[1.10.1972, Icona] Niech mówią, że to nie jest miłość

— Nie chcę być twoim słońcem, nie chcę być powodem, dla którego miałbyś kiedykolwiek się sparzyć, Ari — wymamrotała. Znała naturę ognia. Spędziła większą część życia pośród stworzeń zdolnych zarówno do budzenia zachwytu, jak i sprowadzania zguby. Najpiękniejsze rzeczy na tym świecie bywały zarazem najbardziej niebezpieczne.

Cóż zatem jeśli jej miłość okazałaby się zbyt gorąca? Jeżeli oddanie, z jakim gotowa była ofiarować mu wszystko, co posiadała — własny spokój, dumę, przyszłość — stałoby się czymś, czego nigdy nie powinien był dźwigać? Niedorzeczne były to obawy. Tak pięknie do niej mówił. Tak jej pięknie cytował stare teksty, których znaczenie rozumiała dopiero po chwili. Była nim tak zauroczona, tak wdychała jego obecność, że nie potrafiła myśleć klarownie. Zadrżała na jego dotyk. Zstąpiła jeszcze ku kącikom jego ust. Całowała je z namaszczeniem kapłanki przy ołtarzu.
— Wątpię, aby Pieśń nad Pieśniami była dziełem przeznaczonym wyłącznie do studiowania, serce moje. Podejrzewam, że jej autor miał na myśli znacznie bardziej praktyczne zastosowanie — odpowiedziała jeszcze, gdy cała jego twarz była już mapą jej czułości. Następnie złączyła ich usta w pocałunku.