07.06.2026, 13:09 ✶
Odetchnąłem powoli, opierając głowę o oparcie krzesła i mrużąc oczy przed słońcem, które uparcie próbowało udawać, że lato jeszcze się nie skończyło. Siedziałem rozwalony w fotelu tak głęboko i szeroko, jak tylko pozwalały mi poobijane plecy, przez dłuższą chwilę wpatrywałem się gdzieś przed siebie, w ogród zasypany wielobarwnym, opadłym listowiem - wiatr poruszał gałęziami drzew, rzucał pojedyncze liście na ścieżkę i taras, a ja obserwowałem to z dziwną fascynacją występującą wyłącznie u człowieka, który był wystarczająco zjarany, żeby uznać wirujący kawałek klonu za widok warty pełnej koncentracji. Dym powoli opuszczał moje płuca, gdy słuchałem Heather, moje zmysły reagowały wolniej niż zwykle, bodźce docierały później, robiłem też dłuższe przerwy między wypowiedziami, nie dlatego, że nie mogłem złapać wątku, tylko dlatego, że nie widziałem specjalnego powodu, żeby się z niczym spieszyć. Byłem zbyt rozluźniony, żeby śledzić własne myśli z normalną dokładnością, więc pozwalałem im płynąć, gdzie chciały. Białe obłoczki leniwie unosiły się gdzieś pomiędzy nami, miałem wrażenie, że reszta świata wokół nas też poruszała się dzisiaj wolniej - może zresztą faktycznie tak było, a może po prostu mój mózg uznał, że nie ma sensu się spieszyć, jedno i drugie wydawało mi się równie prawdopodobne, jednego i drugiego nie analizowałem, bo… Po co? Miałem wrażenie, że gdybym całkowicie zamknął oczy, mógłbym tak siedzieć jeszcze kilka godzin i absolutnie niczego by mi nie brakowało. Było prawie idealnie, było tak cholernie spokojnie, że aż trudno było uwierzyć, ile rzeczy mogło się rozsypać w ciągu kilku minut.
Pokiwałem lekko głową, kiedy wspomniała o utracie przytomności, to akurat rozumiałem aż za dobrze, nawet jeśli nasze historie różniły się szczegółami. Przez chwilę zbierałem myśli, podczas gdy fizycznie powróciłem do obserwowania wirujących gdzieś przy ogrodzeniu listków - jeden z nich kręcił się w kółko od dobrych kilku sekund - byłem niemal pewien, że wykonywały ważniejsze zadanie niż my wszyscy razem wzięci, w końcu przyczyniały się do zmiany pory roku, co nie, w tym stanie wydawało mi się to całkiem prawdopodobne. Miałem wrażenie, że mój mózg też działał teraz mniej więcej z prędkością jesiennego liścia spadającego z drzewa, a i to tylko wtedy, kiedy akurat zawiał wiatr.
- Utlata pszytomności jest do dupy. Totalnie. Nie dlatego, sze boli, bo akulat tego nie pamiętasz, c’nie, tylko dlatego, sze ktoś ci wycina kawałek szycia. Pstlyk - strzeliłem palcami - i nie ma. - Skrzywiłem się lekko na wspomnienie tego, jak to zazwyczaj wyglądało - leżysz jak debil i wszystko dzieje się obok ciebie - ludzie coś robią, coś mówią, a ty możesz sobie co najwyżej zdechnąć albo nie zdechnąć, niezbyt bogaty wybór. - Budzisz się później i wszyscy wiedzą więcej od ciebie. Nienawidzę tego gówna. - Normalnie pewnie próbowałbym obrócić to w żart albo uciec w jakiś idiotyczny komentarz, ale byłem zbyt rozluźniony, żeby wykonywać podobne manewry obronne.
Parsknąłem cicho, kiedy zaczęła mówić o walce i o zamaskowanych popaprańcach, bo akurat w tej kwestii trudno było się z nią nie zgodzić, miałem wyrobione zdanie od dawna i nie należało ono do szczególnie skomplikowanych - Śmierciożercy mieli wysublimowanie zryty talent do gadania o wyższości i potędze, jednocześnie regularnie wybierając metody, które przypominały grupowe trzepanie sobie kutasów - oboje zdecydowanie nie pałaliśmy do nich ciepłymi uczuciami. Nawet zjarany byłem w stanie uwierzyć, że jej podejście wyglądało dokładnie tak jak moje, właściwie nie musiałem sobie tego wyobrażać, znałem ją już na tyle, żeby wiedzieć, że gdyby jutro ktoś powiedział jej, że trzeba rzucić się na grupę Śmierciożerców uzbrojonych po zęby, najpierw pobiegłaby szukać butów, a dopiero potem zapytała o szczegóły.
