[15.07.1971] Rybny bar na wybrzeżu

Uśmiechnął się krzywo, nieszczerze. Wyglądało to groteskowo, bo w jego oczach wciąż szkliły się łzy.

– Nie jestem. I raczej nie będę – zastukał palcami w blat. – Papier przyjmie wszystko, ale wydawcy i redakcje niekoniecznie. Potrzebne jest doświadczenie, które trzeba jakoś nabyć, a jedynym kryterium, jak całe życie słyszałem, są oceny.

Zwykle młodzi wchodzili w dorosłe życie krok po kroku. Podobnie jak stopniowo wkraczało się do jeziora lub do morza, by jak najlżej przyjąć chłód wody. U Henryka było inaczej. Go wrzucono na głęboką wodę i właśnie się topił. Tonął w odmętach dorosłego świata pełnego sądów, papierów, wakatów. Hogwart nie przygotował go na taką ewentualność.

– Ten rok zostawił mnie bez niczego. Zupełnie – wydukał. Uśmiech ponownie opuścił jego twarz. – Nie mam już domu. Może rozmawiasz teraz ze mną, ale potem się rozejdziemy. Jak tylko dojem rybę i dopiję colę.

Wiedział, że nie mógł nic oczekiwać od tej obcej dziewczyny. Już sam fakt, że z nim rozmawiała, był cudem. Może miała rację z tą ławką? Przez chwilę przemknęło mu przez myśl, żeby rzeczywiście podjechać do Doliny Godryka, poprosić rodzinę Bletchleyów o nocleg. Nie. Nie chciał robić problemu Hestii. Ani jej rodzicom.

– Przyszła moja rodzina z tych ich prawnikiem z kancy Crouchów i zabrali mi cały spadek po dziadkach – powiedział cicho. – Znaleźli jakiś kruczek prawny. Ich argumentacja była podobno nawet łatwa do obalenia. Ale ja po prostu nie byłem w stanie nic powiedzieć. Zablokowałem się – spojrzał na swoje dłonie. – Ponoć mogę się odwołać. Tylko nie wiem, czy warto.