05.06.2026, 23:39 ✶
Siedziałem z tymi cholernymi notatkami już dobre godziny i przez większość tego czasu bardziej słuchałem odgłosów dochodzących z klatki schodowej niż czytałem drobne pismo - kiedy człowiek zajmował się pracą w terenie wystarczająco długo, uczył się rozpoznawać zagrożenia po dźwięku. Skrzypnięcie deski, trzask pękającego kamienia, szelest piasku, zgrzyt mechanizmu. Okazywało się jednak, że równie łatwo można było rozpoznać kobietę swojego życia wracającą do domu po kilku kieliszkach wina u babci. Pierwsze stuknięcie jeszcze niczego nie przesądzało. Drugie wzbudziło moją czujność. Trzecie sprawiło, że zacząłem się uśmiechać. Nie interweniowałem od razu, słysząc hałas, lecz zdecydowanie nie byłem głuchy na to, co się działo - trudno by było zresztą tego nie słyszeć, Pruey nie była tak cichociemna, jak zamierzała być, nawet kot, który zwykle ignorował większość wydarzeń wokół siebie, uniósł łeb i śledził rozwój wydarzeń z zainteresowaniem, na jakie zazwyczaj zasługiwały co najwyżej otwierane puszki z jedzeniem, a potem ruszył za mną.
- Tylko źddzieśsięś, Sunny, pszyklo mi. - Potwierdziłem z kamienną twarzą. - Muszę jednak pszyznaś, sze końcówka była balso mocna. Szczególnie ten manewl na finale. Elegancki. Doplasowany. Widaś doświadczenie. - Przesunąłem spojrzenie po jej sylwetce, kiedy ponownie zachwiała się przy próbie wykonania kroku, po czym natychmiast wróciła do swojej wcześniejszej pozycji. Oparłem się barkiem o framugę i przez chwilę po prostu patrzyłem na ten osobliwy spektakl, jaki odbywał się w mieszkaniu, próbując zachować choć odrobinę powagi, ale z każdą kolejną sekundą stawało się to coraz trudniejsze. Byłem świadkiem wielu dziwnych rzeczy w swoim życiu, widziałem przeklęte grobowce, ludzi podejmujących katastrofalnie głupie decyzje i stworzenia, których istnienia większość społeczeństwa wolałaby nie potwierdzać, a jednak Prudence prowadząca negocjacje ze ścianą w swoim własnym przedpokoju znajdowała się zaskakująco wysoko na liście najbardziej absurdalnych widoków, jakie przyszło mi oglądać. Efekt był dokładnie taki, jakiego się spodziewałem - zaledwie jeden krok później zachwiała się tak mocno, że odruchowo napiąłem ramiona, gotów ruszyć jej na ratunek, gdyby przedpokój postanowił jednak wygrać tę rundę - im bardziej próbowała zachowywać się normalnie, tym gorzej jej to wychodziło, co tylko pogłębiało absurd całej sytuacji, naprawdę musiałem się pilnować, bo każdy kolejny szczegół tego powrotu coraz mocniej wystawiał moją powagę na próbę. Od chwili, kiedy usłyszałem jej heroiczną wspinaczkę po schodach, miałem wrażenie, że obserwuję niezwykle ambitną ekspedycję badawczą, której celem było - wbrew pozorom - zdobycie nie Mount Everest, tylko po prostu własnego mieszkania.
- Świat wiluje, poniewasz świat jest dziś balso podekscytowany twoim szczęściem. - Wyjaśniłem z całkowitą powagą, której absolutnie nie czułem.
Kot, który siedział kilka kroków dalej, najwyraźniej uznał, że sytuacja stawała się coraz ciekawsza, bo obserwował ją z absolutnym skupieniem istoty przekonanej, że za chwilę wydarzy się coś wartego uwagi, a potem Prudence spojrzała w dół i właśnie na niego…
- Hm? - Uniosłem wzrok z butów - „to o nich mówiła?” - z powrotem na nią i przez moment po prostu patrzyłem na jej twarz, na to charakterystyczne mrużenie jednego oka, które miało pomóc jej uporządkować rzeczywistość, a najwyraźniej jedynie pogłębiało chaos.