- Ty to masz w ogóle zdlowo najebane pod sufitem. - Uśmiechnąłem się pod nosem, ale bez złośliwości, po czym pokręciłem głową z rozbawieniem, bo mimo wszystko sposób, w jaki mówiła o napierdalaniu się z czarnoksiężnikami, brzmiał niemal tak, jakby opowiadała o meczu quidditcha.
- Jakby byli tacy zajebiści, za jakich się mają, nie musieliby ciągle chować lyjów pod kaptulami. - Pokręciłem głową, jeszcze raz się zaciągnąłem, po czym oddałem jej skręta. - A potem oczywiście pieldolą, sze lobią to „w słusznej splawie”. Jasne. Większość ludzi, któlych spotkałem i któszy naplawdę chcieli walczyś o swoje idee, nie potszebowała do tego maski i glupy dwudziestu kolegów. - Spojrzałem na nią kątem oka. Tacy ludzie od zawsze byli mocni głównie wtedy, kiedy mieli przewagę - maska, liczby, zasadzka, ciemna uliczka - jakoś rzadko widziałem, żeby któryś wychodził na środek i mówił „no, dobra, kurwa, to teraz uczciwie”, wtedy niechybnie skończyłby z mordą w błocie.
Na chwilę urwałem, bo przez głowę przemknęła mi myśl, której nawet teraz nie byłem szczególnie chętny rozwijać. O tym, co zostaje po człowieku. O tym, kto zostaje. O tym, że pewne obrazy pojawiają się same, nawet kiedy ich nie zapraszasz. Niektóre wspomnienia nadal wracały za łatwo, zwłaszcza kiedy człowiek miał za dużo czasu na siedzenie i myślenie, i nagle uświadamiał sobie, że był częścią życia innych ludzi i że jego zniknięcie byłoby dla nich większym problemem niż dla niego, trochę pojebane uczucie…
- Mam… Dziwnie duszo powodów, szeby lubiś oddychaś. Ty tesz, nie. - To nie było pytanie. - Nie jesteśmy sami… - Odezwałem się w końcu wolniej niż zwykle, nie odrywając wzroku od ogrodu. - I to jest chyba najgolsze w umielaniu. Nie boli. Znaczy, dobla, dla takich jak my chyba zazwyczaj boli jak skulwysyn, ale nie o to chodzi. Chodzi o te wszystkie głupie szeszy, któle nagle właszą ci do głowy i potem… Kulwa, no, fajnie się oddycha, no, fajnie… - Urwałem na chwilę, marszcząc brwi. - Pamiętam, sze zanim pszestałem, pszes chwilę autentycznie zastanawiałem się, kto będzie ogalniał szeszy po mnie. Jakby to był, kulwa, największy problem całej sytuacji, c’nie. Nie to, sze umielam, tylko sze zostawię po sobie buldel. - Westchnąłem cicho. - Chojlaszyś jest łatwo, goszej, sze potem dociela do ciebie, sze są ludzie, któlych zwyczajnie nie chcesz zostawiś ze swoim pieldolnikiem. Sze gdy ich zostawisz, to… Ich zostawisz. Nie jakieś wielkie dziedzictwo czy inne pieldoły. Ludzi. I to jusz tlochę mniej śmieszne. - Nie rozwijałem tego bardziej, nie chciało mi się, byłem zjarany, zmęczony i zbyt rozleniwiony, żeby rozbierać własną psychikę na części pierwsze. Sam fakt, że powiedziałem tyle, był już podejrzany, ale przy Wood zawsze wymykało mi się więcej, niż planowałem.
