[1.10.1972, Icona] Niech mówią, że to nie jest miłość

Nie mógł znaleźć w świecie kobiety doskonalszej od Mony Rowle. Nie dość, że była piękna i inteligentna, to jeszcze rozumiała jego nawiązania do Pieśni nad Pieśniami. Może dlatego, że kiedyś jej o tym opowiadał? Któregoś dnia, gdy w szkole załapał zajawkę na chrześcijańskie teksty i badał je z zainteresowaniem niegodnym czystokrwistego, wychowanego w rodzimej wierze chłopca?

Pocałunek wyciągnął powietrze z jego płuc, pozbawił mowy. Jedynym, co się liczyło, była kobieta, którą trzymał w ramionach. I chciał więcej. Więcej i więcej. Czekali w końcu dziesięć lat.

Cofnął się do krawędzi wanny, nie przerywając pocałunku. Przysiadł na krawędzi wanny, a jego palce powędrowały do protezy kobiety. Już wiedział, jak ją ściągnąć. Zajęło mu to krótką chwilę. A pocałunek wciąż trwał. Z każdą chwilą coraz głębszy, namiętniejszy. Icarus musiał go przerwać na chwilę, by odłożyć protezę na bok i zająć się koszulą Mony. Guzik po guziku odsłaniał jej biustonosz. Wreszcie koszula opadła na ziemię, odsłaniając jej ramiona.

– Jesteś… taka… – westchnął, po czym zjechał ustami na szyję kobiety. A jego dłonie błądziły. Po plecach, biodrach, brzuchu, piersiach. – Jesteś zjawiskowa.

Jego palce odnalazły pasek jej spodni. Złapał za szlufkę i przyciągnął Monę jeszcze bliżej.

– Chciałbym, żeby było ci dobrze – szepnął. – Mógłbym umyć ci włosy, zrobić masaż pleców. Zrobię cokolwiek chcesz. Mogę wejść z tobą do tej wanny i nadrobić z tobą wszystkie stracone lata. Wynagrodzić ci je.