- Oczywiście, sze szczekałem. - Odpowiedziałem zupełnie naturalnie, bez żartów, bez wygłupów, była to najbardziej oczywista rzecz pod słońcem. - Zapytaj sąsiadów. Nie miałem zamialu kłaść się bez ciebie. - Zaraz jednak kącik ust zadrżał mi znowu. - Chociasz pszysnam, sze nie spodziewałem się asz tak widowiskowego wejścia. - Dopiero po chwili spojrzałem w kierunku kota, który siedział na dywanie kilka metrów dalej i rzeczywiście obserwował całe przedstawienie z zatrważającą uwagą oraz godnością właściwą stworzeniu przekonanemu o własnej wyższości nad ludzkością.
- Och, nie. Za póśno. On jusz wszystko widział… - Zauważyłem, Prudence wyglądała jednak tak śmiertelnie poważnie w swoim przejęciu kocią opinią, że przez moment naprawdę zastanawiałem się, czy nie powinna usłyszeć oficjalnego zapewnienia o braku potępienia ze strony zwierzęcia. - Jestem plawie pewien, sze nadal cię lubi. Plawdopodobnie nawet balsiej nisz mnie. To zlesztą balso ilytujące. - Przez chwilę zachowałem kamienną twarz, po czym westchnąłem teatralnie, Haint natomiast mrugnął powoli, jakby potwierdzał moje słowa.
Przez kilka sekund pozwoliłem jej jeszcze trwać w tym heroicznym pojedynku z pionem, głównie dlatego, że widok był zwyczajnie zabawny, w końcu jednak uznałem, że wystarczy tej rozrywki na jeden wieczór, oderwałem się od framugi i ruszyłem w stronę żony spokojnym krokiem. Zrobiłem jeszcze dwa długie susy naprzód, gotów przejąć ją od ściany, która od dobrych kilku minut wykonywała za mnie połowę roboty i zasłużyła już chyba na oficjalne podziękowania. Zatrzymałem się tuż przed nią, przyglądając się jeszcze przez moment zaróżowionym policzkom, zmrużonym oczom i tej absolutnej pewności, że wszystko jest pod kontrolą, mimo że ewidentnie nie było. Odczekałem jeszcze krótką chwilę, jakbym właśnie podejmował niezwykle ważną decyzję…
- Dobsze. Myślę, sze dałem ci wystalszająco duszo czasu na udowodnienie, jaką jesteś niezaleszną, samodzielną kobietą zdolną samodzielnie pokonaś tszy metly przedpokoju, plawda? - Pokręciłem głową, rozbawiony do granic możliwości, ale jednocześnie coraz bardziej przekonany, że pozostawienie jej samej sobie skończyłoby się próbą negocjacji ze ścianą albo kolejnym starciem ze schodami, przez całą tę rozmowę stała przecież w sposób, który sugerował, że równowaga była dziś jedynie luźną propozycją, a nie stanem faktycznym. - Na ląszki i wio do salonu, tak? Nie będziesz szygaś? - Wyciągnąłem ku niej oba ramiona, nie czekałem nawet na odpowiedź, bo miałem szczerze mówiąc bardzo ograniczone zaufanie do jej obecnych zdolności motorycznych.
- Tylko źddzieśsięś, Sunny, pszyklo mi. - Potwierdziłem z kamienną twarzą. - Muszę jednak pszyznaś, sze końcówka była balso mocna. Szczególnie ten manewl na finale. Elegancki. Doplasowany. Widaś doświadczenie. - Przesunąłem spojrzenie po jej sylwetce, kiedy ponownie zachwiała się przy próbie wykonania kroku, po czym natychmiast wróciła do swojej wcześniejszej pozycji. Oparłem się barkiem o framugę i przez chwilę po prostu patrzyłem na ten osobliwy spektakl, jaki odbywał się w mieszkaniu, próbując zachować choć odrobinę powagi, ale z każdą kolejną sekundą stawało się to coraz trudniejsze. Byłem świadkiem wielu dziwnych rzeczy w swoim życiu, widziałem przeklęte grobowce, ludzi podejmujących katastrofalnie głupie decyzje i stworzenia, których istnienia większość społeczeństwa wolałaby nie potwierdzać, a jednak Prudence prowadząca negocjacje ze ścianą w swoim własnym przedpokoju znajdowała się zaskakująco wysoko na liście najbardziej absurdalnych widoków, jakie przyszło mi oglądać. Efekt był dokładnie taki, jakiego się spodziewałem - zaledwie jeden krok później zachwiała się tak mocno, że odruchowo napiąłem ramiona, gotów ruszyć jej na ratunek, gdyby przedpokój postanowił jednak wygrać tę rundę - im bardziej próbowała zachowywać się normalnie, tym gorzej jej to wychodziło, co tylko pogłębiało absurd całej sytuacji, naprawdę musiałem się pilnować, bo każdy kolejny szczegół tego powrotu coraz mocniej wystawiał moją powagę na próbę. Od chwili, kiedy usłyszałem jej heroiczną wspinaczkę po schodach, miałem wrażenie, że obserwuję niezwykle ambitną ekspedycję badawczą, której celem było - wbrew pozorom - zdobycie nie Mount Everest, tylko po prostu własnego mieszkania.