Zgadza się - chociaż wcześniej wielokrotnie patrzyłem w oczy kostuchy, tym razem miałem zdecydowanie więcej powodów, by docenić to, że nadal tu byłem - możesz być największym kozakiem na dzielni, możesz się napierdalać z klątwami, wilkołakami, Śmierciożercami czy czymkolwiek innym, a potem jedno jebnięcie i leżysz jak worek przegnitych ziemniaków wyjebanych z okna do rynsztoku, nie widząc całego swojego życia przed oczami, tylko zapadając się pod lawiną „ale…”, człowieka to wkurwia bardziej niż sam fakt, że dostał po mordzie… Większości ludzi wydawało, że jak już przyjdzie co do czego, będą mieli jakieś wielkie, mądre refleksje, przeleci im przed oczami wszystko, co kiedykolwiek zrobili, albo coś równie dramatycznego… Gówno prawda, mózg jest kompletnie pojebany, umierając nagle zastanawiasz się nad najbardziej absurdalnymi rzeczami - nie nad sensem istnienia, tylko nad tym, że nie naprawiłeś drzwi, albo że miałeś komuś oddać książkę, albo że ktoś będzie musiał skończyć robotę, którą miałeś zrobić sam.
- Jakby się skupiać wyłącznie na tym, co jest do dupy, mosna by od lasu połoszyś się na bluku i czekaś, asz coś cię zje. - Kiwnąłem głową, zaśmiałem się pod nosem i przetarłem dłonią twarz. - W sumie masz lasję. To jest całkiem niezły pozytyw. Tlochę dlogo okupiony, ale nadal pozytyw. - Uśmiechnąłem się pod nosem, bo w tym stanie brzmiało to jak jakieś wielkie objawienie.
Przez moment słuchałem szumu liści i jej dalszego gadania o przewadze Hiszpanii nad Islandią, a kiedy zapytała, jak bardzo pojebane potrafiło być to drugie miejsce, parsknąłem śmiechem tak nagle, że aż musiałem odsunąć skręta od twarzy. Nawet nie pamiętałem, kiedy zrobił kolejną rundę, po prostu nagle się tam znalazł.
- To jest ten losaj pojebania, któly zaczyna się śmiesznie, a kończy tym, sze nagle okazuje się, sze wszyscy mają ploblem. - Pokręciłem głową, przeciągnąwszy się ostrożnie, czując protest kilku żeber. - Jak baldzo pojebane? Tak. - Uniosłem dłoń, wykonawszy nią nieokreślony gest w powietrzu gęstym od dymu. - Jak masz falta, ktoś ci na bank powie, sze nie wolno szczaś pszy tym konkletnym kamieniu, bo oblazi się na ciebie duch góly, a potem okazuje się, sze kulwa szeszywiście coś się oblasza. Człowiek szcza na kamień, a później pszes dwa tygodnie wszystko idzie kompletnie nie tak. Nie pytaj mnie jak. Po plostu idzie. - Przesunąłem dłonią po brodzie. - Wysoko pojebane. Naplawdę wysoko. Taki poziom, sze czasem nie jesteś pewien, czy uczestniczysz w lytuale magicznym, czy ktoś lobi sobie s ciebie jaja i wszyscy wokół od tszech dni są w zmowie. - Westchnąłem cicho, bardziej nostalgicznie niż ze zmeczeniem, gdyż zawsze miałem słabość do takich klimatów. - Najśmieszniejsze jest właśnie to, sze często kończy się tym, sze jednak nie lobią sobie jaj i faktycznie tszeba uciekaś pszed czymś, co nie powinno istnieś. - Musiałem przyznać przed sobą, jak i przed Heather, że lubiłem takie miejsca - były dziwne, a dziwne było dobre - gdy wszystko wszystko było „w normie”, zazwyczaj zaraz przestawało takie być i wtedy dopiero zaczynała się ta najgorsza, najbardziej popaprana zabawa, na ogół włączająca we wszystko głupich jak but ludzi, którzy za wszelką cenę chcieli być „normalni”. Na szczęście świadomie wybrałem sobie zawód, w którym ktoś regularnie mówił - „widzisz to przeklęte miejsce, gdzie wszyscy zginęli? Jedź tam”, dzięki temu nie mogłem się nudzić.
Spojrzałem na nią z rozbawieniem, kiedy zapytała, czy byłem wszędzie.
