to, czego mógłbym się spodziewać. Nie ruszyłem się od razu, było w tym coś fascynującego, ciekawiło mnie, ile jeszcze prób podejmie, zanim trafi we właściwe miejsce. Odchyliłem głowę i spojrzałem w stronę przedpokoju, choć ściana skutecznie zasłaniała mi widok, nasłuchując z coraz większym rozbawieniem, bo jeśli ktoś z boku obserwowałby tę scenę, zapewne uznałby, że pod naszymi drzwiami trwała właśnie próba włamania przeprowadzana przez wyjątkowo niekompetentnego złodzieja… Walka z zamkiem przeciągała się na tyle, że zdążyłem policzyć w myślach do dziesięciu, potem do piętnastu, a kiedy wreszcie rozległ się szczęk przekręcanego klucza i jeszcze większy łomot, parsknąłem cicho śmiechem. O nie. Ooo nie. O tak… Oooczywiście.
- Dziesięś punktów za lądowanie. - Oznajmiłem głośno z salonu, odłożyłem pióro, zebrałem kilka pergaminów w jeden stos i dopiero wtedy podniosłem się z kanapy, nie spieszyło mi się specjalnie - nie dlatego, że nie chciałem jej pomóc, po prostu miałem nieodparte wrażenie, że jeśli ruszę za szybko, sam zacznę się śmiać jeszcze zanim ją zobaczę. Wyszedłem do przedpokoju i oparłem się ramieniem o framugę, towarzyszący mi dotąd kot spojrzał na mnie z wyraźnym wyrzutem, że zakłócam mu spokój, po czym zeskoczył z kanapy i ruszył za mną do przedpokoju, najwyraźniej również zainteresowany rozwojem sytuacji. Widok był dokładnie tak piękny, jak się spodziewałem…
Prudence trwała przy ścianie z miną człowieka, który właśnie odbył heroiczną podróż przez siedem krain, trzy kontynenty i przynajmniej jedną burzę morską, a nie pokonał kilka ulic Londynu, przez chwilę przyglądałem jej się w milczeniu, zanim otworzyłem usta, uprzednio uderzywszy językiem o podniebienie.
- Witaj w domu. Losumiem, sze ściany plóbowały cię dziś zamoldowaś? - Stwierdziłem poważnie. - Dobsze, sze wykazałaś się lefleksem i zaatakowałaś je pielwsza. - Kącik ust drgnął mi niebezpiecznie, naprawdę próbowałem zachować powagę.
Naprawdę.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)