- Świat wiluje, poniewasz świat jest dziś balso podekscytowany twoim szczęściem. - Wyjaśniłem z całkowitą powagą, której absolutnie nie czułem.
Kot, który siedział kilka kroków dalej, najwyraźniej uznał, że sytuacja stawała się coraz ciekawsza, bo obserwował ją z absolutnym skupieniem istoty przekonanej, że za chwilę wydarzy się coś wartego uwagi, a potem Prudence spojrzała w dół i właśnie na niego…
- Hm? - Uniosłem wzrok z butów - „to o nich mówiła?” - z powrotem na nią i przez moment po prostu patrzyłem na jej twarz, na to charakterystyczne mrużenie jednego oka, które miało pomóc jej uporządkować rzeczywistość, a najwyraźniej jedynie pogłębiało chaos.
- Oczywiście, sze szczekałem. - Odpowiedziałem zupełnie naturalnie, bez żartów, bez wygłupów, była to najbardziej oczywista rzecz pod słońcem. - Zapytaj sąsiadów. Nie miałem zamialu kłaść się bez ciebie. - Zaraz jednak kącik ust zadrżał mi znowu. - Chociasz pszysnam, sze nie spodziewałem się asz tak widowiskowego wejścia. - Dopiero po chwili spojrzałem w kierunku kota, który siedział na dywanie kilka metrów dalej i rzeczywiście obserwował całe przedstawienie z zatrważającą uwagą oraz godnością właściwą stworzeniu przekonanemu o własnej wyższości nad ludzkością.
- Och, nie. Za póśno. On jusz wszystko widział… - Zauważyłem, Prudence wyglądała jednak tak śmiertelnie poważnie w swoim przejęciu kocią opinią, że przez moment naprawdę zastanawiałem się, czy nie powinna usłyszeć oficjalnego zapewnienia o braku potępienia ze strony zwierzęcia. - Jestem plawie pewien, sze nadal cię lubi. Plawdopodobnie nawet balsiej nisz mnie. To zlesztą balso ilytujące. - Przez chwilę zachowałem kamienną twarz, po czym westchnąłem teatralnie, Haint natomiast mrugnął powoli, jakby potwierdzał moje słowa.
Przez kilka sekund pozwoliłem jej jeszcze trwać w tym heroicznym pojedynku z pionem, głównie dlatego, że widok był zwyczajnie zabawny, w końcu jednak uznałem, że wystarczy tej rozrywki na jeden wieczór, oderwałem się od framugi i ruszyłem w stronę żony spokojnym krokiem. Zrobiłem jeszcze dwa długie susy naprzód, gotów przejąć ją od ściany, która od dobrych kilku minut wykonywała za mnie połowę roboty i zasłużyła już chyba na oficjalne podziękowania. Zatrzymałem się tuż przed nią, przyglądając się jeszcze przez moment zaróżowionym policzkom, zmrużonym oczom i tej absolutnej pewności, że wszystko jest pod kontrolą, mimo że ewidentnie nie było. Odczekałem jeszcze krótką chwilę, jakbym właśnie podejmował niezwykle ważną decyzję…
- Dobsze. Myślę, sze dałem ci wystalszająco duszo czasu na udowodnienie, jaką jesteś niezaleszną, samodzielną kobietą zdolną samodzielnie pokonaś tszy metly przedpokoju, plawda? - Pokręciłem głową, rozbawiony do granic możliwości, ale jednocześnie coraz bardziej przekonany, że pozostawienie jej samej sobie skończyłoby się próbą negocjacji ze ścianą albo kolejnym starciem ze schodami, przez całą tę rozmowę stała przecież w sposób, który sugerował, że równowaga była dziś jedynie luźną propozycją, a nie stanem faktycznym. - Na ląszki i wio do salonu, tak? Nie będziesz szygaś? - Wyciągnąłem ku niej oba ramiona, nie czekałem nawet na odpowiedź, bo miałem szczerze mówiąc bardzo ograniczone zaufanie do jej obecnych zdolności motorycznych.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)