- Nie wszędzie. - Odpowiedziałem odruchowo, po czym zastanowiłem się chwilę, obracając skręta między palcami i obserwując leniwie unoszący się dym, jakby był najciekawszą rzeczą na świecie. W tym stanie trochę był. - Chociasz… Kulwa, tlochę tego było. - Machnąłem niedbale ręką, żebra od razu przypomniały mi o swoim istnieniu. - No, wyblałem lobotę, któla legulalnie wysyła człowieka dokładnie tam, gdzie ludzie mówią „absolutnie kurwa nie”, c’nie. - Uśmiechnąłem się krzywo. - A wcześniej… Sam nie wiem. Moi staszy ciągle gdzieś jeździli. Mieli znajomości, losinę, jakieś dwolki, chaty, klewnych polosszusanych po świecie… - Dopiero kiedy to powiedziałem, dotarło do mnie coś, nad czym dawno się nie zastanawiałem - to, że byłem już prawie dorosły, zanim zrozumiałem, że nie każdy ma wujka mieszkającego na drugim końcu świata albo dom rodzinny oddalony o kilka tysięcy kilometrów od następnego domu rodzinnego.
- W sumie za dzieciaka wydawało mi się, sze wszyscy tak mają. - Dodałem głupkowato i wyciągnąłem nogi jeszcze dalej przed siebie. - Dopielo w Hogwarcie dotalło do mnie, sze większość ludzi nie spędza wakacji, felii i pszelw świątecznych latając między klajami jak pojebana piłka do Quidditcha. - Wzruszyłem ramionami, jakby mówił o pogodzie, ale gdzieś pod tym spokojem siedziała we mnie dawna, stara niechęć do tamtego życia, której raczej nie dało się już usunąć. - Szczesze? Nadal czasem o tym zapominam. Potem coś powiem i ludzie patszą na mnie, jakbym właśnie oznajmił, sze wychowywały mnie afonwyly. Człowiek dolasta i odklywa, sze miał tlochę wypaczony oblas szeszywistości. Niezła niespodzianka. - Oparłem się wygodniej, przymykając oczy. Słońce przyjemnie świeciło na ogród, trawa robiła swoje i przez chwilę naprawdę trudno było mi uwierzyć w to, że świat poza tarasem nadal próbował się nawzajem pozabijać. A jednak…
- Ale wiesz co? Im więcej miejsc widziałem, tym balsiej dochodziłem do wniosku, sze ludzie są podobni. Wszęsie znajdzie się jakiś waliat, jakiś bohatel, jakiś cham i ktoś, kto uwasza, sze wie lepiej od wszystkich. Zmienia się klajoblas. Ludzie zostają ci sami. - Stuknąłem palcem w skręta, strzepując trochę popiołu. - Dlatego Islandia jest spoko. Ma ładne widoki i balso intelesujących waliatów. To jusz całkiem mocny algument za odwiedzinami, c’nie. - Wzruszyłem ramionami, nadal nie otwierając oczu. - Chociasz faktoza. Człowiek mosze podziwiaś pladawną magię, ale duszo pszyjemniej lobi się to wtedy, kiedy nie malsną mu suty.
Słońce nadal grzało, wiatr pachniał mokrymi liśćmi, a świat, choć pełen skurwysyństwa, przynajmniej na ten jeden moment wydawał się zadziwiająco prosty…
Pokiwałem lekko głową, kiedy wspomniała o utracie przytomności, to akurat rozumiałem aż za dobrze, nawet jeśli nasze historie różniły się szczegółami. Przez chwilę zbierałem myśli, podczas gdy fizycznie powróciłem do obserwowania wirujących gdzieś przy ogrodzeniu listków - jeden z nich kręcił się w kółko od dobrych kilku sekund - byłem niemal pewien, że wykonywały ważniejsze zadanie niż my wszyscy razem wzięci, w końcu przyczyniały się do zmiany pory roku, co nie, w tym stanie wydawało mi się to całkiem prawdopodobne. Miałem wrażenie, że mój mózg też działał teraz mniej więcej z prędkością jesiennego liścia spadającego z drzewa, a i to tylko wtedy, kiedy akurat zawiał wiatr.
- Utlata pszytomności jest do dupy. Totalnie. Nie dlatego, sze boli, bo akulat tego nie pamiętasz, c’nie, tylko dlatego, sze ktoś ci wycina kawałek szycia. Pstlyk - strzeliłem palcami - i nie ma. - Skrzywiłem się lekko na wspomnienie tego, jak to zazwyczaj wyglądało - leżysz jak debil i wszystko dzieje się obok ciebie - ludzie coś robią, coś mówią, a ty możesz sobie co najwyżej zdechnąć albo nie zdechnąć, niezbyt bogaty wybór. - Budzisz się później i wszyscy wiedzą więcej od ciebie. Nienawidzę tego gówna. - Normalnie pewnie próbowałbym obrócić to w żart albo uciec w jakiś idiotyczny komentarz, ale byłem zbyt rozluźniony, żeby wykonywać podobne manewry obronne.
Parsknąłem cicho, kiedy zaczęła mówić o walce i o zamaskowanych popaprańcach, bo akurat w tej kwestii trudno było się z nią nie zgodzić, miałem wyrobione zdanie od dawna i nie należało ono do szczególnie skomplikowanych - Śmierciożercy mieli wysublimowanie zryty talent do gadania o wyższości i potędze, jednocześnie regularnie wybierając metody, które przypominały grupowe trzepanie sobie kutasów - oboje zdecydowanie nie pałaliśmy do nich ciepłymi uczuciami. Nawet zjarany byłem w stanie uwierzyć, że jej podejście wyglądało dokładnie tak jak moje, właściwie nie musiałem sobie tego wyobrażać, znałem ją już na tyle, żeby wiedzieć, że gdyby jutro ktoś powiedział jej, że trzeba rzucić się na grupę Śmierciożerców uzbrojonych po zęby, najpierw pobiegłaby szukać butów, a dopiero potem zapytała o szczegóły.
- Ty to masz w ogóle zdlowo najebane pod sufitem. - Uśmiechnąłem się pod nosem, ale bez złośliwości, po czym pokręciłem głową z rozbawieniem, bo mimo wszystko sposób, w jaki mówiła o napierdalaniu się z czarnoksiężnikami, brzmiał niemal tak, jakby opowiadała o meczu quidditcha.
- Jakby byli tacy zajebiści, za jakich się mają, nie musieliby ciągle chować lyjów pod kaptulami. - Pokręciłem głową, jeszcze raz się zaciągnąłem, po czym oddałem jej skręta. - A potem oczywiście pieldolą, sze lobią to „w słusznej splawie”. Jasne. Większość ludzi, któlych spotkałem i któszy naplawdę chcieli walczyś o swoje idee, nie potszebowała do tego maski i glupy dwudziestu kolegów. - Spojrzałem na nią kątem oka. Tacy ludzie od zawsze byli mocni głównie wtedy, kiedy mieli przewagę - maska, liczby, zasadzka, ciemna uliczka - jakoś rzadko widziałem, żeby któryś wychodził na środek i mówił „no, dobra, kurwa, to teraz uczciwie”, wtedy niechybnie skończyłby z mordą w błocie.
Na chwilę urwałem, bo przez głowę przemknęła mi myśl, której nawet teraz nie byłem szczególnie chętny rozwijać. O tym, co zostaje po człowieku. O tym, kto zostaje. O tym, że pewne obrazy pojawiają się same, nawet kiedy ich nie zapraszasz. Niektóre wspomnienia nadal wracały za łatwo, zwłaszcza kiedy człowiek miał za dużo czasu na siedzenie i myślenie, i nagle uświadamiał sobie, że był częścią życia innych ludzi i że jego zniknięcie byłoby dla nich większym problemem niż dla niego, trochę pojebane uczucie…
- Mam… Dziwnie duszo powodów, szeby lubiś oddychaś. Ty tesz, nie. - To nie było pytanie. - Nie jesteśmy sami… - Odezwałem się w końcu wolniej niż zwykle, nie odrywając wzroku od ogrodu. - I to jest chyba najgolsze w umielaniu. Nie boli. Znaczy, dobla, dla takich jak my chyba zazwyczaj boli jak skulwysyn, ale nie o to chodzi. Chodzi o te wszystkie głupie szeszy, któle nagle właszą ci do głowy i potem… Kulwa, no, fajnie się oddycha, no, fajnie… - Urwałem na chwilę, marszcząc brwi. - Pamiętam, sze zanim pszestałem, pszes chwilę autentycznie zastanawiałem się, kto będzie ogalniał szeszy po mnie. Jakby to był, kulwa, największy problem całej sytuacji, c’nie. Nie to, sze umielam, tylko sze zostawię po sobie buldel. - Westchnąłem cicho. - Chojlaszyś jest łatwo, goszej, sze potem dociela do ciebie, sze są ludzie, któlych zwyczajnie nie chcesz zostawiś ze swoim pieldolnikiem. Sze gdy ich zostawisz, to… Ich zostawisz. Nie jakieś wielkie dziedzictwo czy inne pieldoły. Ludzi. I to jusz tlochę mniej śmieszne. - Nie rozwijałem tego bardziej, nie chciało mi się, byłem zjarany, zmęczony i zbyt rozleniwiony, żeby rozbierać własną psychikę na części pierwsze. Sam fakt, że powiedziałem tyle, był już podejrzany, ale przy Wood zawsze wymykało mi się więcej, niż planowałem.
Zgadza się - chociaż wcześniej wielokrotnie patrzyłem w oczy kostuchy, tym razem miałem zdecydowanie więcej powodów, by docenić to, że nadal tu byłem - możesz być największym kozakiem na dzielni, możesz się napierdalać z klątwami, wilkołakami, Śmierciożercami czy czymkolwiek innym, a potem jedno jebnięcie i leżysz jak worek przegnitych ziemniaków wyjebanych z okna do rynsztoku, nie widząc całego swojego życia przed oczami, tylko zapadając się pod lawiną „ale…”, człowieka to wkurwia bardziej niż sam fakt, że dostał po mordzie… Większości ludzi wydawało, że jak już przyjdzie co do czego, będą mieli jakieś wielkie, mądre refleksje, przeleci im przed oczami wszystko, co kiedykolwiek zrobili, albo coś równie dramatycznego… Gówno prawda, mózg jest kompletnie pojebany, umierając nagle zastanawiasz się nad najbardziej absurdalnymi rzeczami - nie nad sensem istnienia, tylko nad tym, że nie naprawiłeś drzwi, albo że miałeś komuś oddać książkę, albo że ktoś będzie musiał skończyć robotę, którą miałeś zrobić sam.
- Jakby się skupiać wyłącznie na tym, co jest do dupy, mosna by od lasu połoszyś się na bluku i czekaś, asz coś cię zje. - Kiwnąłem głową, zaśmiałem się pod nosem i przetarłem dłonią twarz. - W sumie masz lasję. To jest całkiem niezły pozytyw. Tlochę dlogo okupiony, ale nadal pozytyw. - Uśmiechnąłem się pod nosem, bo w tym stanie brzmiało to jak jakieś wielkie objawienie.
Przez moment słuchałem szumu liści i jej dalszego gadania o przewadze Hiszpanii nad Islandią, a kiedy zapytała, jak bardzo pojebane potrafiło być to drugie miejsce, parsknąłem śmiechem tak nagle, że aż musiałem odsunąć skręta od twarzy. Nawet nie pamiętałem, kiedy zrobił kolejną rundę, po prostu nagle się tam znalazł.
- To jest ten losaj pojebania, któly zaczyna się śmiesznie, a kończy tym, sze nagle okazuje się, sze wszyscy mają ploblem. - Pokręciłem głową, przeciągnąwszy się ostrożnie, czując protest kilku żeber. - Jak baldzo pojebane? Tak. - Uniosłem dłoń, wykonawszy nią nieokreślony gest w powietrzu gęstym od dymu. - Jak masz falta, ktoś ci na bank powie, sze nie wolno szczaś pszy tym konkletnym kamieniu, bo oblazi się na ciebie duch góly, a potem okazuje się, sze kulwa szeszywiście coś się oblasza. Człowiek szcza na kamień, a później pszes dwa tygodnie wszystko idzie kompletnie nie tak. Nie pytaj mnie jak. Po plostu idzie. - Przesunąłem dłonią po brodzie. - Wysoko pojebane. Naplawdę wysoko. Taki poziom, sze czasem nie jesteś pewien, czy uczestniczysz w lytuale magicznym, czy ktoś lobi sobie s ciebie jaja i wszyscy wokół od tszech dni są w zmowie. - Westchnąłem cicho, bardziej nostalgicznie niż ze zmeczeniem, gdyż zawsze miałem słabość do takich klimatów. - Najśmieszniejsze jest właśnie to, sze często kończy się tym, sze jednak nie lobią sobie jaj i faktycznie tszeba uciekaś pszed czymś, co nie powinno istnieś. - Musiałem przyznać przed sobą, jak i przed Heather, że lubiłem takie miejsca - były dziwne, a dziwne było dobre - gdy wszystko wszystko było „w normie”, zazwyczaj zaraz przestawało takie być i wtedy dopiero zaczynała się ta najgorsza, najbardziej popaprana zabawa, na ogół włączająca we wszystko głupich jak but ludzi, którzy za wszelką cenę chcieli być „normalni”. Na szczęście świadomie wybrałem sobie zawód, w którym ktoś regularnie mówił - „widzisz to przeklęte miejsce, gdzie wszyscy zginęli? Jedź tam”, dzięki temu nie mogłem się nudzić.
Spojrzałem na nią z rozbawieniem, kiedy zapytała, czy byłem wszędzie.
- Nie wszędzie. - Odpowiedziałem odruchowo, po czym zastanowiłem się chwilę, obracając skręta między palcami i obserwując leniwie unoszący się dym, jakby był najciekawszą rzeczą na świecie. W tym stanie trochę był. - Chociasz… Kulwa, tlochę tego było. - Machnąłem niedbale ręką, żebra od razu przypomniały mi o swoim istnieniu. - No, wyblałem lobotę, któla legulalnie wysyła człowieka dokładnie tam, gdzie ludzie mówią „absolutnie kurwa nie”, c’nie. - Uśmiechnąłem się krzywo. - A wcześniej… Sam nie wiem. Moi staszy ciągle gdzieś jeździli. Mieli znajomości, losinę, jakieś dwolki, chaty, klewnych polosszusanych po świecie… - Dopiero kiedy to powiedziałem, dotarło do mnie coś, nad czym dawno się nie zastanawiałem - to, że byłem już prawie dorosły, zanim zrozumiałem, że nie każdy ma wujka mieszkającego na drugim końcu świata albo dom rodzinny oddalony o kilka tysięcy kilometrów od następnego domu rodzinnego.
- W sumie za dzieciaka wydawało mi się, sze wszyscy tak mają. - Dodałem głupkowato i wyciągnąłem nogi jeszcze dalej przed siebie. - Dopielo w Hogwarcie dotalło do mnie, sze większość ludzi nie spędza wakacji, felii i pszelw świątecznych latając między klajami jak pojebana piłka do Quidditcha. - Wzruszyłem ramionami, jakby mówił o pogodzie, ale gdzieś pod tym spokojem siedziała we mnie dawna, stara niechęć do tamtego życia, której raczej nie dało się już usunąć. - Szczesze? Nadal czasem o tym zapominam. Potem coś powiem i ludzie patszą na mnie, jakbym właśnie oznajmił, sze wychowywały mnie afonwyly. Człowiek dolasta i odklywa, sze miał tlochę wypaczony oblas szeszywistości. Niezła niespodzianka. - Oparłem się wygodniej, przymykając oczy. Słońce przyjemnie świeciło na ogród, trawa robiła swoje i przez chwilę naprawdę trudno było mi uwierzyć w to, że świat poza tarasem nadal próbował się nawzajem pozabijać. A jednak…
- Ale wiesz co? Im więcej miejsc widziałem, tym balsiej dochodziłem do wniosku, sze ludzie są podobni. Wszęsie znajdzie się jakiś waliat, jakiś bohatel, jakiś cham i ktoś, kto uwasza, sze wie lepiej od wszystkich. Zmienia się klajoblas. Ludzie zostają ci sami. - Stuknąłem palcem w skręta, strzepując trochę popiołu. - Dlatego Islandia jest spoko. Ma ładne widoki i balso intelesujących waliatów. To jusz całkiem mocny algument za odwiedzinami, c’nie. - Wzruszyłem ramionami, nadal nie otwierając oczu. - Chociasz faktoza. Człowiek mosze podziwiaś pladawną magię, ale duszo pszyjemniej lobi się to wtedy, kiedy nie malsną mu suty.
Słońce nadal grzało, wiatr pachniał mokrymi liśćmi, a świat, choć pełen skurwysyństwa, przynajmniej na ten jeden moment wydawał się zadziwiająco prosty…
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)